Μια επιστολή σε μια γενιά που μεγάλωσε μέσα σε κρίσεις. Η Κωνσταντίνα Μίχου γράφει για την αμηχανία, την οργή και την ανάγκη να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου.
Κωνσταντίνα Μίχου | 16.10.2026 Απόψεις
Σου γράφω γιατί σε βλέπω. Βλέπω την ηλικία σου, τα όνειρά σου, αλλά βλέπω και την αμηχανία σου μπροστά σε αυτόν τον κόσμο.
Είμαι 55. Έζησα χρόνια διαφορετικά, αλλά σήμερα κοιτάζω εσένα και αναρωτιέμαι… τι θα κάνεις βρε, πού είναι το μέλλον σου;
Ξέρω πως μπορεί να νιώθεις κουρασμένος πριν καν ξεκινήσεις. Μεγάλωσες ακούγοντας μόνο για κρίσεις, επιδημίες και αβεβαιότητα. Είναι λογικό να λες «και τι μπορώ να κάνω εγώ;». Κι όμως, η ιστορία γράφεται από αυτούς που δεν αποδέχτηκαν το «έτσι είναι τα πράγματα».
Κοίταξε γύρω σου τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή… Δίπλα μας, στα Βαλκάνια, στα Τίρανα, οι φοιτητές βγαίνουν στους δρόμους και διαδηλώνουν ενάντια στη διαφθορά και την υποβάθμιση της παιδείας. Στη Δυτική Ευρώπη, σε Γαλλία και Βέλγιο, τα λύκεια και τα πανεπιστήμια γεμίζουν καταλήψεις και οι δρόμοι διαμαρτυρίες, γιατί οι νέοι βλέπουν το δημόσιο σχολείο και την εκπαίδευση να διαλύονται. Και στη Νότια Ευρώπη, στην Ισπανία, οι νέοι στήνουν σκηνές στις κεντρικές πλατείες της Μαδρίτης και της Βαρκελώνης, διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμα στη στέγη, που κατάντησε όνειρο θερινής νυκτός.
Και εδώ, στη δική μας γειτονιά; Κοίταξε τη Motor Oil, όπου για δεύτερη φορά μέσα σε μία εβδομάδα έχουμε σοβαρό ατύχημα με εκρήξεις και τραυματισμούς εργατών. Αντί για ασφάλεια και σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή, βλέπουμε ένα διαρκές κυνήγι του χρόνου και του κέρδους.
Τώρα πηγαίνεις ακόμα στο σχολείο της γειτονιάς σου με τα πόδια, επειδή είναι δίπλα στο σπίτι σου, αλλά για πόσο ακόμα θα υπάρχει αυτό το σχολείο έτσι όπως το ξέρουμε; Φτάνεις στο πανεπιστήμιο και σου λέει το σύστημα ότι τα συγγράμματα θα σου δοθούν τον Δεκέμβριο. Κι αν θες να διαβάσεις στην ώρα σου, πρέπει να πας στο φωτοτυπικό της γειτονιάς και να πληρώσεις 70 ευρώ για φωτοτυπίες, γιατί στο βιβλιοπωλείο το σύγγραμμα κάνει 177 ευρώ. Ποιος 18χρονος έχει 177 ευρώ για ένα βιβλίο;
Και αν περάσεις σε άλλη πόλη ή αν θελήσεις αύριο να ανεξαρτητοποιηθείς, τι θα κάνεις; Για μια τρύπα 30 τετραγωνικών ζητάνε 500 και 600 ευρώ ενοίκιο. Το δικαίωμα στη φοιτητική στέγη και στο δικό σου σπίτι έχει γίνει πολυτέλεια για λίγους.
Πέρα από τα βιβλία και τα ενοίκια, σε τρώει η αβεβαιότητα: «Θα βρω δουλειά; Μήπως η Τεχνητή Νοημοσύνη αχρηστεύσει αυτό που σπουδάζω πριν καν πάρω το πτυχίο;». Κι ύστερα, το περιβάλλον… θα υπάρχει καν πλανήτης για να ζήσεις;
Δεν σου τα λέω αυτά για να σε τρομάξω, σου τα λέω γιατί πρέπει να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου. Η πολυθρόνα και η οθόνη του κινητού σου είναι βολικές. Μέσα από αυτήν μαθαίνεις τα πάντα γρήγορα και άμεσα, βλέπεις τι συμβαίνει στην άλλη άκρη του κόσμου στο δευτερόλεπτο. Όμως, η ενημέρωση από μόνη της δεν αρκεί. Η οθόνη δεν άλλαξε ποτέ τον κόσμο αν δεν μετατραπεί σε δράση.
Το μέλλον σου δεν θα σου το χαρίσει κανένας υπουργός, κανένας εργολάβος και κανένας πολυεθνικός όμιλος. Το μέλλον σου θα το διεκδικήσεις εσύ, ιδανικά ειρηνικά, μαζί με τους συμμαθητές σου, τους συμφοιτητές σου, τους φίλους σου.
Μην μείνεις μονάδα. Βρες τους άλλους, συζήτησε, διαφώνησε, οργανώσου. Μόνος σου μπορεί να επιβιώσεις, αλλά μόνο μαζί με τους άλλους μπορείς να αλλάξεις τους όρους του παιχνιδιού.
Μην περιμένεις από εμάς τους μεγαλύτερους να στα λύσουμε όλα, εμείς κάναμε τα δικά μας λάθη. Τώρα η σκυτάλη είναι στα δικά σου χέρια. Σήκωσε το κεφάλι, δες τι συμβαίνει γύρω σου και κάνε ξεκάθαρο σε όλους ότι τα όνειρά σου δεν υπάρχουν απλά για να ελπίζεις, αλλά για να τα ζεις. Γιατί αν δεν το κάνεις εσύ στα 18 σου, δεν θα το κάνει κανείς για σένα.
