Μια ημερομηνία στο ημερολόγιο μπορεί να μοιάζει αδιάφορη. Όμως το στιγμιαίο σταμάτημα μπροστά της αποδεικνύει ότι η ανάγκη για μαγεία παραμένει ζωντανή. Το ερώτημα είναι αν θα μείνεις στην αποβάθρα ή θα ανέβεις στο τρένο.
Κωνσταντίνα Μίχου | 19.10.2026 Απόψεις
67 μέρες για τα Χριστούγεννα.
Ε, και;
Αυτή είναι η πρώτη αντίδραση. Όταν η καθημερινότητα τρέχει με εξαντλητικούς ρυθμούς, μια ημερομηνία στο ημερολόγιο μοιάζει εντελώς αδιάφορη. Για έναν άνθρωπο ετών 55, οι 67 μέρες μεταφράζονται απλώς σε προθεσμίες, υποχρεώσεις, λογαριασμούς, αγορές και άλλη μια χρονιά που φεύγει.
Αν ρωτήσεις την αυστηρή σου λογική, το «Ε, και;» κοιτάζει τα πάντα από ψηλά. Σου ψιθυρίζει πως μαγεία υπάρχει μόνο στα παραμύθια, πως τα φώτα είναι απλώς λάμπες που καταναλώνουν ρεύμα και πως η ζωή τραβάει τον δρόμο της. Μόνο που αυτή η αυστηρότητα κρύβει έναν πολύ απλό, ανθρώπινο φόβο.
Είναι ο ίδιος ακριβώς φόβος που βλέπεις στα μάτια ενός πεντάχρονου παιδιού όταν διστάζει να τρέξει, γιατί φοβάται μην πέσει και χτυπήσει το γόνατό του. Ο 55χρονος φοβάται ακριβώς το ίδιο πράγμα. Μήπως στεναχωρεθεί, μήπως προδοθεί, μήπως πιστέψει σε κάτι όμορφο και αυτό ακυρωθεί στην πράξη. Γι’ αυτό φοράει τη στολή του σοβαρού και του απρόσιτου, μια μεταμφίεση που κρατάει μακριά τους πάντες για να προστατεύσει την ευάλωτη πλευρά του.
Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτή η πανοπλία σε στενεύει.
Αν το «Ε, και;» ήταν η απόλυτη αλήθεια σου, το μάτι σου θα προσπερνούσε αδιάφορα αυτόν τον τίτλο. Παρόλο που η λογική προσπαθεί να προχωρήσει, εσύ σταμάτησες. Και σταμάτησες ακριβώς επειδή βαθιά μέσα σου θέλεις να πιστέψεις.
Αυτό το στιγμιαίο σταμάτημα είναι η απόδειξη ότι η ανάγκη σου για τη μαγεία παραμένει ζωντανή. Όχι η μαγεία των θαυμάτων, αλλά η ουσιαστική. Μαγεία είναι ό,τι προκύπτει από την πίστη σου, ακόμα κι αν οι πιθανότητες μοιάζουν ελάχιστες. Είναι η ανάγκη να πιστέψεις πως οι άνθρωποι γίνονται πιο ζεστοί, πως η ελπίδα έχει νόημα, πως η ζωή ξεπερνά τους αριθμούς. Το να πιστεύεις αποτελεί τη συνειδητή σου απόφαση να δώσεις χώρο στο φως.
Για να συμβεί αυτό, ο δρόμος είναι ξεκάθαρος. Απαιτείται απλώς να κάνεις τρία βήματα: Πρώτον, να παραδεχτείς ότι υπάρχουν πράγματα που αγνοείς, αφήνοντας ελεύθερο πεδίο για το απρόσμενο. Δεύτερον, να δώσεις το χέρι σου στον άλλον και να τον εμπιστευτείς, αποδεχόμενος την πιθανότητα να πέσεις. Και τρίτον, να βγεις μπροστά, να αναλάβεις την ευθύνη της χαράς σου και να γίνεις εσύ το φως που ψάχνεις γύρω σου.
Όσο παραμένεις στο αρχικό «Ε, και;», στέκεσαι στην αποβάθρα και κοιτάζεις το τρένο της ζωής να προσπερνά. Περιμένεις πρώτα μια απόδειξη ότι η διαδρομή αξίζει, προτού αποφασίσεις να μετακινηθείς.
Όμως η αλήθεια είναι μία: το θέμα με τα τρένα είναι το αν αποφασίζεις να ανέβεις σε αυτά*.
Η μαγεία, η ελπίδα και η χαρά αποτελούν αποκλειστικά δικές σου αποφάσεις. Αν πάρεις την απόφαση να ανέβεις στο τρένο, να ρισκάρεις, να νιώσεις και να εμπιστευτείς, ο προορισμός αποκτά αμέσως νόημα.
Οι 67 μέρες μέχρι τα Χριστούγεννα αποτελούν την ευκαιρία σου. Είναι ο χρόνος που σου προσφέρεται για να απαντήσεις στο αρχικό ερώτημα.
Θα μείνεις στο «Ε, και;» της αποβάθρας ή θα αποφασίσεις να ανέβεις στο τρένο;
*Από την ταινία / βιβλίο «Το Πολικό Εξπρές» (The Polar Express).
