Σήμερα, Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026, παραμονή του προαναγγελθέντος «Acte II», το Παρίσι βρίσκεται ξανά στην κόψη του ξυραφιού. Η χθεσινή εξαγγελία του Εμανουέλ Μακρόν για περιορισμό των κινητοποιήσεων αποκλειστικά σε όσες φέρουν την έγκριση αναγνωρισμένων νομικά συνδικάτων, στοχεύοντας ευθέως τα Κίτρινα Γιλέκα, συνιστά μια κίνηση επίδειξης ισχύος. Παράλληλα, αποτελεί μια βαθιά, επικίνδυνη ρήξη με τη γαλλική δημοκρατική παράδοση.
Κωνσταντίνα Μίχου | 24.10.2026 Διεθνή
Σήμερα, Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026, παραμονή του προαναγγελθέντος «Acte II», το Παρίσι βρίσκεται ξανά στην κόψη του ξυραφιού.
Η χθεσινή εξαγγελία του Εμανουέλ Μακρόν για περιορισμό των κινητοποιήσεων αποκλειστικά σε όσες φέρουν την έγκριση αναγνωρισμένων νομικά συνδικάτων, στοχεύοντας ευθέως τα Κίτρινα Γιλέκα, συνιστά μια κίνηση επίδειξης ισχύος. Παράλληλα, αποτελεί μια βαθιά, επικίνδυνη ρήξη με τη γαλλική δημοκρατική παράδοση.
Η επιβολή «σφραγίδας νομιμότητας» στην οργή
Πρόκειται για την απόλυτη ειρωνεία της Ιστορίας. Η χώρα που γέννησε τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, η χώρα, όπου η αλλαγή γεννιόταν πάντα στους δρόμους, επιχειρεί τώρα να στριμώξει την ίδια την αμφισβήτηση σε αυστηρά διοικητικά πλαίσια. Η εξουσία αξιώνει από τους πολίτες «σφραγίδα νομιμότητας» προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την ακρίβεια και την επιβίωσή τους.
Το συνταγματικό δικαίωμα της συνέρχεσθαι ανήκει αυτούσιο στον πολίτη, συνιστώντας ατομικό κεκτημένο και όχι αποκλειστικό προνόμιο συγκεκριμένων φορέων. Με την προσφυγή σε προληπτικές απαγορεύσεις και καταστολή, η κυβέρνηση διολισθαίνει, όπως πολύ σωστά επισημαίνει η L’Humanité, σε ένα άτυπο καθεστώς εκτάκτου ανάγκης. Η νομιμοποίηση των απαγορεύσεων οπλίζει το κράτος με ένα επικίνδυνο όπλο, ικανό αύριο να στραφεί εναντίον κάθε κοινωνικής διεκδίκησης και κάθε πολιτικού αντιπάλου.
Η «ομπρέλα» της CGT και η Ιστορία που επαναλαμβάνεται
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η απόφαση της CGT να δηλώσει «παρούσα» στις αυριανές κινητοποιήσεις της 24ης Οκτωβρίου, προσφέροντας «ομπρέλα νομιμότητας» στα Κίτρινα Γιλέκα, φανερώνει ότι τα συνδικάτα αντιλαμβάνονται το διακύβευμα. Συνειδητοποιούν ότι ο σημερινός αποκλεισμός των αυτόνομων κινημάτων μετατρέπεται αυτόματα σε αυριανή ποινικοποίηση της ίδιας της διαμαρτυρίας.
Στην 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, ο Μαρξ ξεκινά με την ιστορική παρατήρηση ότι «ο Χέγκελ λέει κάπου ότι όλα τα μεγάλα κοσμοϊστορικά γεγονότα και πρόσωπα παρουσιάζονται, θα έλεγε κανείς, δύο φορές. Ξέχασε να προσθέσει: τη μια φορά σαν τραγωδία, την άλλη σαν φάρσα», συγκρίνοντας τον θείο (Ναπολέοντα Α΄) με τον ανιψιό (Ναπολέοντα Γ΄). Ο Γάλλος Πρόεδρος, υιοθετώντας μεθόδους που παραπέμπουν στον Βοναπάρτη, παραβλέπει μια βασική αλήθεια των γαλλικών δρόμων. Οτι όταν η κοινωνική πίεση κηρύσσεται παράνομη, απλώς συσσωρεύεται και επιστρέφει οργισμένη.
Το αυριανό Σάββατο, το «Acte II» στους δρόμους του Παρισιού, αποτελεί μια κρίσιμη δοκιμασία για τη δυναμική του κινήματος. Ταυτόχρονα, θα δείξει αν αυτή η «Πράξη» παραμένει μια ζωντανή πολιτική πράξη που επιβεβαιώνει το δικαίωμα στη διαμαρτυρία ως θεμελιώδη πυλώνα της δημοκρατίας, ή αν η εξουσία επιβάλλει αυλαία στο δικαίωμα αυτό, μετατρέποντάς το σε ένα αυστηρά ελεγχόμενο προνόμιο, παραχωρούμενο κατ’ εξαίρεση.
