Τριάντα Χρόνια στο Πόστο: Τι Έχω Δει
Με λένε Κατίνα. Είμαι καφετζού εδώ και τρεις δεκαετίες. Σήμερα, όμως, δεν θα μιλήσω για φλιτζάνια. Θα μιλήσω για καλάμια. Γιατί, ύστερα από τόσα χρόνια σε αυτή τη δουλειά, έχω φτάσει σε ένα ατράνταχτο συμπέρασμα: το πιο επικίνδυνο πράγμα που μπορεί να βρει ένας άνθρωπος στη ζωή του δεν είναι το κακό μάτι. Είναι ένα καλάμι. Το μάτι γιατρεύεται με λίγο λαδάκι και μια προσευχή. Το καλάμι, όμως, είναι ανίατο.
Το βλέπω σχεδόν καθημερινά. Κάθεται ο πελάτης, κοιτάζω το φλιτζάνι του, και εκεί, ανάμεσα στα σύννεφα και τους δρόμους, εμφανίζεται. Ένα πελώριο καλάμι. «Πρόσεχε», τον προειδοποιώ, «βλέπω ύψος». Κι εκείνος, με ένα χαμόγελο αυταρέσκειας, ρωτάει: «Επιτυχία;» «Όχι, παιδί μου», απαντώ. «Καλάμι». Γιατί η επιτυχία και το καλάμι μοιάζουν μόνο από μακριά. Η πρώτη σε ανεβάζει στ’ αλήθεια. Το δεύτερο απλώς σε κάνει να νομίζεις ότι πέταξες.
📖 Η Φράση-Σημάδι:
«Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» — Μόλις την ακούσω, το φλιτζάνι περισσεύει. Η διάγνωση είναι οριστική: προχωρημένη καλαμίτιδα, βαριά μορφή, χρόνια πάθηση.
Το Πελατολόγιο της Καλαμίτιδας
Έχω δει υπουργούς, δημάρχους, παράγοντες, παρουσιαστές, προέδρους συλλόγων. Ακόμα και έναν διαχειριστή πολυκατοικίας. Όλοι με την ίδια απορία: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Και πάντα θέλω να απαντήσω: «Αν ήξερες εσύ, δεν θα ρωτούσες». Αλλά είμαι επαγγελματίας. Κρατιέμαι.
Το παράξενο είναι πως το καλάμι δεν το βλέπει ποτέ αυτός που το καβαλάει. Το βλέπουν οι φίλοι, οι συνεργάτες, ο σκύλος, καμιά φορά και τα έπιπλα. Αυτός, ποτέ. Αυτός νομίζει ότι είναι απλώς «λίγο πιο ψηλά».
Η ζωή δεν μαλώνει, δεν φωνάζει. Απλώς τραβάει το καλάμι από κάτω. Και ξαφνικά ο αετός ανακαλύπτει ότι ήταν επιβάτης σε βλάστηση.
Αν ποτέ νιώσετε την ανάγκη να πείτε «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», πιείτε έναν καφέ. Καθίστε ήσυχα.Χαλαρώστε. Κοιτάξτε το φλιτζάνι. Και θυμηθείτε: όσο πιο πολύ αξίζεις, τόσο λιγότερο χρειάζεται να το ανακοινώνεις.
Με εκτίμηση,
Η Κατίνα η Καφετζού
Ειδική στις προβλέψεις, στις αυταπάτες και στις πτώσεις από μεγάλο ύψος.
