Η σειρά «Τιραμισού» της Κωνσταντίνας Μίχου επιστρέφει με το τέταρτο μέρος της. Αυτή τη φορά, το γλυκό συναντά τον καφέ — το υλικό που του δίνει χαρακτήρα, αλλά και την αφορμή για την πιο ανθρώπινη στιγμή: δύο άνθρωποι απέναντι, χωρίς οθόνες, με μια κούπα ανάμεσά τους. Ένα κείμενο για το μοίρασμα, την προσοχή και τις λέξεις που μένουν.
Κωνσταντίνα Μίχου | 13/11/2026 | ΑΠΟΨΕΙΣ
ΤΙΡΑΜΙΣΟΥ 4
Ο Καφές
Μια σειρά, τέσσερις λέξεις, τέσσερις αισθήσεις, τέσσερις στάσεις. Η σειρά «ΤΙΡΑΜΙΣΟΥ» αποδομεί το πιο αγαπημένο γλυκό και το ξανασυνθέτει μέσα από συνειρμούς, συναισθήματα και τους στίχους του τραγούδι «Ίσως» της Μαρίζας Ρίζου.
«Μ’ αρέσει όταν κάπως με κοιτάς
κι ό,τι σου λέω το κρατάς.»
— Μαρίζα Ρίζου, «Ίσως»
Το τιραμισού υπήρξε πάντα ένα γλυκό για μοίρασμα. Ακόμα κι αν το φτιάξεις σε ένα μικρό μπολ μόνο για σένα, η ίδια του η φύση κουβαλάει την κουλτούρα του τραπεζιού, της παρέας, της συνάντησης. Κι ο λόγος είναι ένας…ο καφές.
Ο καφές είναι ο συνδετικός κρίκος. Εισχωρεί βαθιά στην καρδιά του σαβαγιάρ, του δίνει χαρακτήρα, ξυπνάει τις αισθήσεις. Αλλά πάνω απ’ όλα, ο καφές στη δική μας κουλτούρα είναι αφορμή. Αφορμή για να καθίσεις απέναντι από κάποιον, να αφήσεις το τηλέφωνο στην άκρη και να κοιταχτείτε στα μάτια.
Είναι εκείνη η στιγμή που η συζήτηση βαθαίνει, που λες κάτι απλό ή κάτι σημαντικό, και βλέπεις τον άλλον να σε ακούει πραγματικά, να κρατάει την κουβέντα σου, όπως το σαβαγιάρ κρατάει τον καφέ.
Άλλωστε, η ίδια η λέξη Tiramisù σημαίνει «σήκωσέ με ψηλά», «ανέβασέ μου τη διάθεση». Και τι άλλο μας ανεβάζει πιο πολύ από το να νιώθουμε ότι κάποιος μας προσέχει, μας υπολογίζει, μας ακούει; Όταν μοιράζεσαι ένα κομμάτι τιραμισού κι έναν καφέ, δεν μοιράζεσαι απλώς υλικά. Μοιράζεσαι χρόνο, βλέμματα και λέξεις που μένουν.
