Με λένε Κατίνα. Είμαι καφετζού τριάντα χρόνια. Και αν κάτι δεν έχω καταλάβει ακόμα, είναι πώς γίνεται η πληροφορία να ταξιδεύει πιο γρήγορα από τον άνθρωπο που τη λέει.

Αυτός εδώ ήταν από άλλη κατηγορία. Δεν ερχόταν να μάθει. Ερχόταν να επιβεβαιώσει ότι ήδη έχει καταλάβει το παιχνίδι. Κάθεται. Δεν χαλαρώνει. Σαν άνθρωπος που έχει ήδη μέσα στο κεφάλι του το δελτίο των ειδήσεων και απλώς ήρθε να δει αν το φλιτζάνι θα συμφωνήσει.

«Να ξέρεις», λέει. Πάντα ξεκινούν έτσι. Σαν να σου κάνουν χάρη που θα σου επιτρέψουν να μπεις στη γνώση. «Το τοπίο δεν είναι αυτό που νομίζουν.» Γυρνάω τον καφέ. Και πριν καν δω, το νιώθω. Σωλήνες. Αλλά όχι απλοί. Σωλήνες που τώρα έχουν κάτι καινούργιο: ΑΥΤΙΑ. Μικρά, διάσπαρτα αυτιά πάνω στους σωλήνες. Άλλα ακούν. Άλλα ψιθυρίζουν. Άλλα κάνουν ότι δεν ακούνε αλλά ακούνε καλύτερα απ’ όλα.

Τον κοιτάω. «Τι βλέπεις;» με ρωτάει. «Δίκτυο», λέω. Κουνάει το κεφάλι σαν να περίμενε ακριβώς αυτή τη λέξη. «Ακριβώς.» Και συνεχίζει χωρίς ανάσα. «Τα έχω διασταυρώσει.» Αυτό το “διασταυρώσει” πάντα με συγκλονίζει. Σαν να υπάρχει somewhere ένα Excel της αλήθειας και αυτός έχει πρόσβαση. «Από πού;» ρωτάω. Χαμογελάει. «Από μέσα.» Αχ αυτό το “από μέσα”… Δεν είναι πια πηγή. Είναι εθνικό σύστημα ύδρευσης πληροφορίας.

Γυρνάω το φλιτζάνι πιο βαθιά. Και τώρα βλέπω το δεύτερο επίπεδο. Οι σωλήνες δεν κουβαλάνε απλώς φήμες. Κουβαλάνε αυτιά που έχουν ακούσει άλλες φήμες. Ένα αυτί λέει: «το άκουσα αλλά μην πεις ότι στο είπα». Άλλο: «δεν είναι ακριβώς έτσι αλλά περίπου έτσι». Και ένα τρίτο: «εγώ απλώς το μετέφερα».

«Ποιος το ξεκίνησε;» λέω. Με κοιτάει σαν να είπα κάτι αφελές. «Δεν ξεκινάει έτσι αυτό.» Εδώ γελάω μέσα μου. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν πιστεύουν σε αρχή. Πιστεύουν μόνο σε αλυσίδες ευθύνης χωρίς πρώτο κρίκο. «Τότε;» λέω. «Το σημαντικό είναι ότι επιβεβαιώνεται.» Κουνάω το φλιτζάνι. Οι σωλήνες τώρα αρχίζουν να δένουν κόμπους. Και κάθε κόμπος έχει πάνω του ένα μικρό αυτί που λέει: «εγώ δεν το είπα».

Συνεχίζει. «Αυτός τελείωσε.» «Ποιος;» λέω. «Δεν μπορώ να πω.» «Τότε πώς το ξέρεις;» Χαμογελάει. «Γιατί το λένε.» Εδώ το φλιτζάνι αλλάζει πάλι. Τώρα οι σωλήνες έχουν γίνει διάδρομοι. Και στα διασταυρώματα υπάρχουν άνθρωποι που σκύβουν και λένε: «μην το πεις ότι το είπα εγώ αλλά…» Και συνεχίζουν.

«Και αν δεν βγει;» λέω. Πρώτη φορά με κοιτάει λίγο πιο προσεκτικά. «Θα βγει.» «Γιατί;» Σταματάει λίγο. «Γιατί το ελέγχουν πολλοί.» Εδώ σχεδόν γελάω. Γιατί αυτό δεν είναι έλεγχος. Είναι πολλαπλή αναπαραγωγή φήμης με πιστοποίηση αυθόρμητης βεβαιότητας.

«Και η λάσπη;» ρωτάω. Σκύβει λίγο μπροστά. «Ποια λάσπη;» «Αυτή που λες για τους άλλους.» Χαμογελάει. «Δεν είναι λάσπη.» «Τι είναι;» «Πληροφορία σε λάθος χέρια.» Εδώ γυρνάω το φλιτζάνι πιο αργά. Και βλέπω κάτι που δεν περίμενα. Οι σωλήνες τώρα δεν έχουν μόνο αυτιά. Έχουν και χέρια. Χέρια που δίνουν. Χέρια που παίρνουν. Χέρια που δείχνουν. Και πάντα ένα χέρι που λέει: «εγώ δεν εμπλέκομαι».

«Και ποιος σου τα λέει όλα αυτά;» ρωτάω. Σταματάει. Αυτό ήταν το σημείο που περίμενα. Χαμογελάει. «Αν στο πω… δεν θα το πιστέψεις.» Παναγία μου. Αυτή είναι η κορυφή. Γιατί τώρα δεν έχουμε πια πληροφορία. Έχουμε υποψία ότι η πληροφορία σου δόθηκε επίτηδες. «Δοκίμασε με», λέω. Κοιτάει γύρω. Σαν να ακούει και τα αυτιά των σωλήνων. Και λέει χαμηλά: «Κάποια πράγματα… δεν κυκλοφορούν τυχαία.» Σιωπή. Και το φλιτζάνι δείχνει τώρα κάτι καθαρό. Όλα τα αυτιά είναι στραμμένα πάνω του. Σαν να τον άκουγαν πριν καν μιλήσει.

Ο πελάτης σηκώνεται. Αλλά δεν φεύγει αμέσως. «Να θυμάσαι κάτι», λέει. «Πες.» «Αν ακούς κάτι αρκετά συχνά… δεν έχει σημασία αν είναι αλήθεια.» Και φεύγει. Και εγώ μένω με το φλιτζάνι. Που τώρα δεν δείχνει ούτε σωλήνες ούτε αυτιά. Δείχνει ένα πράγμα μόνο: ανθρώπους που ακούν αυτό που τους έστειλαν να ακούσουν… και το επιστρέφουν σαν να το ανακάλυψαν μόνοι τους.