Παρά την έντονη κριτική της στο καθεστώς Μαδούρο, η Γαλλίδα πολιτικός καταδικάζει την αμερικανική επέμβαση ως απαράδεκτη παραβίαση της εθνικής ανεξαρτησίας
Η επικεφαλής του γαλλικού εθνικιστικού κόμματος Rassemblement National, Μαρίν Λεπέν, καταδίκασε την αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα, τοποθετώντας ως υπέρτατη αρχή την υποχρεωτική τήρηση της εθνικής κυριαρχίας, ακόμη και έναντι καθεστώτων που η ίδια αποδοκιμάζει.
Η θέση της Μαρίν Λεπέν στο X
«Υπήρχαν χίλιοι λόγοι να καταδικαστεί το καθεστώς του Νικολάς Μαδούρο: κομμουνιστικό, ολιγαρχικό και αυταρχικό (…) αλλά (…) η κυριαρχία των κρατών δεν είναι ποτέ διαπραγματεύσιμη»
«Το μόνο που μας απομένει πλέον είναι να ελπίζουμε, απέναντι σε αυτή την κατάσταση, ότι τον λόγο θα έχει το συντομότερο δυνατό ξανά ο λαός της Βενεζουέλας»
«[Η παραίτηση από αυτή την αρχή] θα ισοδυναμούσε με το να αποδεχθούμε αύριο τη δική μας υποδούλωση»
— Μαρίν Λεπέν, σε ανάρτησή της στην πλατφόρμα X
Ένα Σαφές Παράδειγμα «Αντι-Ιμπεριαλισμού της Δεξιάς»
Η αντίδραση της Λεπέν είναι ενδεικτική μιας συγκεκριμένης πολιτικής σχολής, ιδιαίτερα διαδεδομένης σε εθνικιστικά και εθνικοσυντηρητικά κινήματα στην Ευρώπη. Αυτή η στάση συνδυάζει:
- Απόλυτη αντιπάθεια προς αριστερά, αυταρχικά καθεστώτα (εδώ χαρακτηρίζει το καθεστώς Μαδούρο ως «κομμουνιστικό, ολιγαρχικό και αυταρχικό»).
- Μια εξίσου απόλυτη αντίθεση σε οποιαδήποτε εξωτερική παρέμβαση που παραβιάζει την κυριαρχία ενός έθνους, ανεξάρτητα από την πολιτική του κατεύθυνση.
Είναι μια μορφή «αντι-ιμπεριαλισμού της δεξιάς», όπου η προστασία της εθνικής ανεξαρτησίας και των συνόρων θεωρείται υψηλότερη αρχή από τη διεθνή προώθηση ιδεολογικών ή ηθικών αξιών (όπως η δημοκρατία ή τα ανθρώπινα δικαιώματα) μέσω στρατιωτικής δύναμης.
Το Ζήτημα της Νομιμοποίησης και η Προβολή στο Εσωτερικό
Η τοποθέτηση της Λεπέν δεν αποσκοπεί μόνο σε διεθνή κριτική. Στο εσωτερικό γαλλικό και ευρωπαϊκό πολιτικό προσκήνιο, της επιτρέπει να:
- Διαχωρίσει τη θέση της από την πιο συμμαχική προς τις ΗΠΑ γραμμή που ενδέχεται να ακολουθήσει η κυβέρνηση Μακρόν ή άλλες κεντροδεξιές δυνάμεις.
- Να προβάλει μια εικόνα αρχών και συνεπών αξιών (κυριαρχία, ανεξαρτησία), που αντηχούν με το βασικό της πολιτικό μήνυμα για μια «Γαλλία κυρίαρχη».
- Να καταγγείλει υποκριτικά οποιαδήποτε μελλοντική παρέμβαση σε ευρωπαϊκό έδαφος («θα ισοδυναμούσε με το να αποδεχθούμε αύριο τη δική μας υποδούλωση»), ενισχύοντας ένα αφήγημα αυτοπροστασίας.
Σύγκριση με Άλλες Ευρωπαϊκές Αντιδράσεις
Η στάση της Λεπέν διαφέρει από αυτή του Βρετανού πρωθυπουργού Στάρμερ, ο οποίος επέμεινε στην τήρηση του διεθνούς δικαίου και αποστασιοποιήθηκε χωρίς να αμφισβητήσει θεμελιωδώς το δικαίωμα παρέμβασης ως αρχή. Επίσης, διαχωρίζεται από την αριστερή κριτική του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΚΚΕ στην Ελλάδα, οι οποίοι εστιάζουν σε μια αντι-ιμπεριαλιστική και ταξική ανάλυση. Η Λεπέν προτείνει μια αυστηρά εθνικιστική και κρατιστή προσέγγιση, όπου το κράτος-έθνος και η ανεξαρτησία του είναι το απόλυτο αξίωμα.
Συνοπτικά: Η αντίδραση της Λεπέν δεν είναι απλώς μια καταδίκη. Είναι μια δήλωση πολιτικής φιλοσοφίας που εντάσσει το συμβάν στο ευρύτερο αφήγημα της εθνικής κυριαρχίας και της αντίστασης στη γεωπολιτική ηγεμονία, προσφέροντας μια διακριτή, ευρωπαϊκά εθνικιστική, οπτική γωνία στην κρίση.
