Έρευνα του AI Daily αποκαλύπτει 1.609 προμήθειες κινεζικών καμερών και drones από το ελληνικό Δημόσιο, χωρίς κεντρικό σχέδιο ή κανόνες ελέγχου.
Κωνσταντίνα Μίχου | 18/11/2026 | ΑΠΟΨΕΙΣ
Όταν η τεχνολογία συναντά την αφέλεια
Αφορμή για τις σκέψεις που ακολουθούν στάθηκε μια αποκαλυπτική έρευνα του AI Daily ,της ελληνικής εξειδικευμένης ιστοσελίδας που παρακολουθεί την Τεχνητή Νοημοσύνη, την τεχνολογία και τις γεωπολιτικές τους προεκτάσεις— με τίτλο «Τα μάτια του κράτους είναι made in China: 1.609 αποφάσεις, μηδέν κανόνες». Πρόκειται για ένα ρεπορτάζ που αξίζει να διαβάσετε ολόκληρο, καθώς φέρνει στο φως με αδιάσειστα στοιχεία την πλήρη έλλειψη ελέγχου στις προμήθειες εξοπλισμού επιτήρησης του ελληνικού Δημοσίου.
Πριν φτάσουμε όμως στα δικά μας, ας δούμε τι συγκλονίζει τις τελευταίες ημέρες την παγκόσμια τεχνολογική και γεωπολιτική σκηνή. H πτώση και παραίτηση του Τζένσεν Χουάνγκ, του πανίσχυρου CEO της Nvidia, έπειτα από την αποκάλυψη της εξωσυζυγικής του σχέσης με μια Κινέζα επιχειρηματία. Μια σχέση που, όπως αποδείχθηκε, γνώριζε και αξιοποιούσε ο ίδιος της ο σύζυγος, στήνοντας ένα δίκτυο εταιρειών στη Σιγκαπούρη για να διοχετεύει παράνομα στην Κίνα απαγορευμένα αμερικανικά μικροτσίπ τεχνητής νοημοσύνης.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Η προσωπική περιπέτεια του Χουάνγκ είναι απλώς η αφορμή, όχι η αιτία. Ας αναρωτηθούμε. Θα είχε πάρει το θέμα τέτοιες διαστάσεις εθνικής ασφάλειας αν η σύντροφός του ήταν Σουηδέζα, Γαλλίδα ή ακόμη και Ελληνίδα; Προφανώς και όχι .Tότε θα περιοριζόταν σε ένα συνηθισμένο εταιρικό σκάνδαλο. Η καρατόμηση ήρθε ακριβώς επειδή ήταν Κινέζα και επειδή η πραγματική αιτία της κρίσης είναι ο αμείλικτος γεωπολιτικός πόλεμος για τον έλεγχο της τεχνολογίας και της πληροφορίας. Ενώ, όμως, οι ΗΠΑ κινητοποιούν το FBI και θυσιάζουν τον άνθρωπο που κρατούσε στα χέρια του την κούρσα της Τεχνητής Νοημοσύνης για να προστατεύσουν την εθνική τους ασφάλεια, στην Ελλάδα λειτουργούμε χωρίς καμία πυξίδα.
Εδώ ακριβώς έρχεται η έρευνα του AI Daily να δώσει το μέτρο του προβλήματος. Οι συντάκτες της χρειάστηκε να κατεβάσουν και να διαβάσουν σχεδόν 3.500 δημόσια έγγραφα στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ και το ΚΗΜΔΗΣ από το 2020 έως σήμερα και παρ’ όλα αυτά, κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για την πλήρη εικόνα, αφού οι μεγάλοι εξοπλιστικοί διαγωνισμοί δεν δημοσιεύονται καν, ενώ χιλιάδες αποφάσεις δεν αναφέρουν κατασκευαστή. Ακόμη και έτσι, εντοπίστηκαν 1.609 αποφάσεις προμηθειών για κινεζικές κάμερες και drones (DJI, Dahua, Hikvision). Και αν αναλογιστεί κανείς ότι κάθε μία από αυτές τις 1.600+ συμβάσεις αντιστοιχεί σε δεκάδες ή και εκατοντάδες συσκευές, τα πραγματικά τεμάχια που επιτηρούν δημόσιους χώρους, σώματα ασφαλείας, σύνορα και στρατιωτικές υποδομές είναι υπερπολλαπλάσια.
Το πιο ανησυχητικό εύρημα του AI Daily είναι πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει καμία απαγόρευση, αλλά κυρίως δεν υπάρχει κανένα κεντρικό σχέδιο. Ελάχιστες υπηρεσίες επικαλούνται αποσπασματικά αμερικανικά πρότυπα ασφαλείας (NDAA), συχνά πέφτοντας οι ίδιες σε τραγελαφικές αντιφάσεις που αξίζει να διαβάσετε αναλυτικά στο πρωτότυπο άρθρο. Το να καταφεύγει μια δημόσια υπηρεσία κατά περίπτωση σε ξένες νομοθεσίες, επειδή το ίδιο το ελληνικό κράτος δεν έχει γράψει δικούς του κανόνες, δείχνει απλώς προχειρότητα και έλλειψη οργάνωσης.
Σε αυτό το σημείο συμφωνούμε απόλυτα με τους συντάκτες του AI Daily. Είναι αδιανόητο το κράτος να αγοράζει «noname» εξοπλισμό στα τυφλά και να μην ξέρει τι είναι εγκατεστημένο πού. Η δημιουργία ενός ενιαίου δημόσιου μητρώου εξοπλισμού, η κατηγοριοποίηση των υποδομών ανάλογα με το επίπεδο κινδύνου, ο έλεγχος των δωρεών και το μπλόκο στην απομακρυσμένη πρόσβαση σε κρίσιμες εγκαταστάσεις είναι αυτονόητες κινήσεις στοιχειώδους σοβαρότητας.
Εκεί όμως που χρειάζεται προσοχή και δική μας διαφοροποίηση, είναι στο να μη μετατραπεί η ανάγκη για κανόνες σε έναν νέο γραφειοκρατικό εφιάλτη που απλώς θα εκτοξεύσει το κόστος των προμηθειών, ούτε σε ένα υποκριτικό «κυνήγι μαγισσών». Η απαίτηση να πιστοποιείται χαρτί-χαρτί κάθε επιμέρους εξάρτημα και λογισμικό σε κάθε σύμβαση, στην ελληνική διοικητική πραγματικότητα κινδυνεύει να παγώσει τις προμήθειες και να φορτώσει τον φορολογούμενο με πολλαπλάσιο κόστος ,την ώρα μάλιστα που οι περισσότερες «δυτικές» συσκευές συναρμολογούνται με κινεζικά υποσυστήματα. Άλλωστε, ας μην εθελοτυφλούμε. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει απαγόρευση, και εταιρείες κινεζικών συμφερόντων συμμετέχουν εδώ και χρόνια απολύτως νόμιμα και φανερά σε στρατηγικές υποδομές της χώρας, από το λιμάνι του Πειραιά και τον ΑΔΜΗΕ μέχρι τις τηλεπικοινωνίες και την ενέργεια. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να χτίσουμε γραφειοκρατικά τείχη, αλλά να ξέρουμε τι αγοράζουμε και να ασφαλίζουμε τεχνικά τα κρίσιμα δίκτυά μας εκεί που πραγματικά μετράει. Γιατί όσο συνεχίζουμε να προμηθευόμαστε στα τυφλά τα «μάτια» των συνόρων μας, δεν θα χρειαστεί καμία «ερωμένη» για να ανοίξει τις πόρτες μας , τις έχουμε ήδη αφήσει ξεκλείδωτες μόνοι μας.










