Καρυστιανού: Το όνειρο έγινε εφιάλτης – Καταγγέλλει το ίδιο της το κόμμα για εκβιασμούς και σκοτεινές συναλλαγές

Όταν η «καθαρότητα» συναντά την πολιτική πραγματικότητα: πώς ένα κίνημα που υποσχέθηκε να σπάσει το Σύστημα βρέθηκε να αναπαράγει τα ίδια ακριβώς φαινόμενα

Από την αγνότητα στην αποκάλυψη της σήψης

Πριν από μερικούς μήνες, η Μαρία Καρυστιανού παρουσίαζε την ΕΛΠΙΔΑ ως το απόλυτο αντίδοτο στη διαφθορά του πολιτικού συστήματος. Σήμερα, αναγκάζεται να ομολογήσει ότι το ίδιο το κόμμα της μολύνθηκε από τα φαινόμενα που υποσχέθηκε να καταργήσει. Σε μια ανάρτηση που ξεχειλίζει από οργή και απογοήτευση, η πρόεδρος του κόμματος επιβεβαιώνει ότι πίσω από την πρόσοψη της «οικογένειας» και της «καθαρότητας» παιζόταν ένα παράλληλο παιχνίδι εξουσίας, με όρους που θυμίζουν έντονα το παλιό πολιτικό κατεστημένο.

Η ανάρτηση δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Η κ. Καρυστιανού κάνει λόγο για ανθρώπους που μπήκαν στο κόμμα με προσχήματα, για να στήσουν μηχανισμούς. Περιγράφει ένα περιβάλλον όπου υποψηφιότητες αγοράζονταν, ψηφοδέλτια σχηματίζονταν στα υπόγεια και όποιος διαφωνούσε ιδεολογικά απλώς απομακρυνόταν. Το πιο ανησυχητικό στοιχείο, ωστόσο, είναι η αποκάλυψη ότι οι εκβιασμοί έφτασαν μέχρι την ίδια την πρόεδρο – γεγονός που δείχνει ότι ο έλεγχος του κόμματος είχε αρχίσει να της διαφεύγει.

Η ομολογία της απειρίας και το σχέδιο της επόμενης μέρας

Αξίζει να σταθεί κανείς σε μια φράση που, αναμφίβολα, θα συζητηθεί έντονα το επόμενο διάστημα: «Το Σύστημα ξέρει καλά το παιχνίδι· εμείς ήμασταν άπειροι σε αυτό». Πρόκειται για μια σπάνια στιγμή αυτοκριτικής από πολιτικό αρχηγό – και ταυτόχρονα για μια παραδοχή που εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Αν η ηγεσία ενός κόμματος δηλώνει ότι δεν γνώριζε τους κανόνες του παιχνιδιού, ποιος εγγυάται ότι την επόμενη φορά θα είναι καλύτερα προετοιμασμένη;

Εν τω μεταξύ, η κ. Καρυστιανού προαναγγέλλει ριζικές αλλαγές. Το κόμμα, όπως λέει, «αλλάζει μορφή» και «καθαρίζει». Ωστόσο, το ερώτημα που παραμένει αναπάντητο είναι αν αυτή η «κάθαρση» μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς να διαλυθεί ό,τι έχει απομείνει από την αρχική δυναμική του εγχειρήματος. Άλλωστε, τα δημοσκοπικά δεδομένα δείχνουν ήδη σημαντική συρρίκνωση της ΕΛΠΙΔΑΣ – και το κλίμα εσωστρέφειας μόνο επιδείνωση μπορεί να φέρει.

Το διακύβευμα: κάθαρση ή διάλυση;

Η ανάρτηση της κ. Καρυστιανού κλείνει με μια ρητορική που παραπέμπει ευθέως σε υπαρξιακή σύγκρουση: «ο αγώνας είναι ένας: ή “ΕΜΕΙΣ” ή “Αυτοί”». Είναι μια διατύπωση που δεν αφήνει περιθώρια για μεσαίους χώρους, για συνθέσεις, για συνεργασίες. Κι όμως, το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει από ολόκληρη την υπόθεση είναι ακριβώς αυτό: μπορεί ένα κόμμα που γεννήθηκε ως «κίνημα καθαρότητας» να επιβιώσει όταν αποδεικνύεται ότι η διαφθορά δεν βρίσκεται μόνο απέξω, αλλά και μέσα στα σπλάχνα του;

Η ιστορία της ΕΛΠΙΔΑΣ, όπως εκτυλίσσεται τις τελευταίες εβδομάδες, μοιάζει ολοένα και περισσότερο με μια κλασική τραγωδία: όσο πιο δυνατά φωνάζεις ότι είσαι διαφορετικός από το Σύστημα, τόσο πιο επώδυνα ανακαλύπτεις ότι το Σύστημα βρίσκει τρόπο να τρυπώσει παντού – ακόμη και στο ίδιο σου το σπίτι. Το αν η «κάθαρση» που εξαγγέλλει η κ. Καρυστιανού θα είναι πραγματική ή απλώς μια ακόμη αφήγηση, θα το δείξουν οι επόμενες κινήσεις της. Προς το παρόν, πάντως, η εικόνα ενός κόμματος που σπαράσσεται από εσωτερικούς πολέμους και αλληλοκατηγορίες μόνο «ελπίδα» δεν εμπνέει.

«Η μεγάλη ειρωνεία: ένα κόμμα που γεννήθηκε για να πολεμήσει τη διαπλοκή, ανακαλύπτει ότι η διαπλοκή φώλιασε μέσα του πριν καν προλάβει να βγει στον πραγματικό στίβο.»