Πηγαίνεις σε μια συναυλία με 95.000 ανθρώπους και παραπονιέσαι ότι είχε ουρά στην είσοδο και στριμωξίδι. Δεν είναι κακοδιοργάνωση αυτό. Είναι αριθμητική.
Δημήτρης Γιαλουράκης | 28.09.2026 Άποψη
Διαβάζω από το πρωί τη γνωστή γκρίνια για τη συναυλία της Άννας Βίσση στο ΟΑΚΑ.
«Είχε ουρά στην είσοδο».
«Περιμέναμε για να φύγουμε».
«Έγινε χαμός στο Μετρό».
«Ταλαιπωρηθήκαμε».
Και κάπου εδώ έχω μια απορία:
Τι ακριβώς περίμενες ότι θα συμβεί;
Πηγαίνεις σε μια συναυλία με 95.000 ανθρώπους.
Δεν σου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να χρειαστεί να περιμένεις για να μπεις;
Και όταν τελειώνει η συναυλία και μερικές δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι κατευθύνονται σχεδόν ταυτόχρονα προς το Μετρό, τι περίμενες;
Να έρθει ένας συρμός, να ανοίξει τις πόρτες και να χωρέσει μέσα 30.000 ανθρώπους;
Άνθρωπε, ο συρμός χωράει όσους χωράει.
Οι υπόλοιποι θα περιμένουν τον επόμενο.
Κάποιοι και τον μεθεπόμενο.
Δεν είναι κακοδιοργάνωση αυτό.
Είναι αριθμητική δημοτικού.
Και προφανώς, αν υπήρξαν πραγματικά προβλήματα στη διοργάνωση, να τα συζητήσουμε.
Δεν άνοιξαν αρκετές είσοδοι;
Υπήρχε κακή σήμανση;
Δεν υπήρχε αρκετό προσωπικό;
Έγινε λάθος στη διαχείριση της ροής του κόσμου;
Αυτό είναι κριτική.
Το «πήγα εκεί που πήγαν άλλοι 94.999 άνθρωποι και είχε πολύ κόσμο» δεν είναι κριτική.
Είναι σαν να πηγαίνεις στην παραλία τον Δεκαπενταύγουστο και να καταγγέλλεις ότι βρήκες… λουόμενους.
Και νομίζω ότι εκεί βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα.
Όχι στη Βίσση.
Όχι στο ΟΑΚΑ.
Ούτε καν στο Μετρό.
Στην ανάγκη που έχουμε αποκτήσει να μετατρέπουμε κάθε ενόχληση σε αγανάκτηση και κάθε αγανάκτηση σε καταγγελία.
Κάποιος πρέπει πάντα να φταίει.
Κάποιος πρέπει να τα έκανε σκατά.
Κάποιος πρέπει να γίνει στόχος στα social μέχρι να εμφανιστεί ο επόμενος.
Και μέσα σε όλο αυτό ξεχνάμε κάτι εξαιρετικά απλό:
Μερικές φορές δεν φταίει κανείς.
Μερικές φορές 95.000 άνθρωποι είναι απλώς… 95.000 άνθρωποι.
Μερικές φορές θα περιμένεις.
Μερικές φορές θα στριμωχτείς.
Μερικές φορές ο κόσμος γύρω σου δεν θα εξαφανιστεί μαγικά επειδή εσύ πλήρωσες εισιτήριο.
Και αν πριν φύγεις από το σπίτι ήξερες ότι πηγαίνεις μαζί με δεκάδες χιλιάδες άλλους ανθρώπους στο ίδιο μέρος, την ίδια ώρα…
τότε ίσως, πριν ανοίξεις το Facebook για να καταγγείλεις την «απίστευτη ταλαιπωρία»,
κάνε πρώτα τη διαίρεση.
95.000 άνθρωποι.
Συγκεκριμένες είσοδοι.
Συγκεκριμένοι συρμοί.
Συγκεκριμένη χωρητικότητα.
Δεν είναι όλα σκάνδαλο.
Δεν είναι όλα φιάσκο.
Και κυρίως, δεν χρειάζεται για όλα να βρούμε έναν ένοχο.
Η κριτική χρειάζεται σκέψη.
Η γκρίνια χρειάζεται μόνο Wi-Fi.
