Δύο ημέρες μετά την προειδοποίηση ότι «η Ευρώπη δεν έχει χρόνο» για την ενέργεια, η Ντόρα Μπακογιάννη επέστρεψε με ευθεία βολή κατά υπουργών του Μητσοτάκη: «Βλέπω αλαζονεία, να ξεκαβαλικέψουν». Την ίδια ώρα, η χονδρική τιμή του ρεύματος στην Ελλάδα ξεπερνά τα 211 ευρώ/MWh, το φυσικό αέριο κινείται πάνω από τα 77 ευρώ, και το Great Sea Interconnector — το καλώδιο που θα ενώσει Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ — ετοιμάζεται για το πρώτο «κρας τεστ» με την Τουρκία στο Αιγαίο. Η βουλευτής Χανίων δεν μιλάει απλώς για την εσωτερική πειθαρχία της Νέας Δημοκρατίας. Μιλάει για την επόμενη μέρα της χώρας.
Ηρώ Σιββοπούλου | 23.09.2026 Πολιτική
Η Ντόρα Μπακογιάννη έδωσε δύο συνεντεύξεις μέσα σε δύο ημέρες. Στην πρώτη, μιλώντας στο ΕΡΤnews, επέμεινε ότι η Ευρώπη πρέπει να πάρει αποφάσεις για την ενέργεια «εδώ και τώρα», υπενθυμίζοντας ότι δεν είναι η πρώτη φορά που μιλά για «καβαλημένα καλάμια». Στη δεύτερη, στον ΣΚΑΪ, έγινε πιο συγκεκριμένη: «Βλέπω αλαζονεία σε υπουργούς του Μητσοτάκη και θα έλεγα να ξεκαβαλικέψουνε. Έχουμε και τέτοια φαινόμενα και θα πρέπει να κοπούνε και άμεσα».
Η φράση «καβαλημένα καλάμια» την ακολουθεί από το 2008, όταν την είχε χρησιμοποιήσει για στελέχη της κυβέρνησης Καραμανλή εν μέσω της υπόθεσης Βατοπεδίου. Τότε είχε διευκρινίσει ότι δεν εννοούσε υπουργούς. Αυτή τη φορά, το νόημα ήταν διαφορετικό: μίλησε για «υπουργούς του Μητσοτάκη», χωρίς να κατονομάσει. Και συμπλήρωσε: «Μετά από οκτώ χρόνια υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κουράσει, όμως αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει εναλλακτική».
Η τοποθέτηση δεν πέρασε απαρατήρητη στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, το «μήνυμα παρελήφθη» ήταν η ατάκα που κυριάρχησε στα γαλάζια γραφεία. Ορισμένοι τη διάβασαν ως υπενθύμιση ότι η κυβέρνηση βρίσκεται στην όγδοη χρονιά της και ότι η φθορά είναι αναπόφευκτη. Άλλοι τη θεώρησαν προσωπική στρατηγική της Μπακογιάννη, ενόψει των εκλογών του 2027.
Η ίδια, ωστόσο, έσπευσε να περιορίσει το εύρος της κριτικής της: «Αυτή τη στιγμή με την τρομερή ανασφάλεια και αυτό το γεωπολιτικό περιβάλλον, το να έχεις σταθερή κυβέρνηση είναι το παν». Δεν ζήτησε ανασχηματισμό. Δεν αμφισβήτησε τον Μητσοτάκη. Απλώς υπενθύμισε ότι η αλαζονεία είναι πολιτικό κόστος — και ότι το κόστος αυτό το πληρώνει η παράταξη.
Η ενέργεια ως το πραγματικό διακύβευμα
Η κριτική για την αλαζονεία, όμως, ήταν το δεύτερο μήνυμα. Το πρώτο, και πιο ουσιαστικό, αφορούσε την ενέργεια. Η Μπακογιάννη είχε προειδοποιήσει από τον Μάιο, σε εκδήλωση του Ινστιτούτου Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής», ότι το προηγούμενο μοντέλο ασφάλειας — βασισμένο στη φθηνή ρωσική ενέργεια και την αμερικανική στρατιωτική ομπρέλα — έχει παρέλθει. Η Ευρώπη, είπε τότε, πρέπει να κινηθεί με όρους στρατηγικής αυτονομίας. Τώρα επανέλαβε το μήνυμα: «Δεν έχουμε χρόνο. Οι αποφάσεις πρέπει να ληφθούν τώρα».
Τα δεδομένα επιβεβαιώνουν την αγωνία της. Σύμφωνα με το reporter.gr, η μέση τιμή της ελληνικής Αγοράς Επόμενης Ημέρας στις 22 Σεπτεμβρίου διαμορφώθηκε στα 211,76 ευρώ/MWh, με τη μέγιστη τιμή να φτάνει τα 340,89 ευρώ/MWh. Πρόκειται για το νέο υψηλό του 2026 και για τη δέκατη φορά από το 2024 που η ελληνική χονδρική αγορά ξεπερνά το όριο των 200 ευρώ. Η μέση τιμή του Σεπτεμβρίου έχει ανέλθει στα 160 ευρώ/MWh, από 133 ευρώ τον Αύγουστο. Την ίδια ώρα, οι βραδινές τιμές σε Γερμανία, Ολλανδία, Ρουμανία και Κροατία εκτοξεύονται στα 500 με 600 ευρώ ανά μεγαβατώρα.
Το φυσικό αέριο δεν πηγαίνει καλύτερα. Το ολλανδικό TTF, το σημείο αναφοράς για την Ευρώπη, έφτασε έως τα 82,57 ευρώ/MWh στις 14 Σεπτεμβρίου, το υψηλότερο επίπεδο από τον Δεκέμβριο του 2022, πριν υποχωρήσει στα 77,31 ευρώ στις 21 Σεπτεμβρίου. Πρόκειται για επίπεδα που, σύμφωνα με αναλυτές, έχουν να καταγραφούν εδώ και τρία χρόνια. Παράλληλα, οι αποθήκες φυσικού αερίου στην Ευρώπη βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο για την εποχή από το 2011.
Η αιτία δεν είναι μόνο η εποχική ζήτηση. Είναι το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, που παραμένει σε ισχύ από τον πόλεμο στο Ιράν, και η αβεβαιότητα για τον εφοδιασμό της Ευρώπης ενόψει χειμώνα. Η Κομισιόν έχει απαντήσει με το πακέτο «AccelerateEU», που παρουσιάστηκε τον Απρίλιο, και το «Citizens Energy Package» για την ενεργειακή φτώχεια. Τα βήματα, ωστόσο, κρίνονται ως ανεπαρκή για την κλίμακα της κρίσης. Η Μπακογιάννη, με τη δήλωσή της, το λέει ανοιχτά: η Ευρώπη δεν έχει περιθώρια για άλλη καθυστέρηση.
Το καλώδιο, η Meridiam και η Ανατολική Μεσόγειος
Στο επίκεντρο της ελληνικής ενεργειακής στρατηγικής βρίσκονται τρία έργα: το Great Sea Interconnector (GSI), η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ· ο GREGY Interconnector, που θα μεταφέρει 3.000 MW ανανεώσιμης ενέργειας από την Αίγυπτο στην Ελλάδα και κατ’ επέκταση στην Ευρώπη· και ο East to Med Data Corridor (EMC), το υποθαλάσσιο καλώδιο οπτικών ινών μήκους 3.987 χιλιομέτρων και προϋπολογισμού 850 εκατ. ευρώ που θα συνδέσει τη Σαουδική Αραβία με την Ευρώπη μέσω της Ελλάδας.
Η συμφωνία του Αυγούστου για την είσοδο της γαλλικής Meridiam ως πλειοψηφικού μετόχου στο GSI, με τον ΑΔΜΗΕ να διατηρεί στρατηγικό έλεγχο και την τεχνική ηγεσία του έργου, αποτέλεσε, σύμφωνα με τη Μπακογιάννη, «ισχυρή ψήφο εμπιστοσύνης» στην ελληνική ενεργειακή αγορά. Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης είχε χαρακτηρίσει τη συμφωνία «έργο ευρωπαϊκής σημασίας» που «θα τερματίσει την ενεργειακή απομόνωση της Κύπρου».
Ο δρόμος, ωστόσο, δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Σύμφωνα με τον Ελεύθερο Τύπο, τις επόμενες εβδομάδες — και σε κάθε περίπτωση μέχρι το τέλος του χρόνου — αναμένονται οι προκαταρκτικές έρευνες για την πόντιση του καλωδίου, καθώς και η έκδοση των απαιτούμενων NAVTEX από τον σταθμό Ηρακλείου της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού. Πρόκειται για το πρώτο «κρας τεστ» με την Τουρκία στο Αιγαίο.
Η Άγκυρα έχει επανειλημμένως εμποδίσει, με στρατιωτικά μέσα, την πόντιση καλωδίων στην Ανατολική Μεσόγειο. Τον Μάιο, τουρκική πυραυλάκατος παρενόχλησε το ερευνητικό σκάφος Ocean Link, το οποίο τοποθετούσε οπτικές ίνες μεταξύ Αστυπάλαιας και Κω, διαμηνύοντας ότι βρίσκεται «εκτός δικαιοδοσίας». Σύμφωνα με το ProtoThema, η Αθήνα προετοιμάζεται τώρα να εκδώσει NAVTEX για την πόντιση του καλωδίου που θα συνδέει Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ, επικαλούμενη το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας.
Ο Ερντογάν, από την πλευρά του, έχει συνδέσει τις ελληνοτουρκικές διαφορές με τη στρατηγική σχέση Ελλάδας – Ισραήλ. Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, ο Τούρκος πρόεδρος βλέπει τη συνεργασία Αθήνας – Ιερουσαλήμ ως απόπειρα «χειραγώγησης και περιορισμού» των περιφερειακών του φιλοδοξιών και επανέρχεται στην απαίτηση περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών. Η τουρκική πλευρά έχει δεσμεύσει θαλάσσιες περιοχές νότια του Καστελόριζου με NAVTEX για «επιστημονικές έρευνες» του σκάφους TÜBİTAK Marmara, ενώ τον Αύγουστο τουρκικά μαχητικά παρενέβησαν σε πτήση αεροσκάφους που μετέφερε ευρωπαίους αξιωματούχους άμυνας στην Κύπρο.
Η Μπακογιάννη δεν φαίνεται να πτοείται. «Πιστεύω πως το καλώδιο θα γίνει», έχει δηλώσει, αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι υπάρχουν «τεράστια οικονομικά συμφέροντα στην Κύπρο» που πιέζουν τον πρόεδρο Χριστοδουλίδη. Η θέση της είναι ότι η Ελλάδα έχει συμφέρον να διατηρεί ανοιχτούς διαύλους με την Τουρκία: «Έχουμε συμφέρον να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη και στα μούτρα του Τούρκου προέδρου».
Το πολιτικό δίλημμα που δεν λέει δυνατά
Η παρέμβαση της Μπακογιάννη αποτυπώνει ένα ευρύτερο πολιτικό δίλημμα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκεται στην όγδοη χρονιά της. Η φθορά είναι αναπόφευκτη. Τα «καβαλημένα καλάμια» που η ίδια επισημαίνει δεν είναι απλώς ζήτημα συμπεριφοράς — είναι σύμπτωμα μιας κυβέρνησης που έχει αρχίσει να χάνει την επαφή με την κοινωνία, την ώρα που η ενεργειακή κρίση απειλεί τα νοικοκυριά και η Τουρκία αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο.
Την ίδια ώρα, η αντιπολίτευση δεν έχει πείσει ότι μπορεί να προσφέρει αξιόπιστη εναλλακτική. Η Μπακογιάννη το γνωρίζει. Γι’ αυτό, παρά την κριτική της, στέκεται δίπλα στον Μητσοτάκη. «Ο Μητσοτάκης κάνει αυτό που πρέπει», έχει πει. Το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό είναι αν η ίδια θα συνεχίσει να ασκεί κριτική από το εσωτερικό ή αν θα επιλέξει μια πιο διακριτική στάση, καθώς πλησιάζουν οι εκλογές του 2027.
Προς το παρόν, η Ντόρα Μπακογιάννη κρατά ανοιχτά και τα δύο μέτωπα: την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας και την εσωκομματική πίεση για αλλαγή συμπεριφορών. Το ερώτημα που θέτει, σιωπηρά, είναι αν η κυβέρνηση μπορεί να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα και τα δύο — ή αν η αλαζονεία θα αποδειχθεί πιο επικίνδυνη από την Τουρκία και την ενεργειακή κρίση.
