Μια αναμονή σε αίθουσα δικαστηρίου, ένα ερώτημα στο Facebook και μια σκέψη για το πραγματικό ζητούμενο στις σχέσεις: όχι το πόσες φορές ερωτεύεσαι, αλλά το πώς υπάρχεις όταν είσαι με τον άνθρωπό σου.
Κωνσταντίνα Μίχου | 14.10.2026 Απόψεις
Κάποτε, στο Εφετείο, περιμένοντας μια υποχρεωτική αναβολή, είχα θέσει ένα ερώτημα στο Facebook (δεν ξέρω πώς μου ήρθε, μάλλον βαριόμουν αφόρητα) το οποίο έλεγε: «Περιμένοντας την 1010ή αναβολή, αναρωτιέμαι πόσες φορές μπορεί να ερωτευθεί ο άνθρωπος στη ζωή του». Οι απαντήσεις που πήρα ποίκιλαν. Από τα αυστηρά «δύο, τρεις, τέσσερις» και τα «όσες αντέχεις», ή «την τελευταία φορά, ξέρεις», μέχρι το σχόλιο «μπράβο, συγχαρητήρια, αν αυτά σκέφτεσαι σε αίθουσα δικαστηρίου, τι σκέφτεσαι εκτός;», χωρίς να λείπει και το κορυφαίο: «με 1010 αναβολές δεν ερωτεύεσαι, σε ερωτεύονται…».
Όμως, κοιτάζοντάς το σήμερα, δεν νομίζω πως αυτό ήταν το σωστό ερώτημα. Το πόσες φορές, δηλαδή, έχει λιγότερη σημασία από το πώς, κι εκεί, τελικά, βρίσκεται όλο το ενδιαφέρον.
Γιατί, τελικά, ποιο είναι το ζητούμενο; Οι άνθρωποι να είναι κοντά. Αλλά πώς γίνεται να είναι κοντά; Νομίζω ότι το πετυχαίνουν μόνο αν υπάρχει χαρά χωρίς απαίτηση, τρυφερότητα χωρίς κατοχή, επιθυμία χωρίς πανικό και, κυρίως, όσο υπάρχει, να μην πληρώνεται με πίκρα.
Σε μια ώριμη σχέση, η μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι δεν ερωτεύεσαι απλώς μια λίστα εξωτερικών χαρακτηριστικών, που βέβαια υπάρχουν, αλλά το πώς είσαι εσύ όταν βρίσκεσαι με τον «άνθρωπό» σου.
Ο άνθρωπος που σε αγγίζει πραγματικά, αν π.χ. είσαι γυναίκα, είναι εκείνος που σου επιτρέπει να υπάρχεις σε όλες σου τις εκδοχές. Να είσαι ταυτόχρονα επαγγελματίας, γυναίκα, ερωμένη, μαμά, φίλη, καυστική, γελοία, τρυφερή, ζηλιάρα, έξυπνη, αυθόρμητη. Να είσαι, δηλαδή, ολόκληρη.
Και μπορεί να σου αρέσει τόσο πολύ αυτή η εκδοχή του εαυτού σου δίπλα του, ώστε να θέλεις να υπάρχει στη ζωή σου. Όχι επειδή χωρίς εκείνον δεν μπορείς να είσαι αυτό το άτομο, αλλά επειδή μαζί του, σου αρέσει ακόμη περισσότερο που είσαι.
Αυτό σημαίνει πως ο άνθρωπος που ερωτεύτηκε και μπορεί να αγαπάει δεν χρειάζεται να απαιτεί από τον άλλον να του αποδεικνύει κάθε λίγες ώρες ότι υπάρχει. Δεν μικραίνεις τον έρωτά σου και την αγάπη σου για να προστατευτείς. Μεγαλώνεις λίγο τον χώρο μέσα στον οποίο μπορείς να την αντέξεις.
Έναν χώρο αρκετό ώστε να μην απαιτείς μόνο, αλλά όχι τόσο μεγάλο ώστε να εξαφανίσεις μέσα του τα δικά σου θέλω.
Εδώ είναι το δύσκολο.
Δεν προσπαθείς να μειώσεις το συναίσθημα για να μειώσεις τον κίνδυνο. Γιατί αυτό, στην πραγματικότητα, δεν σε προστατεύει. Απλώς σε κάνει να ζεις κάτι που νιώθεις μισό.
Δεν αλλάζεις το πόσο αγαπάς! Αλλάζεις το πόσο γρήγορα χρειάζεσαι επιβεβαίωση ότι αυτό που αγαπάς εξακολουθεί να υπάρχει.
Ο χώρος αυτός δεν σημαίνει ότι «δεν έχω ανάγκες και ό,τι κάνεις καλό είναι». Σημαίνει απλώς πως δεν χρειάζεται κάθε συναίσθημά σου να μετατρέπεται αμέσως σε πράξη ή απάντηση. Είναι ο χώρος της εμπιστοσύνης, της αθόρυβης βεβαιότητας ότι ο άλλος είναι εκεί, ακόμα κι όταν οι δρόμοι σας τυχαίνει να τρέχουν χωριστά.
Κάπως έτσι, αντιλαμβάνεσαι πως δεν χρειάζεται κάποιος να σου αποδεικνύει διαρκώς τα πάντα, αρκεί να υπάρχει η ουσιαστική σύνδεση και η αληθινή παρουσία στη ροή της ζωής.
Δεν χρειάζεται να σου επιβεβαιώνει κάθε μέρα ότι σε θέλει. Αλλά χρειάζεται κάποια στιγμή οι δρόμοι σας να διασταυρώνονται.
Δεν χρειάζεται να είναι διαρκώς σαν κερί αναμμένο δίπλα σου σε κάθε σου σκέψη. Αλλά χρειάζεται να μη ζεις μόνιμα μέσα στην αβεβαιότητα.
Δεν χρειάζεται να οργανώσει τη ζωή του γύρω από εσένα. Αλλά χρειάζεται να υπάρχει πραγματικός χώρος για εσένα μέσα σε αυτήν.
Δεν περιορίζεις αυτό που νιώθεις για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο ούτε για να βγεις κερδισμένος. Αλλά ούτε εγκαταλείπεις αυτά που χρειάζεσαι για να μπορέσει αυτό να συνεχιστεί.
Ίσως τελικά αυτή να είναι η πιο δύσκολη ισορροπία στον έρωτα. Να μπορείς να δίνεις ελευθερία χωρίς να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου.
Και το αιώνιο, βαθύ ερώτημα παραμένει να αιωρείται…
πόση ελευθερία μπορείς να δώσεις, χωρίς τελικά να χαθείς εσύ μέσα σε αυτήν;
