Με λένε Κατίνα.

Είμαι καφετζού.

Τριάντα χρόνια τώρα κοιτάζω φλιτζάνια.

Τριάντα χρόνια λέω «έλα μωρέ, τα ‘χω δει όλα».

Και κάθε πρωί ο καφές μου λέει:

«κάτσε να δεις κι άλλα».

Σήμερα, παιδί μου, δεν έχει σχέδια.

Έχει συγκοινωνία χωρίς δρομολόγιο.

Ο ένας φεύγει.

Ο άλλος γυρνάει.

Ο τρίτος δεν θυμάται καν από πού ξεκίνησε.

Και όλοι μιλάνε ταυτόχρονα:

— «Φεύγω.»

— «Έφυγα.»

— «Γύρισα.»

— «Πού πάω;»

— «Γιατί ήρθα;»

Εγώ εκεί…

να κρατάω το κουτάλι σαν διαιτητής σε ματς χωρίς κανόνες.

Και πάνω που πάω να ηρεμήσω…

μπαίνει αυτή.

Ξέρεις ποια λέω.

Μη με κοιτάς έτσι, την ξέρεις.

Αυτή που αλλάζει κατεύθυνση πιο γρήγορα απ’ όσο αλλάζει ο καιρός στη Βουλιαγμένη.

Πρώτα ήταν στους πράσινους.

Μετά πήγε στους αριστερούς.

Μετά ήρθε ο Πορτοκαλής κι έφυγε κι από κει.

Και τώρα πού πάει;

Πίσω στους πράσινους!

Τέσσερις φορές άλλαξε φανέλα η γυναίκα!

Ούτε ο χαμαιλέοντας δεν αλλάζει τόσα χρώματα.

Κάθεται.

Δεν προλαβαίνει να ακουμπήσει την καρέκλα.

— «Έφυγα.»

Σιωπή.

Την κοιτάω.

— «Απ’ πού; Από τη ζωή σου ή από τη φάση σου;»

Με κοιτάει σοβαρή.

ΠΟΛΥ σοβαρή.

Απ’ αυτές τις σοβαρές που κρατάνε μόνο μέχρι να αλλάξει γνώμη ο επόμενος.

— «Απ’ εκεί που ήμουν.»

— «Και τώρα;»

— «Γυρνάω.»

— «Πού;»

— «Εκεί που ήμουν πριν φύγω.»

……….

Παιδί μου…

το φλιτζάνι έκανε «γκλιν» μόνο του.

Και της λέω:

— «Εσύ δεν αλλάζεις δρόμο… εσύ κάνεις γύρους στο ίδιο στενό.»

Σουφρώνει τα χείλη.

— «Δεν είναι έτσι. Είναι θέμα αρχών.»

Γελάω.

Όχι δυνατά.

Από εκείνο το γελάκι το πικρό.

— «Ποιων αρχών καλέ; Αυτών που αλλάζουν ανά εποχή;»

Του λέω:

— «Τι βλέπεις;»

— «Πόρτα.»

— «Ανοιχτή;»

— «Μισάνοιχτη.»

— «Και τι γράφει;»

— «”Ψάχνεται”.»

Και από κάτω… μικρό:

«μην ενοχλείτε.»

………………

Και μετά είναι κι αυτοί, παιδί μου…

Οι πολλοί.

Οι «θα δούμε».

Οι «βλέποντας και κάνοντας».

Οι «δεν έχω αποφασίσει ακόμα».

Σαν να περιμένουν όλοι κάποιον άλλον να κάνει την πρώτη κίνηση για να μην φανεί ότι έκαναν λάθος.

Αλλά το φλιτζάνι έχει κι άλλα.

Βλέπω μια ξερακιανή.

Ένα γίδι.

Κι ένα βοσκαδουράκι.

Και τα τρία καβάλα πάνω σ’ έναν γάιδαρο.

Φωνάζουν «έπππα! έπππα!» και τραβάνε τα γκέμια.

Περιμένουν το ζώο να γίνει Φεράρι.

Μα ο γάιδαρος γάιδαρος.

Όσο κι αν φωνάξεις «έπππα», όσο κι αν τραβήξεις τα γκέμια, άλογο δεν γίνεται.

Και τότε κοιτάζονται μεταξύ τους.

«Ποιος φταίει;»

«Ο ΟΠΕΚΕΠΕ!»

«Ναι, ο ΟΠΕΚΕΠΕ! Αυτός μοιράζει αλλού τις Φεράρι!»

Άτιμε ΟΠΕΚΕΠΕ.

Που ενώ αυτοί τόσα χρόνια φώναζαν «έπππα», εσύ τα Φεράρι τα ‘δινες αλλού.

Σε άλλους.

Που δεν φώναζαν καν.

Κι έπειτα βλέπω γίδια.

Πολλά γίδια.

Ένα ολόκληρο κοπάδι.

Και τι κάνουν αυτά τα γίδια;

Δεν παραδέχονται ότι έκαναν λάθος.

Με τίποτα.

Κι αντί να πουν «κάτσε ρε παιδιά, μήπως εμείς φταίμε;»

όχι.

Αυτά φορτώνουν τα πάντα σ’ έναν δράκο.

«Ο δράκος φταίει!»

«Ο δράκος μας έκαψε!»

«Ο δράκος μας έφαγε τη σοδειά!»

Κι ο δράκος, παιδί μου, κάθεται στην άκρη και κοιτάει.

Ούτε φωτιά βγάζει, ούτε τίποτα.

Απλώς είναι εκεί.

Και τα γίδια τον έχουν κάνει υπεύθυνο για όλα.

Για την ακρίβεια.

Για τον πληθωρισμό.

Για το κακό το μάτι.

Για τη βροχή που δεν έπεσε.

Για τον ήλιο που έκαψε.

Βολικός δράκος.

Να τον έχεις για όλα.

Να μην αναλαμβάνεις τίποτα.

Και στο τέλος, ξέρεις τι μένει στο φλιτζάνι;

Όχι ιδέες.

Όχι μεγάλα λόγια.

Όχι αρχές.

Μένει μόνο αυτό που δεν λέει ψέματα ποτέ:

Κατακάθι.

Και σου λέω, παιδί μου, κράτα το αυτό:

Όποιος αλλάζει κατεύθυνση τρεις φορές πριν πιει τον καφέ του…

δεν είναι χαμένος.

Απλώς δεν έχει αποφασίσει ακόμα αν θέλει ζάχαρη ή όχι.

Κι όποιος φωνάζει «έπππα» σε γάιδαρο και περιμένει Φεράρι…

καλύτερα να κατέβει και να πάει με τα πόδια.

Μ’ εκτίμηση,

Η Κατίνα η Καφετζού

✦ Ειδική στις προβλέψεις, στα μπούμερανγκ, στους γαϊδάρους που δεν γίνονται Φεράρι και στους δράκους που δεν φταίνε ποτέ ✦

ΔιάβαΖΩ το φλιτζάνι σου – η αλήθεια είναι μέσα. Ακόμα κι αν δεν ξέρεις αν θες ζάχαρη ή σκέτο.