Με λένε Κατίνα.

Είμαι καφετζού.

Τριάντα χρόνια τώρα κοιτάζω φλιτζάνια.

Ξέρω τι λένε.

Ξέρω τι κρύβουν.

Μπαίνει λοιπόν τις προάλες μια γυναίκα. Ψηλή, με τρόπο, με κατακόκκινο φόρεμα της επανάστασης, με ξένα αρώματα και ψηλά τακούνια…

Από αυτές τις παστρικιές που κάθονται σε καρέκλες και κοιτάνε σαν να σου κάνουν χάρη που σε βλέπουν και μου λέει:

—Κατίνα μου, θέλω να μου πεις το φλιτζάνι.

Της φτιάχνω καφέ. Τον πίνει με μικρές γουλιές, σαν να κάνει διάλειμμα ανάμεσα σε δύο μίτινγκ.

Γυρίζει το φλιτζάνι στο πιατάκι. Μου το σπρώχνει με το νύχι της.

—Τι θες να μάθεις; ρωτάω.

—Ότι βλέπεις, Κατίνα μου… Ότι βλέπεις.

Αυτό το «ότι βλέπεις» μου ανεβάζει την πίεση. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι τι βλέπω εγώ. Είναι τι μπορεί να ακούσει εκείνη.

Αλλά κρατιέμαι.

Κοιτάω καλύτερα.

—Διαδρομές βλέπω. της λέω. Κεραίες βλέπω. Το χέρι ψηλά ήταν….γροθιά υψωμένη….αλλά….μπήκε στην τσέπη.

— Τι άλλο βλέπεις; Με ρωτάει νιώθωντας άβολα από αυτό που άκουσε..

—Έναν αχθοφόρο βλέπω με μια βαλίτσα……καλέ ναι! Να εδώ ξεκάθαρα….Ταξίδι πας;

Εκείνη χαμογελάει. Δεν απαντάει.

—Κατάλαβα. είπα.

—Τι άλλο βλέπεις, Κατίνα μου;

—Έναν κοντό βλέπω, καραφλό. Κι έναν ψηλό, καραφλό.
(Μάλλον χρησιμοποιούν τις κηραλοιφές του τρίτου καραφλού…σκέφτηκα αλλά δεν είπα τίποτα) 

—Χέρια βλέπω και συμφωνίες…Δύο άντρες….δίνουν τα χέρια…ένας κοντός κι ένας ψηλός, καλέ λίγο άγριος μου κάνει αυτός ο ψηλός…κι ο κοντός…φάτσα νυφίτσας…καραφλοί κι οι δύο…Συχνότητες βλέπω. Πολλές. Βγαίνουν από το Φάληρο. Όχι μία. Πολλές….και μια καρέκλα…μια αγκαλιά…

Έκανε να σηκωθεί.

Δεν πρόλαβε να πει τίποτα. Το φλιτζάνι τα είπε όλα.

Το πρόβλημα δεν είναι τι είπε. Είναι ότι το φλιτζάνι δεν είπε ψέματα.

—Καλορίζικη, τι να πω… της είπα.

Δεν ξέρω αν κατάλαβε.

Ξέρω ότι το φλιτζάνι δεν είπε πολλά.

Είπε όμως όσα έπρεπε.

Μ’ εκτίμηση,

Η Κατίνα η Καφετζού

✦ Ειδική στις συχνότητες, στις κεραίες και στις βαλίτσες ✦

Το φλιτζάνι μίλησε. Εσύ μπορείς να το ακούσεις;