Αρθρο του Γρηγόρη Παλούμπη
Μερικές ώρες απομένουν για το Αχαϊκό «classico» και ήδη κινούμαστε στους ρυθμούς του. Η προσωπική μου γνώμη για τέτοιου είδους παιχνίδια, ανεξαρτήτου ειδικού βάρους αντίπαλων συλλόγων, είναι ότι η θεωρία και ο σχεδιασμός των προπονητών περνούν σε μεγάλο βαθμό σε δεύτερη μοίρα όταν ξεκινήσει το παιχνίδι. Το βασικό στοιχείο είναι το κίνητρο, ενώ καθοριστικοί παράγοντες είναι το πάθος και η ψυχή.
Μπορεί βαθμολογικά η Παναχαϊκή να είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα, μπορεί ο Παναιγιάλειος να έχει προβληματίσει με την έλλειψη σταθερότητας, όμως όλα αυτά μπορούν ν’ αλλάξουν σ’ ένα 90λεπτο. Μπορούμε να θυμηθούμε πολλά αλλά η ουσία είναι το τώρα, είναι ο Παναιγιάλειος και ο πληγωμένος εγωισμός του στον οποίο πρέπει να στηριχθεί ο Μαραντάς και οι παίκτες του. Άλλωστε, εκτός από τους εαυτούς τους, το οφείλουν και στον πληγωμένο -σε μεγάλο βαθμό- κόσμο της ομάδας, που άλλα βλέπει στο ένα παιχνίδι κι άλλα στο επόμενο.
Με αυτοσυγκέντρωση από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, πάθος στις προσωπικές μονομαχίες και την αναμενόμενη ώθηση από τον «μελανόλευκο» κόσμο που δεδομένα θα βρεθεί στις κερκίδες του Παμπελοποννησιακού σταδίου, ο Παναιγιάλειος μπορεί να πετύχει τον στόχο του, που είναι η νίκη.
Οι λόγοι για τους οποίους η Αιγιώτικη ομάδα πρέπει να κερδίσει αυτό το παιχνίδι είναι αμέτρητοι, όμως πάνω απ’ όλα αυτό που θέλουν οι Παναιγιάλειοι από τους παίκτες είναι παίξουν με «μελανόλευκη» τρέλα, να παίξουν με «μελανόλευκη» ψυχή και να αποδείξουν ότι αυτή η ομάδα έχει παρόν και μέλλον.
