Με λένε Κατίνα. Είμαι καφετζού εδώ και τριάντα χρόνια. Έχω δει έρωτες να έρχονται από το πουθενά, διαζύγια να φαίνονται πριν καν γίνει ο γάμος και ανθρώπους να χάνουν λεφτά με τρόπους που ούτε η φαντασία δεν τολμά.
Αλλά σήμερα δεν θα μιλήσω για καρδιές, δρόμους και ταξίδια.
Θα μιλήσω για καρέκλες.
Γιατί τελευταία, όπου κι αν κοιτάξω, το ίδιο πράγμα εμφανίζεται στο φλιτζάνι. Όχι μία καρέκλα. Δέκα καρέκλες. Είκοσι καρέκλες. Καρέκλες που τις κρατάνε με τα δύο χέρια, με τα δύο πόδια και, σε ορισμένες περιπτώσεις, με δόντια.
Κάθεται απέναντί μου ένας κύριος από εκείνο το κόμμα που κάποτε έμοιαζε με πολυκατοικία γεμάτη ενοίκους και τώρα θυμίζει οικογενειακή συνέλευση σε χωριό.
Κοιτάζω το φλιτζάνι.
Βλέπω μια καρέκλα. Πάνω στην καρέκλα έναν άνθρωπο. Και πάνω στον άνθρωπο άλλους τρεις ανθρώπους.
«Τι σημαίνει αυτό, Κατίνα;» με ρωτά.
«Σημαίνει», του λέω, «ότι η καρέκλα σηκώνει περισσότερο βάρος απ’ όσο προβλέπει ο κατασκευαστής».
📖 Η Φράση-Σημάδι:
«Δεν με ενδιαφέρουν οι θέσεις.» Μόλις την ακούσω, ξέρω ότι οι θέσεις είναι το μοναδικό πράγμα που τον ενδιαφέρει.
Έχω παρατηρήσει κάτι παράξενο. Όσο μικραίνει το δωμάτιο, τόσο μεγαλώνει η μάχη για την καρέκλα. Κάποτε έβλεπες ολόκληρες αίθουσες γεμάτες κόσμο. Τώρα βλέπεις τέσσερις ανθρώπους, έξι τάσεις, οκτώ ανακοινώσεις και δεκατρείς διαφορετικές ερμηνείες του ίδιου αποτελέσματος.
Ο ένας λέει ότι χρειάζεται ανανέωση. Ο άλλος λέει ότι χρειάζεται επιστροφή στις ρίζες. Ο τρίτος λέει ότι χρειάζεται νέο ξεκίνημα. Και ο τέταρτος συμφωνεί με όλους, αρκεί το νέο ξεκίνημα να ξεκινά από το δικό του γραφείο.
Πριν λίγες μέρες είδα ένα σπάνιο σημάδι. Μια καρέκλα με ρόδες. Γύρω της έτρεχαν δέκα στελέχη. Κανείς δεν ήξερε πού πηγαίνει η καρέκλα. Κανείς δεν ήξερε αν υπάρχει γραφείο στο τέλος της διαδρομής. Αλλά όλοι ήθελαν να κάτσουν πρώτοι.
«Πρόσεχε», είπα στον πελάτη. «Βλέπω πολλή κίνηση.»
«Άνοδο;» με ρώτησε.
«Όχι, παιδί μου. Κυκλική πορεία.»
Η καρέκλα είναι σαν τον καφέ. Όταν είναι ζεστή, όλοι τη θέλουν. Όταν κρυώσει, ψάχνουν τον επόμενο.
Και υπάρχει ένας νόμος που δεν τον έγραψε κανένα καταστατικό:
ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΣΩΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ.
Το έχω δει αμέτρητες φορές. Πρώτα βγαίνουν οι δηλώσεις. Μετά οι διαρροές. Μετά οι κύκλοι. Μετά οι κύκλοι των κύκλων. Και στο τέλος δεν μένει κανείς να θυμάται γιατί άρχισε ο καβγάς.
Αν με ρωτάτε τι βλέπω για όσους ψάχνουν τρόπο να σώσουν την καρέκλα τους, η απάντηση είναι απλή.
Δεν σώζεται η καρέκλα. Σώζεται ο άνθρωπος. Η καρέκλα είναι έπιπλο. Έρχεται και φεύγει.
Αν όμως περάσεις τόσο καιρό αγκαλιά με το έπιπλο ώστε να ξεχάσεις γιατί κάθισες πάνω του εξαρχής, τότε το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό.
Είναι ορθοπεδικό.
Με εκτίμηση,
Η Κατίνα η Καφετζού
Ειδική στις προβλέψεις, στις αυταπάτες και στα έπιπλα που αποκτούν μεγαλύτερη αξία από τους ανθρώπους που κάθονται πάνω τους.
