Η συζήτηση για το ιδιωτικό χρέος στη Βουλή δεν είναι μια ακόμη κοινοβουλευτική διαδικασία. Είναι η προσπάθεια της κυβέρνησης να επουλώσει μια βαθιά πολιτική πληγή που άνοιξε με το άρθρο 23 για τους servicers, το οποίο αναγκάστηκε να αποσύρει υπό το βάρος των αντιδράσεων. Οι νέες παρεμβάσεις για επιτόκιο 3% και πρόστιμα 5 εκατ. ευρώ έρχονται να καλύψουν το «κενό» και να αλλάξουν την αφήγηση, την ώρα που η αντιπολίτευση μιλά για «πυροτεχνήματα».
NEWSROOM | 04.11.2026 Πολιτική
Η κυβέρνηση βρίσκεται σε θέση άμυνας απέναντι στο ιδιωτικό χρέος, και το γνωρίζει. Η απόσυρση του άρθρου 23 του νομοσχεδίου για τους servicers, που προέβλεπε ότι οι διμερείς συμβάσεις ρύθμισης θα μπορούσαν να αποτελέσουν εκτελεστό τίτλο, άφησε πίσω της ένα πολιτικό «τραύμα». Η ρύθμιση είχε προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις από την αντιπολίτευση, τους δικηγορικούς συλλόγους και καταναλωτικές οργανώσεις, που έκαναν λόγο για «κατάργηση της δικαστικής προστασίας» και «παράδοση των δανειοληπτών στους servicers».
Τι αλλάζει τώρα
Για να αλλάξει την αφήγηση, η κυβέρνηση ανακοίνωσε δύο νέες παρεμβάσεις, λίγο πριν από την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου. Η πρώτη αφορά τη θέσπιση σταθερού επιτοκίου 3% για όλη τη διάρκεια της ρύθμισης μέσω του εξωδικαστικού μηχανισμού, αλλά μόνο για τους ευάλωτους και επιλέξιμους οφειλέτες. Σήμερα, το 3% ισχύει μόνο για την πρώτη τριετία, ενώ στη συνέχεια μετατρέπεται σε κυμαινόμενο, με βάση το euribor.
Η δεύτερη αφορά τον δεκαπλασιασμό του ανώτατου προστίμου που μπορεί να επιβάλει η Τράπεζα της Ελλάδος στους servicers, από τις 500.000 ευρώ στα 5 εκατομμύρια ευρώ.
Γιατί η κυβέρνηση «πονάει»
Το πρόβλημα για την κυβέρνηση δεν είναι μόνο πολιτικό· είναι και επικοινωνιακό. Το άρθρο 23 είχε παρουσιαστεί ως μια τεχνική ρύθμιση που θα «επιτάχυνε» τις διαδικασίες, αλλά κατέληξε να θεωρείται «δώρο» στους servicers. Η απόσυρσή του ήταν μια αναγκαστική υποχώρηση, και οι νέες παρεμβάσεις έρχονται να καλύψουν το κενό.
Το δεύτερο «αγκάθι» είναι η σύγκριση με το επιτόκιο της ρύθμισης των 120 δόσεων προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία, το οποίο φτάνει το 5,84%. Γιατί, δηλαδή, το «δώρο» του 3% να αφορά μόνο τους ευάλωτους του εξωδικαστικού και όχι όλους όσοι ρυθμίζουν τα χρέη τους προς το Δημόσιο; Πρόκειται για ένα ερώτημα που έθεσε και το ΠΑΣΟΚ, χαρακτηρίζοντας τις ανακοινώσεις «πυροτεχνήματα».
Η «μάχη» της επικοινωνίας
Ο Κυριάκος Πιερρακάκης, από την πλευρά του, επιχείρησε να αλλάξει το κλίμα, κάνοντας λόγο για «16 παρεμβάσεις υπέρ του πολίτη» και κατηγορώντας την αντιπολίτευση για «κρεσέντο συνωμοσιολογίας» και «τερατώδη διαστρέβλωση». Ωστόσο, το γεγονός ότι η συζήτηση διεξάγεται υπό τη σκιά του άρθρου 23 και της απόσυρσής του δείχνει ότι η κυβέρνηση εξακολουθεί να «αιμορραγεί» πολιτικά.
Το επόμενο διάστημα θα δείξει αν οι νέες ρυθμίσεις θα πείσουν τους δανειολήπτες ή αν θα θεωρηθούν μια ακόμη «επικοινωνιακή» κίνηση. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι το ιδιωτικό χρέος παραμένει ένα από τα πιο «καυτά» ζητήματα της πολιτικής ατζέντας, και η κυβέρνηση καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να το διαχειριστεί χωρίς να χάσει την αξιοπιστία της.
