Ο ρόλος της δημόσιας φωνής σε εθνικά θέματα και η ανάγκη για γνώση και ευθύνη πέρα από το συναίσθημα και την απλή αντίδραση
Η Μαρία Καρυστιανού έχει κατασκευάσει έναν πολιτικό λόγο βασισμένο στη συναισθηματική ενσάρκωση του πένθους και της απαίτησης για δικαιοσύνη για τα Τέμπη. Ωστόσο, η πρόσφατη παρέμβασή της στα ελληνοτουρκικά – με την πρόταση για «ενημέρωση και αποφασισμό της κοινής γνώμης» σε ζητήματα διπλωματίας – μετατοπίζει τον ρόλο της από τον αυτόσχεδο αγωνιστή σε δημόσιο παράγοντα που επηρεάζει αξιολογικές κρίσεις σε ζωτικά εθνικά θέματα.
⚠️ Το Κρίσιμο Σημείο: Η Μετάβαση του Ρόλου
Τότε: Μονοθεματικός, συναισθηματικά φορτισμένος λόγος για τα Τέμπη, που εξασφάλιζε κοινωνική ανοχή.
Τώρα: Παρέμβαση σε πολύπλοκα γεωπολιτικά ζητήματα, με προτάσεις που αγνοούν βασικές αρχές διπλωματίας και θεσμικής λειτουργίας.
Η Πρόταση για την «Κοινή Γνώμη» και τα Κενά της
Η πρόταση να «ενημερωθεί η κοινή γνώμη» για να αποφασίσει σε θέματα όπως μια συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν δεν είναι απλώς αφελής. Αγνοεί θεμελιώδεις πυλώνες της εξωτερικής πολιτικής:
- Διάκριση Ρόλων: Η διπλωματία ασκείται από εκλεγμένες κυβερνήσεις και ειδικούς υπό την κοινοβουλευτική εποπτεία, όχι μέσω άμεσων ψηφοφοριών σε κάθε θέμα.
- Απαιτήσεις Μυστικότητας & Ευθύνης: Οι διαπραγματεύσεις συχνά απαιτούν εχεμύθεια. Η δημοσιοποίηση κάθε κινήσεως μπορεί να καταστρέψει διαδικασίες και να θέσει σε κίνδυνο εθνικά συμφέροντα.
- Έλλειψη Πρακτικής Εφαρμογής: Δεν διευκρινίζεται πώς θα εκφραστεί αυτή η «γνώμη», ποια θέματα θα τεθούν, ούτε πώς θα διαχειριστεί η ασάφεια των αποτελεσμάτων.
Η ασάφεια αυτή δεν είναι τυχαία. Είναι μέρος ενός προβλήματος επικοινωνιακής στρατηγικής που βασίζεται περισσότερο στη συναίσθηση παρά στην υπεύθυνη ανάλυση.
Το Πραγματικό Ζήτημα: Η Επιρροή και η Ανάληψη Ευθύνης
Το κρίσιμο σημείο δεν είναι αν οι θέσεις της είναι λανθασμένες. Είναι ότι εκφέρονται από ένα πρόσωπο με βαθιά απήχηση σε ένα ακροατήριο που τις αντιμετωπίζει ως αποκαλύψεις.
Όπως φαίνεται καθημερινά στα κοινωνικά δίκτυα, υπάρχει ένας πυρήνας οπαδών που όχι μόνο αποδέχεται άκριτα τέτοιες δηλώσεις, αλλά και επιτίθεται οργανωμένα σε οποιονδήποτε τολμήσει να ασκήσει κριτική. Αυτό δημιουργεί ένα περιβάλλον ανοσίας προς τη λογική και τη διαφωνία, το οποίο είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο όταν αφορά εθνικά ζητήματα.
🎯 Η Διπλή Πραγματικότητα της Απήχησης
Η Καρυστιανού έχει τη δυνατότητα να «σηκώσει κόσμο από τον καναπέ» και να αποσταθεροποιήσει το πολιτικό τοπίο. Αυτή η ικανότητα, σε συνδυασμό με την τάση να εκφέρει θέσεις πέραν του αρχικού της αντικειμένου (Τεμπών), τη μετατρέπει από συμβολική φιγούρα διαμαρτυρίας σε πιθανό πολιτικό παράγοντα. Αυτή η μετάβαση έρχεται με αυξημένες απαιτήσεις.
Συμπέρασμα: Πέρα από τη Συμπάθεια, Υπάρχει και Ευθύνη
Εάν η Μαρία Καρυστιανού επιλέξει να επεκτείνει τον ρόλο της και να μιλά συστηματικά για θέματα εξωτερικής πολιτικής, οικονομίας και θεσμών, τότε οφείλει να αντιληφθεί ότι ο λόγος της δεν είναι πλέον απλώς προσωπικός. Παράγει συνέπειες και διαμορφώνει αντίληψη.
Σε αυτή τη θέση, δεν αρκούν η πίστη, η αγανάκτηση ή το χειροκρότημα του πλήθους. Απαιτείται μια βασική γνώση των θεμάτων, φίλτρο, ενσυναισθηση προς τις πολυπλοκότητες και, πάνω απ’ όλα, η συνειδητοποίηση ότι η επιρροή φέρει αντίστοιχη ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους που την ακούνε και την εμπιστεύονται.
Το Κεντρικό Μήνυμα: Η αξία μιας δημόσιας φωνής δεν μετριέται μόνο από τη δημοτικότητά της ή την ηθική της θέση. Μετριέται και από την ικανότητά της να κατανοεί την πολυπλοκότητα, να σέβεται τους θεσμούς και να εκφράζεται με τρόπο που προάγει την υπεύθυνη δημόσια συζήτηση, όχι την απλούστευση και τη συναισθηματική πόλωση.
