Από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ μέχρι την υπόθεση Λαζαρίδη, η κυβέρνηση καταφέρνει συστηματικά να υπονομεύει τα τελευταία ίχνη αξιοπιστίας της. Αντί να επιλέξει την κάθαρση και την εξυγίανση, προτίμησε για άλλη μια φορά τον συμψηφισμό και τη συγκάλυψη. Κήρυξε πόλεμο στις «χρόνιες παθογένειες» αλλά επιβράβευσε τον βουλευτή που επέδειξε πλαστό τίτλο σπουδών.
Η κυβέρνηση προσπάθησε να ρίξει την ευθύνη στην ΑΑΔΕ και, στην πορεία, απείλησε ακόμη και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία – μια κίνηση που θυμίζει επικοινωνιακό τρολάρισμα. Όταν, όμως, η παράταξη που αυτοαποκαλείται «Μένουμε Ευρώπη» στρέφεται κατά ευρωπαϊκών θεσμών, τότε οι θεωρίες συνωμοσίας γίνονται το καταφύγιο της πολιτικής απελπισίας.
Τα λάθη που στοίχισαν:
- Απόδειξη παρανομίας από υπουργό που ζήτησε δημόσια τα ρέστα.
- Ο πρωθυπουργός τον κάλυψε τρεις φορές με τη σιωπή του.
- Χρειάστηκε η παρέμβαση της Ντόρας Μπακογιάννη για να επέλθει παραίτηση, δέκα ημέρες μετά.
- Η Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ παρέμεινε άλαλη, χωρίς καμία ουσιαστική αντίδραση.
Η κίνηση της κ. Μπακογιάννη ίσως διασώζει την εσωκομματική τιμή, αλλά δεν αρκεί για να κρύψει το πραγματικό μοντέλο διακυβέρνησης. Ένα μοντέλο που, αντί να προάγει την αριστεία, θρέφει τη μετριοκρατία. Αντί να εφαρμόζει αξιολόγηση, απογειώνει τον πελατειασμό και την ευνοιοκρατία, με μοναδικό όπλο την περιφρόνηση και την υποτίμηση της νοημοσύνης της κοινωνίας.
«Too little, too late». Η παρέμβαση ήρθε αργά, και η ζημιά στην αξιοπιστία έχει ήδη γίνει. Αυτή ίσως είναι η μεγαλύτερη παθογένεια της τελευταίας επταετίας.
Η ανάλυση καταλήγει σε ένα δυσοίωνο συμπέρασμα: η κυβέρνηση δεν έχει μάθει από τα λάθη της και συνεχίζει να λειτουργεί με όρους συγκάλυψης και εσωστρέφειας, πληρώνοντας το τίμημα της εμπιστοσύνης των πολιτών.
