«Βάλε κράνος μικρέ μου… κάτι βλέπω να σκάει»

Με λένε Κατίνα και είμαι καφετζού.

Όχι από αυτές που σου λένε «βλέπω έναν ψηλό μελαχρινό» και μετά ψάχνεις όλη τη γειτονιά να βρεις ποιος είναι. Εγώ ξέρω να λέω το φλιτζάνι καλύτερα και από το χέρι μου. Το φλιτζάνι μιλάει. Άλλοτε λέει αλήθειες, άλλοτε λέει βλακείες, αλλά πάντα κάτι λέει. Το θέμα είναι να ξέρεις να το ακούς.

Και σήμερα το φλιτζάνι είχε πολλά να πει. Γιατί μπήκε μέσα ο μικρός. Ο φέρελπις. Με χαμόγελο. Με αυτοπεποίθηση. Με εκείνο το ύφος του ανθρώπου που έχει ήδη κερδίσει, απλώς περιμένει να το καταλάβουν και οι υπόλοιποι.

Κάθεται απέναντί μου.

— Κατίνα, τι βλέπεις;

Τον κοιτάω. Κοιτάω το φλιτζάνι. Ξανακοιτάω αυτόν.

— Μικρέ μου… αν ήσουν τόσο σίγουρος, γιατί ήρθες;

— Έλα τώρα Κατίνα, από περιέργεια.

— Ναι, βέβαια. Όλοι από περιέργεια έρχονται. Κανείς δεν έρχεται επειδή έχει αρχίσει να ακούει κάτι ψιλά.

«Το φλιτζάνι σου έχει μόνο μία δυσκολία. Δεν χωράει δύο πράγματα μαζί. Την πραγματικότητα και την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου.»

Παίρνω το φλιτζάνι του. Το γυρίζω. Το αφήνω λίγο.

— Λοιπόν;

— Τι να σου πω παιδί μου;

— Πες μου.

— Αν σου πω όλα όσα βλέπω, φοβάμαι μην πάμε μετά να σε μαζεύουμε.

— Έλα, υπερβολές.

— Εντάξει. Θα σου πω τα μισά.

— Τι βλέπεις;

Σκύβω πάνω από το φλιτζάνι.

— Βλέπω… έκρηξη.

Σταματάει.

— Τι έκρηξη;

— Κάτι θα σκάσει.

— Τι θα σκάσει;

— Κάτι μεγάλο.

— Σκάνδαλο;

— Όχι.

— Τότε τι;

Τον κοιτάω.

— Κάτι σκάει στο κεφάλι σου.

— Στο κεφάλι μου;

— Ναι. Δεν το βλέπω καθαρά. Μπορεί να είναι κεραμίδα. Μπορεί να είναι χύτρα. Μπορεί να είναι θερμοσίφωνας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έρχεται από ψηλά.

Βάζει τα γέλια.

— Βάλε κράνος…

— Χαχαχαχα! Εμένα δεν με τρομάζουν αυτά!

— Καλά κάνεις.

— Γιατί;

— Γιατί αν φοβόσουν το φλιτζάνι, δεν θα ήσουν στην πολιτική.

Γελάει.

— Άσε τώρα τα αστεία, κυρία Κατίνα. Πες μου το σοβαρό. Θα περάσω το 10%;

Ξανακοιτάω το φλιτζάνι. Το γυρίζω. Το ξαναγυρίζω.

— Το 10% δεν το βλέπω.

— Τίποτα;

— Κάτι βλέπω.

— Τι;

— Βλέπω ότι θα περάσεις.

Χαμογελάει.

— Αλήθεια;

— Ναι.

— Από πού;

— Με κόκκινο.

— Τι;

— Θα περάσεις με κόκκινο και θα φας κλήση.

— Κυρία Κατίνα!

— Κεριά και λιβάνια κακοχρονεμένε! Περίμενε, έχει κι άλλο.

— Τι άλλο;

— Βλέπω ότι θα περάσεις από τον Φάρο Ψυχικού.

— Και αυτό το βλέπεις;

— Καθαρά.

— Κι άλλο;

— Βλέπω ότι θα περάσεις και από τον κτηνίατρο.

— Γιατί στον κτηνίατρο;

— Γιατί πρέπει να σου πει τι ζώο είναι αυτό που σου φουσκώνει τόσο την αυτοπεποίθηση.

— Έλα τώρα!

— Μη φωνάζεις. Το φλιτζάνι τα λέει, εγώ απλώς μεταφέρω.

Ξανακοιτάει το φλιτζάνι.

— Δηλαδή το 10% δεν υπάρχει;

— Εγώ δεν είπα αυτό.

— Τι είπες;

— Είπα ότι δεν το βλέπω.

— Και γιατί;

— Γιατί μάλλον κρύβεται πίσω από το εγώ σου. Είναι μεγάλο. Έχει πιάσει όλο το φλιτζάνι.

— Δηλαδή;

— Δηλαδή το φλιτζάνι σου έχει μόνο μία δυσκολία.

— Ποια;

— Δεν χωράει δύο πράγματα μαζί.

— Ποια δύο;

— Την πραγματικότητα και την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου.

— Κυρία Κατίνα…

— Τι;

— Είσαι σίγουρη;

— Όχι.

— Τότε γιατί τα λες;

— Γιατί εσύ ήρθες για να σου πω ότι θα σκίσεις.

— Και;

— Εγώ δεν κάνω delivery ευχάριστων ειδήσεων.

«Πάρε το κράνος μαζί σου. Γιατί μπορεί τελικά να μην είναι κεραμίδα. Μπορεί να είναι η πραγματικότητα.»

Παίρνει το φλιτζάνι του από τα χέρια μου νευριασμένος, το κοιτάει και σηκώνεται.

— Και το κράνος;

— Πάρε το μαζί σου.

— Γιατί;

— Γιατί μπορεί τελικά να μην είναι κεραμίδα.

— Τι μπορεί να είναι;

— Η πραγματικότητα.