«Με νιώθεις;» Πόσες φορές το έχω πει; Πόσες φορές το έχεις πει; Συνήθως το λέμε όταν κάτι βγαίνει μέσα από την ψυχή μας και θέλουμε ο άλλος να το καταλάβει. Όχι απλά να ακούσει τις λέξεις, αλλά να νιώσει αυτό που νιώθουμε. Είναι αυτή η δική μας αλήθεια που περιμένουμε από τον άλλον να αντιληφθεί, άσχετα αν μπορεί ή αν πρέπει.
Κωνσταντίνα Μίχου | 02.09.2026 Απόψεις
Μια έκκληση
Το «με νιώθεις» δεν είναι μια ερώτηση κατανόησης. Είναι μια έκκληση να σταθεί ο άλλος εκεί που στέκεσαι εσύ, να δει τα πράγματα όπως τα βλέπεις και να νιώσει το ίδιο βάρος ή την ίδια χαρά. Δεν ζητάει λογικά επιχειρήματα. Δεν ψάχνει ένα «ναι, καταλαβαίνω». Ψάχνει μια πραγματική επαφή.
Τα δικά μας σημάδια
Αυτή η αλήθεια έχει μια πικρία, γιατί χτυπάει πάνω στη μοναξιά που κουβαλάει ο καθένας μας. Η δική μας αλήθεια είναι φτιαγμένη από τα βιώματα και τις πληγές μας. Όσο κι αν προσπαθούμε να τη βάλουμε σε λέξεις, ο άλλος συχνά βλέπει τα πράγματα μέσα από τη δική του διαδρομή. Περιμένουμε να νιώσει ακριβώς το ίδιο, κι όταν αυτό δεν γίνεται, όχι από κακία, αλλά επειδή δεν μπορεί, μένει ένα κενό.
Κάθε φορά που ρωτάμε «με νιώθεις;», αφήνουμε τον εαυτό μας εκτεθειμένο. Αν η απάντηση είναι επιπόλαιη, η απογοήτευση μεγαλώνει.
Διαφορετικές ανηφόρες
«Μπες στα παπούτσια μου, περπάτησε τον δρόμο μου όπως τον περπατώ εγώ. Γίνεται; Θα μπορέσεις;» Αυτό είναι το ερώτημα του «με νιώθεις». Άραγε γίνεται;
Δεν γίνεται. Αυτή είναι η αλήθεια. Όσο κι αν προσπαθήσει ο άλλος, τα δικά του βήματα είναι διαφορετικά. Δεν έχει τα δικά σου σημάδια. Δεν περπάτησε τις ίδιες ανηφόρες την ίδια στιγμή, με τον ίδιο φόβο ή την ίδια κούραση. Το «με νιώθεις» κρύβει αυτή τη δυσκολία, αφού ζητάει από τον άλλον να γίνει εσύ. Αλλά η διαδρομή του καθενός είναι αυστηρά προσωπική.
Κρατώντας το χέρι
Ίσως όμως το ζητούμενο να μην είναι να περπατήσει ο άλλος τον δρόμο σου όπως εσύ, αλλά να βαδίσει δίπλα σου, κρατώντας σου το χέρι. Να δει την κούρασή σου και να σου πει: «Δεν μπορώ να νιώσω ακριβώς αυτό που περνάς, αλλά βλέπω ότι ζορίζεσαι και είμαι εδώ». Αυτό είναι ίσως ό,τι πιο κοντινό έχουμε στην αγάπη.
Ο φόβος
Τελικά, τι ζητάς από τον άλλον; Να γίνει «εμείς»; Είμαστε μόνοι μας στη δική μας αλήθεια. Το φοβόμαστε αυτό. Ψάχνουμε συμπαράσταση, στήριξη, μια επιβεβαίωση. Τι ψάχνουμε με το «με νιώθεις»; Ψάχνουμε να σιγουρευτούμε ότι αυτό που νιώθουμε δεν είναι παράνοια, αλλά κάτι υπαρκτό.
Μια ανοιχτή πόρτα
Όταν μένουμε κλεισμένοι στη δική μας αλήθεια, νιώθουμε απομονωμένοι. Το «με νιώθεις» είναι η προσπάθειά μας να ανοίξουμε μια πόρτα προς τα έξω. Ψάχνουμε έναν άνθρωπο να κοιτάξει προς το μέρος μας και να μας πει ότι βλέπει κι αυτός αυτό που περνάμε.
Δεν περιμένουμε να γίνει ο άλλος «εμείς». Αυτό που πραγματικά θέλουμε είναι να μας αποδεχτεί χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα. Να σταθεί απέναντί μας χωρίς να μας κρίνει και χωρίς να τρέξει να δώσει λύσεις.
Ίσως το «με νιώθεις» να είναι απλώς αυτό:
«Φοβάμαι να είμαι μόνος μου σε όλο αυτό. Έλα κάθισε λίγο δίπλα μου, κι ας μην πεις κουβέντα.»
