Με αφορμή την επέτειο των γεγονότων του 1955, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας έκανε λόγο για την «Νύχτα των Κρυστάλλων» της Κωνσταντινούπολης, υπογραμμίζοντας ότι ο διωγμός των Ελλήνων της Πόλης αποτέλεσε παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάννης και στέρησε από την Πόλη ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς της.
Δημήτρης Γιαλουράκης | 06.09.2026 |Γεωπολιτική
Μια ανάρτηση που αναδεικνύει τον ιστορικό συμβολισμό μιας μαύρης επετείου δημοσίευσε σήμερα ο Νίκος Δένδιας. Με αφορμή τη συμπλήρωση 71 χρόνων από τα Σεπτεμβριανά, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας επέλεξε να μιλήσει για τα γεγονότα του 1955 όχι ως μια απλή υπενθύμιση, αλλά ως μια κατάθεση ιστορικής ευθύνης.
Η αναφορά στη «Νύχτα των Κρυστάλλων» της Κωνσταντινούπολης δεν ήταν τυχαία. Ο κ. Δένδιας χρησιμοποίησε τη σύγκριση για να δώσει το μέγεθος της καταστροφής που υπέστη η ελληνική κοινότητα. Δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό βίας, αλλά η αρχή μιας συστηματικής προσπάθειας εκρίζωσης. Όπως σημείωσε, τα Σεπτεμβριανά υπήρξαν ο «πρώτος κρίκος στην αλυσίδα των κατευθυνόμενων διωγμών» που οδήγησαν στη σταδιακή εξαφάνιση της ελληνικής παρουσίας από τη συμπρωτεύουσα.
Η επιλογή της φράσης «κατευθυνόμενοι διωγμοί» υπογραμμίζει ένα σημείο που συχνά χάνεται στη δημόσια συζήτηση: ότι τα Σεπτεμβριανά δεν ήταν μια αυθόρμητη έκρηξη λαϊκής οργής. Ήταν ένα οργανωμένο πλήγμα, που έπληξε την ελληνική μειονότητα σε μια περίοδο έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ο υπουργός υπενθύμισε ότι οι διωγμοί έγιναν κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάννης, θέτοντας το ζήτημα σε μια διεθνή νομική βάση.
Η πιο ουσιαστική, ωστόσο, διατύπωση της ανάρτησης ήταν αυτή που ξέφευγε από τα στενά πολιτικά και νομικά όρια: «Η Πόλη χωρίς τους Έλληνες έγινε φτωχότερη». Ο κ. Δένδιας δεν μίλησε απλώς για μια μειονότητα που υπέστη διωγμό, αλλά για μια απώλεια που αλλοίωσε τον ίδιο τον χαρακτήρα της Πόλης. Μια αναγνώριση ότι η ελληνική παρουσία δεν υπήρξε ποτέ ένα παράπλευρο στοιχείο, αλλά θεμελιώδες συστατικό της ταυτότητάς της.
Η ανάρτηση του υπουργού Εθνικής Άμυνας λειτουργεί ως μια υπόμνηση ότι η μνήμη δεν είναι μια παθητική διαδικασία. Είναι μια ενεργητική πράξη, ένα «διαρκές χρέος», όπως το χαρακτήρισε, που διαιωνίζει τη μνήμη των θυμάτων και υπενθυμίζει ότι η ιστορική αλήθεια είναι το μόνο όπλο απέναντι στη λήθη. Σε μια εποχή που η γεωπολιτική αστάθεια στην περιοχή επαναφέρει στο προσκήνιο παλιά ρήγματα, η φωνή του κ. Δένδια υπενθυμίζει ότι η ιστορία της Κωνσταντινούπολης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελληνική παρουσία, και ότι η απουσία της αφήνει ένα κενό που κανείς δεν μπορεί να γεμίσει.
