Η Ελένη Προκοπίου, μία από τις πιο λαμπερές παρουσίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών. Ξεκίνησε ως παιδί-θαύμα του χορού δίπλα στη Μάρθα Καραγιάννη, έγινε σταρ της Φίνος Φιλμ με 23 ταινίες, αποσύρθηκε νωρίς για να αφοσιωθεί στην οικογένειά της — και επέστρεψε στο θέατρο, 52 χρόνια αργότερα, επειδή της το ζήτησε η εγγονή της.
Μαριάννα Τσέλιου | 28.09.2026 Πολιτισμός
Η Ελένη Προκοπίου έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου, σε ηλικία 87 ετών. Την είδηση έκανε γνωστή αρχικά η συνάδελφός της Μέλπω Κωστή, ενώ λίγο αργότερα ακολούθησε το «αντίο» του δημοσιογράφου Νίκου Νικόλιζα, ο οποίος διατηρούσε προσωπική σχέση μαζί της. Η Finos Film, σε ανακοίνωσή της, αποχαιρέτησε «την αγαπημένη μας “Κυρία της Αυλής”», χαρακτηρίζοντάς την «χαρισματική χορεύτρια και ταλαντούχα ηθοποιό, με εντυπωσιακή ομορφιά, εκρηκτικό ταμπεραμέντο και ένα βλέμμα που μαγνήτιζε τον κινηματογραφικό φακό».
Η Ελένη Προκοπίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Η σχέση της με τον χορό ξεκίνησε σε ηλικία έξι ετών, όταν γράφτηκε στη Σχολή Χορού της Λουκίας Σακελλαρίου-Κωτσοπούλου στο Ωδείο Αθηνών, μαζί με τη φίλη της Μάρθα Καραγιάννη. Ως παιδιά, οι δύο τους συμμετείχαν σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, πριν αποφοιτήσουν στα τέλη της δεκαετίας του ’50.
Το θεατρικό της ντεμπούτο έγινε τη σεζόν 1955-1956, σε ηλικία μόλις 14 ετών, όταν χόρεψε μαζί με τον Δημήτρη Ιβανώφ στην επιθεώρηση «Έξω οι Άγγλοι» στο θέατρο Ολύμπια Πειραιώς. Από το 1960 έως το 1965, σχημάτισε ένα από τα πιο διάσημα χορευτικά ντουέτα της εποχής μαζί με τον Βαγγέλη Σειληνό, εμφανιζόμενη στα επιθεωρησιακά θέατρα της Αθήνας.
Από τη Φίνος Φιλμ στα μιούζικαλ του Δαλιανίδη
Η μετάβαση στον κινηματογράφο ήρθε το 1960. Από εκείνη τη χρονιά έως το 1972, η Ελένη Προκοπίου πρωταγωνίστησε σε 23 ταινίες, οι περισσότερες για τη Φίνος Φιλμ. Ξεχώρισε κυρίως στα μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, όπου υποδυόταν δυναμικές και σαγηνευτικές γυναίκες — ρόλοι που απαιτούσαν και χορό, τον οποίο συχνά επιμελούνταν η ίδια.
Μαζί με τον Γιώργο Πάντζα αποτέλεσαν ένα από τα πιο επιτυχημένα κινηματογραφικά δίδυμα, εμφανιζόμενοι μαζί σε πέντε ταινίες. Το 1966 υπήρξε μία από τις πιο παραγωγικές χρονιές της καριέρας της, με πέντε ταινίες, μεταξύ των οποίων οι «Παράνομοι πόθοι». Άλλες γνωστές ταινίες της περιλαμβάνουν το «Ραντεβού στον αέρα» — που η ίδια είχε χαρακτηρίσει ως την αγαπημένη της — και το «Κοροϊδάκι της πριγκηπέσσας».
Ο δεύτερος γάμος και η απόσυρση στα 33 της
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η Ελένη Προκοπίου παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Αντώνη Συρίγο, τον οποίο είχε γνωρίσει σε κινηματογραφικά πλατό. Ο γάμος τους κράτησε σχεδόν 50 χρόνια, έως τον θάνατό του το 2021. Απέκτησαν μία κόρη, την Ειρήνη, και δύο εγγονές.
Ο πρώτος της γάμος ήταν με τον ηθοποιό Νίκο Καζή και κράτησε λίγο. Με τον δεύτερο γάμο της, αποφάσισε να αποσυρθεί από την καλλιτεχνική ζωή σε ηλικία μόλις 33 ετών, για να αφοσιωθεί στην οικογένειά της. Όπως είχε εξομολογηθεί σε συνέντευξή της, «ήμουν γεμάτη όταν έκανα την κόρη μου και ήθελα να ζήσω την εμπειρία του παιδιού και του συζύγου μου».
Η επιστροφή 52 χρόνια αργότερα — με την εγγονή της
Το 2024, η Ελένη Προκοπίου επέστρεψε στο θέατρο μετά από 52 χρόνια απουσίας. Η αιτία δεν ήταν μια επαγγελματική πρόταση, αλλά η εγγονή της. «Επέστρεψα στο θέατρο μετά από πολλά χρόνια. Στην παράσταση “Το κορίτσι μου” δανείζω τη φωνή μου. Με έπεισε η εγγονή μου να συμμετέχω στην παράσταση που παίζει κι εκείνη», είχε δηλώσει στην τελευταία τηλεοπτική της συνέντευξη, στην εκπομπή «Ελένη».
Στην ίδια συνέντευξη, είχε μιλήσει για την αντίληψή της για την ομορφιά και τη φήμη. «Είχα σχιστά μάτια και με φωνάζανε “κινεζάκι”. Δεν έβλεπα αν ήμουν εντυπωσιακή, έβλεπα την “Ελένη”. Βλέπω τον εαυτό μου στις ταινίες και ρωτάω την εγγονή μου “εγώ είμαι αυτή ε;”. Δεν με ενδιέφερε να είμαι πρωταγωνίστρια, έκανα πάντα πίσω».
«Ο χορός ήταν η ζωή μου»
Η Ελένη Προκοπίου δεν ξέχασε ποτέ την πρώτη της αγάπη. «Ο χορός ήταν η ζωή μου, από μωρό παιδί χόρευα και πρώτη ήμουν εγώ», είχε πει. Σπούδασε κλασικό μπαλέτο και διέθετε, σύμφωνα με όσους συνεργάστηκαν μαζί της, μια φυσική χάρη που δεν περνούσε απαρατήρητη.
Τα τελευταία χρόνια ζούσε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, με τις δύο εγγονές της να αποτελούν τη μεγαλύτερή της αδυναμία. «Οι δύο εγγονές μου είναι η λατρεία μου, είμαι καλή γιαγιά», είχε πει.
Η κηδεία της αναμένεται να τελεστεί σε στενό οικογενειακό κύκλο, σύμφωνα με επιθυμία της ίδιας και της οικογένειάς της. Ο ελληνικός κινηματογράφος αποχαιρετά μια γυναίκα που έφυγε νωρίς από τα φώτα — αλλά άφησε πίσω της μια κληρονομιά που δεν ξεθωριάζει.
