– Με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Εργασίας –
Σαν να κάνεις κούνια, με κάθε κίνηση νομίζεις πως θα αγγίξεις τον ουρανό, θα πετάξεις, είσαι γεμάτος θετικά συναισθήματα, ανέμελος, και ο αέρας έχει άρωμα ελπίδας, και να πέφτεις, όχι μόνος, αλλά επειδή κάποιος σε έσπρωξε να πέσεις. Ξαφνικά βλέπεις το χώμα, τον κόσμο από χαμηλά, χάνεις την χαρά της κίνησης και την αίσθηση της ελευθερίας, πονάς, αποκτάς πληγές που ίσως να σε ακολουθούν σε όλη σου τη ζωή. Και κανείς δεν είναι εκεί για να σε σηκώσει. Το χειρότερο βέβαια είναι πως όση προσπάθεια και να καταβάλεις για να σηκωθείς και να ξανά ανέβεις στην κούνια πάλι κάτω θα βρεθείς, με περισσότερες πληγές και μεγαλύτερο πόνο.
Μελοδραματικό και συνάμα αν όχι πλασματικό τότε σίγουρα πολύ μακρινό το παραπάνω σενάριο. Ομως πόσα πράγματα φαντάζουν μακρινά και πλασματικά εάν δεν τα δούμε ιδίοις όμμασι; Η ακόμη κι εάν τα έχουμε ήδη δει; Ας αντικαταστήσουμε την κούνια με την παιδική ηλικία, και την πτώση με την παιδική εργασία. Την σκληρή παιδική εργασία. Για πολλούς φαντάζει ακόμη μακρινό σενάριο ή μάλλον φαινόμενο.
Ενα φαινόμενο το οποίο μοιάζει μακρινό γιατί δεν αποτελεί πλέον σκάνδαλο, δεν γράφεται καθημερινά στις εφημερίδες. Γνωρίζουμε πως υπάρχουν παιδιά που ζητιανεύουν, λιμοκτονούν, εργάζονται σε βαριές ανθυγιεινές και επικίνδυνες εργασίες, με σοβαρές συνέπειες για τη σωματική και ψυχική τους υγεία, με παραμορφώσεις και κακώσεις, ατυχήματα και τραύματα στον ψυχικό τους κόσμο, παιδιά που βασανίζονται, παιδιά που πεθαίνουν. Ομως το ενδιαφέρον είναι στραμμένο στην αντίθετη πλευρά. Στην πλευρά των χρημάτων και όχι της ηθικής ή της ανθρωπιάς. Απόρροια αυτού είναι και η παιδική εργασία άλλωστε. Ο άνθρωπος είναι πλέον ένα εργαλείο για την πραγματοποίηση στόχων. Στόχων που σχετίζονται με τα χρήματα. Σε μια κοινωνία λοιπόν που η αξία του χρήματος τοποθετείται πάνω απ’ το άτομο, φυσικό είναι να καταπατώνται όλες οι ανθρώπινες αξίες και να εκμεταλλεύονται ακόμη και παιδιά.
Η παιδική εργασία είναι ένα μελανό σημείο της ιστορίας αλλά και του παρόντος. Σε όλο τον κόσμο. Δεν έχει σημασία σε τι ποσοστό υφίσταται στις υποανάπτυκτες και σε τι στις ευρωπαϊκές “ανεπτυγμένες” χώρες. Σημασία έχει ότι υφίσταται. Πως μπορούμε να μιλάμε άλλωστε για ανάπτυξη όταν υπάρχει παιδική πορνεία; Η οποία είναι εκτεταμένη όχι μόνο στις χώρες του τρίτου κόσμου. Οταν παιδιά δεδομένου ότι είναι ανυπεράσπιστα θύματα οδηγούνται ή αναγκάζονται να οδηγηθούν σε απάνθρωπες απασχολήσεις και γίνονται εύκολη λεία επιτηδείων, συχνά δυστυχώς και των ίδιων τους των γονιών. Αν και οι κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες στον κόσμο έχουν μεταβληθεί προς το καλύτερο (;) και ο άνθρωπος μπορεί να αναπτυχθεί τεχνολογικά δεν συμβαίνει το ίδιο και αντίστοιχα ηθικά δυστυχώς.
Η οικονομική κατάρρευση μειονοτήτων, η κρίση των οικογενειακών θεσμών, οι οξύτατες κοινωνικές διαφορές, η αδιαφορία των γονέων, ο ελλιπής κρατικός μηχανισμός, η χαλαρότητα στην τήρηση των νόμων, και όχι μόνο, επιτρέπουν την κακοποίηση της παιδικής ψυχής και στην δημιουργία καταπιεσμένων τελικά ατόμων. Το μέλλον κι η ελπίδα του κόσμου είναι τα παιδιά. Αν τα σημερινά παιδιά υποφέρουν ο κύκλος θα συνεχιστεί. Οι σημερινοί καταπιεσμένοι είναι οι …αυριανοί καταπιεστές!
Γράφει η Ελπίδα Μερκούρη
