Η Ελλάδα παραμένει η τρίτη ακριβότερη χώρα στην Ευρωζώνη, με τον πληθωρισμό να εκτινάσσεται στο 5% τον Μάιο (από 4,6% τον Απρίλιο), σύμφωνα με προκαταρκτικά στοιχεία της Eurostat. Ο μέσος όρος στην Ευρωζώνη διαμορφώθηκε στο 3,2%, με τη χώρα μας να ξεπερνιέται σε ακρίβεια μόνο από Βουλγαρία (6,3%) και Λιθουανία (5,1%). Η ενεργειακή κρίση λόγω του πολέμου στον Κόλπο επιβαρύνει την κατάσταση, αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίζεται στις υπηρεσίες, όπου ο σχετικός δείκτης εκτοξεύθηκε στο 5,7% από 3,9% τον Απρίλιο.
Οι πληθωριστικές πιέσεις αναμένονται έντονες και το επόμενο διάστημα, χωρίς ορατή προοπτική αποκλιμάκωσης. Τα νοικοκυριά αναγκάζονται σε περικοπές βασικών δαπανών, ενώ σχεδόν ένα στα δύο βλέπει τις θερινές διακοπές με… κιάλι. Οι επιχειρήσεις, από την πλευρά τους, περιορίζουν την παραγωγή για να ανταπεξέλθουν στο αυξημένο λειτουργικό κόστος.
🔹 Τα στοιχεία – κλειδιά:
- Πληθωρισμός Ελλάδας (Μάιος): 5% (τρίτος υψηλότερος στην Ευρωζώνη).
- Μέσος όρος Ευρωζώνης: 3,2%.
- Πληθωρισμός υπηρεσιών: 5,7% (από 3,9% τον Απρίλιο).
- Κύριες αιτίες: Ακριβή ενέργεια λόγω πολέμου, ανατιμήσεις σε υπηρεσίες.
Η παρατεταμένη ακρίβεια τροφοδοτεί κοινωνική δυσφορία και θυμό, τον οποίο ο πρωθυπουργός απέδωσε πρόσφατα… στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι ότι ο μισθός εξανεμίζεται στα μέσα του μήνα, η αίσθηση συγκάλυψης σε σκάνδαλα (υποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ) διαβρώνει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις παραμένουν ημιτελείς.
Παρά τη μεγάλη και πειθαρχημένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και τον κατακερματισμό της αντιπολίτευσης, η κυβέρνηση βλέπει το χάσμα μεταξύ προεκλογικών υποσχέσεων (αλλαγή παραδείγματος, νέα πολιτική εποχή, αποτελεσματικότερη διακυβέρνηση) και της σημερινής πραγματικότητας να διευρύνεται. Η «πολιτική σταθερότητα» που προβάλλεται ως επιχείρημα δεν μεταφράζεται σε βελτίωση της καθημερινότητας για το 70% του εκλογικού σώματος που, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, δεν αναγνωρίζει ουσιαστικό μετασχηματισμό.
Η κυβέρνηση της «ικανότητας, της αξίας και της αυστηρής εφαρμογής δημοκρατικών κανόνων» κρίνεται πλέον όχι από τις προθέσεις της, αλλά από τα απτά αποτελέσματα στις τσέπες των πολιτών. Και εκεί το έλλειμμα είναι εμφανές.
Η ρουτίνα διαχείρισης, η απουσία ριζικής ρήξης με το παρελθόν και η αίσθηση συγκάλυψης διαμορφώνουν ένα κενό που γίνεται όλο και πιο δύσκολο να καλυφθεί. Ο πληθωρισμός δεν είναι απλώς ένας αριθμός – είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που ασφυκτιά και μιας πολιτικής που δυσκολεύεται να ανταποκριθεί.
Η συνεχιζόμενη ένταση στη Μέση Ανατολή κρατά τις τιμές ενέργειας υψηλά. Εάν δεν υπάρξει άμεση αποκλιμάκωση, οι πληθωριστικές πιέσεις θα συνεχιστούν, βαθαίνοντας την κοινωνική δυσαρέσκεια και δοκιμάζοντας τα όρια της πολιτικής σταθερότητας.
