10 Ιουλίου 2026
Με την παραίτηση Φάμελλου, ο ΣΥΡΙΖΑ βυθίζεται σε ένα νέο κύκλο εσωστρέφειας, με το μέτωπο Πολάκη–Παππά–Δούρου να σπάει, την προοπτική ανεξαρτητοποιήσεων να φουντώνει και το κόμμα να βαδίζει προς την αυτόνομη κάθοδο απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα
Το προαναγγελθέν τέλος
Η παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου δεν ήταν μια κεραυνός εν αιθρία. Ήταν το αναμενόμενο φινάλε μιας πορείας που είχε ήδη σημαδευτεί από την αδυναμία του κόμματος να επιλέξει στρατηγική κατεύθυνση. Η αλλαγή των συσχετισμών στην επικείμενη Κεντρική Επιτροπή αποτέλεσε τον καταλύτη: πολλοί από εκείνους που είχαν στηρίξει τον κ. Φάμελλο μέχρι την τελευταία στιγμή τού γύρισαν την πλάτη, κυρίως λόγω της άρνησής του να πάρει μια ξεκάθαρη θέση απέναντι στο δίλημμα της εκλογικής σύγκρουσης με την ΕΛΑΣ.
Μπροστά του απλώνονταν τρεις δρόμοι, καθένας με διαφορετική κατάληξη. Ο πρώτος, αυτός της συνεννόησης με τον Αλέξη Τσίπρα, έκλεισε γρήγορα, αφού η πόρτα της Αμαλίας δεν άνοιξε ποτέ. Ο δεύτερος, η αυτόνομη πορεία, ήταν κάτι που ο ίδιος απέρριψε προσωπικά, λέγοντας στους συνεργάτες του πως «αυτό το σχέδιο δεν μπορώ να το υπηρετήσω». Έτσι, η παραίτηση έμεινε ως η μόνη διέξοδος — μια κίνηση που, ωστόσο, ήδη πυροδοτεί ένα ντόμινο παραιτήσεων, με τον Διονύση Καλαματιανό από τη θέση του γραμματέα της ΚΟ και τον Χρήστο Κυμπιζή από το γραφείο Τύπου του προέδρου.
«Αυτό το σχέδιο δεν μπορώ να το υπηρετήσω» – η ατάκα Φάμελλου που προανήγγειλε την αποχώρηση
Η σύγκρουση για την Κεντρική Επιτροπή και τα «ανίερα» μέτωπα
Παρά την παραίτηση, η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής το Σάββατο φαίνεται να προχωρά, έστω και χωρίς πρόεδρο. Ο Παύλος Πολάκης και ο Νίκος Παππάς, με σχεδόν ταυτόχρονες αναρτήσεις, διαμηνύουν ότι το όργανο θα συνεδριάσει κανονικά. Ωστόσο, το κλίμα στο εσωτερικό του κόμματος παραμένει τεταμένο, με τον κ. Πολάκη να επιδιώκει να θέσει προς ψήφιση την ακύρωση της διαγραφής του από την Κοινοβουλευτική Ομάδα — μια κίνηση που, πριν την παραίτηση, φαινόταν καταδικασμένη σε αποτυχία.
Την ίδια ώρα, το «μέτωπο» Πολάκη–Παππά–Δούρου εμφανίζει ρωγμές. Ο Νίκος Παππάς και η Ρένα Δούρου, ενοχλημένοι από την επιθετική στάση του κ. Πολάκη, κατέληξαν σε κοινό κείμενο που προβλέπει συλλογική ηγεσία και αυτόνομη εκλογική κάθοδο, επιχειρώντας στην ουσία να περιορίσουν τη δυναμική του. Η κίνηση αυτή, σύμφωνα με πληροφορίες, είχε στόχο να δυσκολέψει τον δρόμο του πρώην βουλευτή προς την προεδρία, κάτι που καταδεικνύει πως η επόμενη ημέρα θα κριθεί στη βάση συμμαχιών και αντιπαραθέσεων.
ΤΑ ΤΡΙΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΔΕΨΑΝ ΤΟΝ ΦΑΜΕΛΛΟ:
- Συνεργασία με Τσίπρα: Η πόρτα της Αμαλίας δεν άνοιξε ποτέ
- Αυτόνομη κάθοδος: Ο Φάμελλος αρνήθηκε να το υπηρετήσει
- Παραίτηση: Η τελική επιλογή που οδηγεί σε ντόμινο αποχωρήσεων
Το αύριο: Εκλογές, ανεξαρτητοποιήσεις και ο φάκελος Πολάκη
Σύμφωνα με τις καταστατικές διαδικασίες, η εκλογή νέας ηγεσίας δεν μπορεί να γίνει πριν τον Οκτώβριο, αφού απαιτείται η σύγκληση συνεδρίου. Ωστόσο, για να συνεδριάσει η Κοινοβουλευτική Ομάδα, θα πρέπει προηγουμένως να εκλεγεί νέος πρόεδρος της ΚΟ, διαδικασία που ενδέχεται να φέρει στο προσκήνιο τον Νίκο Παππά ή τη Ρένα Δούρου, καθώς ο Παύλος Πολάκης είναι διαγραμμένος και δεν μπορεί να είναι υποψήφιος. Παρά ταύτα, η πίστη των ψηφοφόρων προς το πρόσωπό του παραμένει υψηλή, καθιστώντας τον επικρατέστερο σε μια ενδεχόμενη εκλογή από τη βάση.
Το σοβαρότερο, όμως, είναι οι συνέπειες για τη συνοχή του κόμματος. Όποιος κι αν αναλάβει την ηγεσία, η γραμμή της αυτόνομης καθόδου θα οδηγήσει τους 15 βουλευτές που πρόσκεινται στην ΕΛΑΣ σε ανεξαρτητοποίηση ή παραίτηση. Η πρόβλεψη είναι ότι με τη νέα ηγεσία, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα ξεπεράσουν τους 7–8, οριακά πάνω από το όριο των 5 που απαιτούνται για την ύπαρξη κοινοβουλευτικής ομάδας. Έτσι, το κόμμα που κάποτε κυβέρνησε τη χώρα βρίσκεται πλέον στο χείλος της πολιτικής του εξαφάνισης.
«Είτε Παππάς, είτε Δούρου, είτε Πολάκης, η νέα ηγεσία θα σημάνει την αρχή του τέλους για την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ»
Οι εξελίξεις τρέχουν με ταχύτητα και η επόμενη εβδομάδα αναμένεται να είναι κρίσιμη. Η βούληση των στελεχών να προχωρήσουν σε συλλογικές αποφάσεις συγκρούεται με την πραγματικότητα της αριθμητικής υπεροχής της μειοψηφίας, η οποία φαίνεται έτοιμη να οδηγήσει το κόμμα σε μια πορεία απομόνωσης. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπαίνει σε μια νέα εποχή, όπου οι διασπάσεις και οι αντιπαραθέσεις θα κυριαρχήσουν, αφήνοντας πίσω τους ένα πολιτικό κενό που ίσως να μην μπορεί να καλύψει κανείς.
