Οι βιαστικές και συγχρόνως ευχάριστες συγκυρίες του καλοκαιριού με τον ερχομό του Αιγύπτιου επιχειρηματία, είναι γεγονός ότι δημιούργησε σε πολλούς υψηλές προσδοκίες.
Ομως οι εξελίξεις δεν ήταν ανάλογες των προσδοκιών, με αποτέλεσμα ο Παναιγιάλειος μετά από τις πέντε πρώτες αγωνιστικές να βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας και το κυριότερο να μην μπορεί -μέχρι σήμερα- να πείσει κανέναν για το μέλλον του.
Oλα αυτά οδήγησαν στην ανάγκη να γίνει ένα «ηλεκτροσκόκ», για να επηρεαστεί θετικά η ψυχολογία των ποδοσφαιριστών, το οποίο κρίθηκε ότι μπορεί να το κάνει η αλλαγή προπονητή.
Μπορεί αυτό να ήταν μία φυσιολογική εξέλιξη και κόντρα στην φιλοσοφία της διοίκησης που τη θέλει να στηρίζει τον εκάστοτε προπονητή, όμως θεωρώ ότι έγιναν λάθος χειρισμοί.
ΛΑΘΟΣ ΠΡΩΤΟ: Προστατεύεις τον προπονητή -ο οποίος κι αυτός έχει τις δικές του ευθύνες για την πορεία της ομάδας- που δέχθηκε να αναλάβει την ομάδα με μία διοικητική κατάσταση ανασφαλής, με ότι αυτό είχε συνέπεια στην προετοιμασία και στις μεταγραφές.
Στη συνέχεια ο ερχομός του Αιγύπτιου επιχειρηματία παρότι δημιούργησε άλλα δεδομένα διοικητικά αλλά και στις τάξεις των φιλάθλων, δεν ξεκαθάρισες ΚΥΡΙΩΣ στον κόσμο ότι πάμε μέχρι τον Ιανουάριο όπως είμαστε για το καλύτερο δυνατό και τότε θα γίνει ότι πρέπει. Αντίθετα μάλιστα τονίζατε ότι θα κάνετε ομάδα ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ. Δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχουμε δει μόνο το ΘΕΛΟΥΜΕ…
ΛΑΘΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ: Προσωπική μου γνώμη είναι ότι οι διοικούντες βιάστηκαν υπερβολικά κι αποφάσισαν να δρομολογήσουν εξελίξεις στην πλέον λάθος χρονική στιγμή.
Τη βδομάδα που η ομάδα έχει ένα ιδιαίτερα βαρύ πρόγραμμα με δύσκολες υποχρεώσεις. Και ένα δείγμα απουσίας αγωνιστικής ταυτότητας -που είναι ΚΑΙ απόρροια της απουσίας ενός έμπειρου προπονητή- είδαμε στη Ριζούπολη όπου ειδικότερα στο δεύτερο ημίχρονο στο γήπεδο δεν υπήρχε ομάδα αλλά κάτι άλλο… Είπαμε να μην επαναλάβουμε το λάθος Σεροπιάν αλλά μην πάμε και στο άλλο άκρο!
ΛΑΘΟΣ ΤΡΙΤΟ: Από τη στιγμή που προβληματίζεσαι -ως διοίκηση- και σκέφτεσαι να κάνεις την κίνηση αλλαγής «τιμονιέρη» παίρνεις τα μέτρα σου. Ψάχνεις, μιλάς, βολιδοσκοπείς και εφόσον έχεις μία ολοκληρωμένη εικόνα από τους διαθέσιμους, όταν έρθει η ώρα αλλαγής είσαι έτοιμος να κάνεις την τελική συζήτηση και επιλογή. Δεν αναζητάς τον προπονητή με αντίπαλο τον χρόνο, διότι απλά η πίεση συνήθως σε οδηγεί σε βεβιασμένες αποφάσεις.
Και πάμε, τώρα, στην επιλογή του νέου «ΤΙΜΟΝΙΕΡΗ». Μία πολύ δύσκολη επιλογή, η οποία όμως ενδέχεται να κρίνει κατά μεγάλο ποσοστό το μέλλον της ομάδας. Πρόσφατο παράδειγμα η περυσινή πορεία της ομάδας. Στην εποχή Σεροπιάν βλέπαμε έναν Παναιγιάλειο που ταλαιπωρούσε τα… μάτια μας. Η αργοπορημένη απομάκρυνσή του και η πολύ εύστοχη -από πλευράς Αντώνη Ρέλλα- επιλογή του Γκουτζίδη άλλαξε άρδην τα πάντα προς το καλύτερο.
Ο Παναιγιάλειος χρειάζεται έναν προπονητή ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ που θα μπορέσει να κερδίσει και να εμπνεύσει τους ποδοσφαιριστές, που θα μπορέσει να «καλύψει» τα δεδομένα κενά της ομάδας, που θα έχει πολλές πιθανότητες να πετύχει στο έργο ανάτασης και ΚΥΡΙΩΣ που θα πείσει τους φιλάθλους ότι ο Αιγύπτιος αρχίζει να κάνει αισθητή την παρουσία του στον Παναιγιάλειο, ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ.
Διότι, θεωρώ, ότι επιλογή τύπου Κούτση (δεν έχω απολύτως τίποτα με τον άνθρωπο απλά κάτι πήρε το αυτί μου) δεν θα είναι αυτή που θα ΠΕΙΣΕΙ την κερκίδα ότι ο Αιγύπτιος μπορεί να οδηγήσει τον Παναιγιάλειο σε υπερβάσεις.
Τα 24ωρα που περνούν είναι κρίσιμα. Η ομάδα χρειάζεται μία κίνηση η οποία όχι απλά θα ταράξει τα… νερά, αλλά θα προκαλέσει «ΜΑΥΡΗ ΘΥΕΛΛΑ», διότι απλά αυτό έχει ανάγκη ο φίλαθλος για να «ξαναγεμίσει» μέσα του ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ. Και γι’ αυτό υπεύθυνοι είναι ο ιδιοκτήτης, οι σύμβουλοί του και η διοίκηση. Αυτοί έχουν τη μπάλα και πλέον περιμένουμε την καλή ΠΑΣΑ από τον κ. ΜΟΡΣΕΝΤΙ.
Αρθρο του Γρηγόρη Παλούμπη
