Ο πληθωρισμός καλπάζει, η κυβέρνηση τρέχει πίσω του – οι αριθμοί που ντροπιάζουν

Η κυβέρνηση πατάει το γκάζι στις δηλώσεις, αλλά το ρολόι του πληθωρισμού δείχνει 3,9% – η χώρα βρίσκεται στην πέμπτη θέση της Ευρωζώνης και η ακρίβεια απειλεί να γίνει μόνιμη κατάσταση

Το καλάθι που αδειάζει

Οι πολίτες το βλέπουν κάθε φορά που πηγαίνουν στο σούπερ μάρκετ. Το καλάθι με τα βασικά αγαθά είναι πιο ελαφρύ σε περιεχόμενο, αλλά πιο βαρύ στην τσέπη. Η ακρίβεια δεν είναι απλώς ένα νούμερο στις στατιστικές. Είναι η καθημερινή πραγματικότητα μιας οικογένειας που αναγκάζεται να κόψει από τα ψώνια της. Ωστόσο, το πρόβλημα βαθαίνει, γιατί η κυβέρνηση φαίνεται να έχει κολλήσει σε μια επικοινωνιακή λογική, αντί να αναζητά ουσιαστικές λύσεις.

Η στρατηγική των «συμφωνιών κυρίων» με τους προμηθευτές έχει αποδειχθεί ανεπαρκής. Οι τιμές συνεχίζουν να ανεβαίνουν και η Ελλάδα παραμένει σταθερά πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν υπάρχουν λύσεις. Το πρόβλημα είναι ότι οι λύσεις αυτές απαιτούν πολιτικό κόστος και η κυβέρνηση διστάζει να το αναλάβει.

Τα νούμερα που καίνε

Σύμφωνα με την Eurostat, ο πληθωρισμός στην Ελλάδα τον Ιούνιο διαμορφώθηκε στο 3,9%. Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 2,8%. Με άλλα λόγια, η χώρα μας έχει τιμές που αυξάνονται κατά 40% περισσότερο από τον μέσο Ευρωπαίο. Στην ενέργεια, η εικόνα είναι ακόμη χειρότερη: οι τιμές εκτοξεύτηκαν κατά 15%, με την Ελλάδα να βρίσκεται στην πέμπτη θέση της Ευρωζώνης.

Το πιο παράδοξο, ωστόσο, είναι το τι συμβαίνει στα τρόφιμα. Η Ελλάδα είναι παραγωγός αγροτικών προϊόντων, ωστόσο οι τιμές τους αυξάνονται σαν να εισάγονται από το εξωτερικό. Στα μη επεξεργασμένα τρόφιμα, η χώρα μας κατέχει την τρίτη θέση στην Ευρώπη σε ανατιμήσεις, πίσω μόνο από την Κύπρο και τη Βουλγαρία. Μια χώρα που παράγει και πληρώνει σαν να εισάγει – αυτό είναι το παράδοξο της ελληνικής οικονομίας.

Η ώρα των αποφάσεων

Οι λύσεις, ωστόσο, είναι γνωστές. Η Επιτροπή Ανταγωνισμού μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο, αρκεί να της δοθεί η δυνατότητα να ελέγξει τις αγορές. Ο ανταγωνισμός είναι το κλειδί για τη μείωση των τιμών. Παράλληλα, η χώρα χρειάζεται επενδύσεις για να παράγει περισσότερα δικά της προϊόντα και να μειώσει την εξάρτηση από τις εισαγωγές. Αυτά δεν είναι θεωρητικά σχήματα – είναι πρακτικά βήματα που μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση.

Το ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση θα τολμήσει να τα εφαρμόσει. Οι πολίτες, που βλέπουν την αγοραστική τους δύναμη να συρρικνώνεται, δεν έχουν ανάγκη από θεωρίες. Έχουν ανάγκη από αποτελέσματα. Και τα αποτελέσματα, μέχρι στιγμής, απουσιάζουν.

«Ανταγωνισμό θέλει και παραγωγή. Το πρώτο θέλει νομοθετικές πρωτοβουλίες. Το δεύτερο θέλει επενδύσεις. Και τα δύο πρέπει να έχουν κοινό παρονομαστή το όφελος της κοινωνίας – όχι το κόμμα».