Η φετινή ελαιοκομική περίοδος ξεκινά με μια σκληρή εξίσωση για τους παραγωγούς της Αιγιάλειας: οι τιμές παραγωγού έχουν «κατρακυλήσει» στα 3-3,20 ευρώ το κιλό, την ώρα που το κόστος συγκομιδής έχει εκτιναχθεί. Το αποτέλεσμα είναι ένα παράδοξο που αποτυπώνει την κρίση του πρωτογενούς τομέα: ελιές στα δέντρα που δεν συμφέρει οικονομικά να μαζευτούν.
NEWSROOM | 04.11.2026 Οικονομία
Η αντίστροφη μέτρηση για τη νέα ελαιοκομική περίοδο έχει ξεκινήσει, αλλά το κλίμα στην Αιγιάλεια είναι βαρύ. Οι τιμές του ελαιολάδου κινούνται σε επίπεδα σαφώς χαμηλότερα από πέρυσι, την ώρα που τα έξοδα για καύσιμα, εργατικά χέρια και καλλιεργητικές εργασίες συνεχίζουν να «φουσκώνουν». Ο πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Αιγιαλείας, Γιάννης Μποδιώτης, θέτει το δίλημμα με ωμό τρόπο: κάτω από τα 5 ευρώ το κιλό, η συγκομιδή καθίσταται οικονομικά ασύμφορη για πολλές εκμεταλλεύσεις.
Το «χάσμα» των τιμών
Τα πρώτα μηνύματα από την αγορά δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας. Οι εκτιμήσεις για την τιμή παραγωγού τοποθετούνται μεταξύ 3 και 3,20 ευρώ το κιλό, ανάλογα με την περιοχή και την ποιότητα. Πρόκειται για «βουτιά» σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο, όταν οι αρχικές τιμές έκαναν πρεμιέρα στα 5,50 ευρώ το κιλό. Η εικόνα αυτή δεν είναι μεμονωμένη: σε πανελλαδικό επίπεδο, οι τιμές παραγωγού για το έξτρα παρθένο κινούνται γύρω στα 4 ευρώ, με την αγορά να θεωρεί τα επίπεδα αυτά χαμηλά σε σχέση με το κόστος.
Η «ασφυξία» του κόστους
Πίσω από την πτώση των τιμών κρύβεται μια εκρηκτική αύξηση του κόστους παραγωγής. Το πετρέλαιο κίνησης, βασικό «καύσιμο» για τη συγκομιδή, κινείται στα 2,10-2,20 ευρώ το λίτρο, έναντι περίπου 1,52 ευρώ την αντίστοιχη περσινή περίοδο. Σε αυτό προστίθενται τα ημερομίσθια, τα οποία σε αρκετές περιοχές φτάνουν τα 70 ή ακόμη και τα 80 ευρώ, ειδικά όταν απαιτείται διαμονή και διατροφή των εργατών. Για τους μικρούς παραγωγούς, η εξίσωση γίνεται ακόμη πιο ασφυκτική, καθώς η περιορισμένη ποσότητα καρπού δεν επαρκεί για να καλύψει τα σταθερά έξοδα.
Το «φάντασμα» της Τυνησίας και οι καθυστερήσεις
Η πίεση δεν προέρχεται μόνο από το εσωτερικό μέτωπο. Στην εξίσωση μπαίνει και ο διεθνής ανταγωνισμός, με χαμηλότερες προσφορές από χώρες όπως η Τυνησία να επηρεάζουν τις συνθήκες διάθεσης του ελληνικού προϊόντος στις ευρωπαϊκές αγορές. Παράλληλα, η μετάβαση των αγροτικών ενισχύσεων από τον ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ έχει δημιουργήσει καθυστερήσεις και αβεβαιότητα για τον χρόνο καταβολής των ποσών, δυσκολεύοντας περαιτέρω τον οικονομικό προγραμματισμό των παραγωγών.
Το «κενό» της Πολιτείας
Το ερώτημα που αιωρείται πλέον είναι αν η Πολιτεία θα παρέμβει ουσιαστικά πριν οι παραγωγοί βρεθούν μπροστά σε τετελεσμένα. Οι παραγωγοί ζητούν ελέγχους στην προέλευση και την επισήμανση των προϊόντων, ώστε ο ανταγωνισμός να διεξάγεται με διαφανείς όρους, και σαφή ενημέρωση για τις εκκρεμότητες των ενισχύσεων. Μέχρι τότε, η εικόνα είναι ενδεικτική ενός ευρύτερου προβλήματος: η Αιγιάλεια, μια περιοχή με ισχυρή ελαιοκομική παράδοση, βλέπει τους παραγωγούς της να καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στη συγκομιδή με ζημία ή στην εγκατάλειψη της σοδειάς.
