Με λένε Κατίνα.
Είμαι καφετζού.
Από τις παλιές.
Εκείνες που μάθαιναν το φλιτζάνι από τη γιαγιά τους.
Όχι από σεμινάρια και πιστοποιήσεις.
Από την πείρα.
Τριάντα χρόνια τώρα κοιτάζω ανθρώπους.
Όχι στα μάτια.
Στο φλιτζάνι.
Είναι το ίδιο πράγμα.
Τριάντα χρόνια.
Τριάντα χρόνια βλέπω ανθρώπους να έρχονται, να κάθονται, να μιλάνε.
Και να λένε ψέματα.
Στον εαυτό τους πρώτα.
Μετά σε μένα.
Τελικά σε όλους.
Το χειρότερο δεν είναι το ψέμα.
Το χειρότερο είναι η υποκρισία.
Το να στρώνεις ένα χαλί.
Να το στρώνεις πάνω από την αλήθεια.
Και μετά να πατάς από πάνω του.
Να πατάς, να πατάς, να πατάς.
Μέχρι να το ισιώσεις.
Μέχρι να το συνηθίσεις.
Μέχρι να νομίζεις ότι δεν υπάρχει τίποτα από κάτω.
«Δεν είναι το ψέμα που σε καταστρέφει. Είναι η υποκρισία. Το ψέμα το λες και το ξεχνάς. Την υποκρισία τη ζεις.»
Έρχονται στο μαγαζί μου.
Μπαίνουν και κάθονται.
Κοιτάζω το φλιτζάνι.
Και βλέπω.
Βλέπω πολιτικούς.
Να τάζουν λαγούς με πετραχήλια.
Να υπόσχονται όσα δεν πρόκειται να δώσουν.
Να λένε «συναίνεση» και να εννοούν «υποταγή».
Να λένε «διαφάνεια» και να εννοούν «αδιαφάνεια».
Να λένε «αλλαγή» και να εννοούν «ίδια και χειρότερα».
Βλέπω δημοσκόπους.
Να δείχνουν αριθμούς.
Να δείχνουν νούμερα.
Να δείχνουν όσα θέλει το αφεντικό τους.
Όχι όσα συμβαίνουν.
Όσα πρέπει να συμβαίνουν.
Βλέπω προφήτες.
Να προβλέπουν.
Να βλέπουν το μέλλον.
Να βλέπουν όσα τους πληρώνουν να δουν.
Βλέπω αστρολόγους.
Να διαβάζουν τα άστρα.
Και τα άστρα να λένε πάντα αυτό που θέλει να ακούσει ο πελάτης.
Βλέπω τα χαλιά τους.
Όλα.
Ένα-ένα.
Το καθένα και το ψέμα του.
☕
Τα πιο ακριβά χαλιά που έχω δει:
- Προγράμματα που γράφτηκαν για τις κάμερες και έμειναν στα χαρτιά.
- Υποσχέσεις που δόθηκαν με σταυρωμένα δάχτυλα πίσω από την πλάτη.
- Δημοσκοπήσεις που έδειξαν όσα ήθελε ο εντολέας.
- Αστρολόγους που ξαφνικά βρήκαν το φως – όταν τους πλήρωσαν.
- Προφήτες που προέβλεπαν όσα ήθελε το αφεντικό.
- Το κλασικό: «δεν γνωρίζω, δεν έχω ενημερωθεί, δεν θυμάμαι».
Με ρωτάνε:
«Κατίνα, τι βλέπεις;»
Τους λέω:
«Βλέπω ένα χαλί.»
«Και από κάτω;»
«Από κάτω είναι όλα όσα λέτε ότι δεν έγιναν.»
Θυμώνουν.
Φυσικά και θυμώνουν.
Η αλήθεια πονάει.
Ειδικά όταν την λες ωμά.
Χωρίς περιτυλίγματα.
Χωρίς ζάχαρη.
Σκέτη.
Όπως ο καφές που πίνουν.
Ξέρω ότι με λένε τρελή.
Ξέρω ότι λένε ότι λέω παραμύθια.
Αλλά εγώ βλέπω αυτά που φοβούνται να δουν.
Βλέπω το χαλί να φουσκώνει.
Να κρύβει όσα δεν αντέχουν να κοιτάξουν.
Και μια μέρα, κάποιος θα το σηκώσει.
Θα το σηκώσει η κοινωνία.
Θα το σηκώσει η επόμενη γενιά.
Θα το σηκώσει μια αποκάλυψη που δεν θα μπορούν να σκουπίσουν.
Και τότε;
Τότε θα δουν.
Θα δουν τα ψέματα.
Θα δουν τις απάτες.
Θα δουν τις δημοσκοπήσεις που πλήρωσαν.
Θα δουν τους αστρολόγους που δούλευαν με μισθό.
Θα δουν τους προφήτες που μίλαγαν με το χέρι στην τσέπη.
Θα δουν ότι το χαλί δεν ήταν ποτέ λύση.
Ήταν ένα πανί.
Πάνω από την αλήθεια.
Και η αλήθεια, καλή μου, δεν σκουπίζεται.
Γι’ αυτό σας το λέω.
Εγώ, η καφετζού.
Αυτή που διαβάζει φλιτζάνια.
Όχι επειδή είμαι μάντης.
Αλλά επειδή βλέπω.
Και αυτό που βλέπω, το λέω.
Χωρίς φόβο.
Χωρίς χαλί.
Μ’ εκτίμηση,
Η Κατίνα η Καφετζού
✦ Ειδική στα χαλιά, στα ψέματα και στις αλήθειες που αρνούμαστε ✦
Σήκωσε το χαλί. Η αλήθεια δεν δαγκώνει. Τα ψέματα όμως;
Η Κατίνα η Καφετζού έμαθε να διαβάζει το φλιτζάνι από τη γιαγιά της. Τριάντα χρόνια τώρα βλέπει πολιτικούς, δημοσκόπους, προφήτες και αρχηγούς να στρώνουν χαλιά. Και τα σηκώνει. Όλα.
