Κωνσταντίνα Μίχου | 05.10.2026 Απόψεις

«Αποκλείεται, δεν το πιστεύω.»
Το είπα σχεδόν μηχανικά, κοιτάζοντας αδιάφορα . Και την ίδια στιγμή, μια συνειδητοποίηση με χτύπησε πιο δυνατά και από την ίδια την είδηση….βεβαίως και το πιστεύεις, απλώς σε βόλευε να μην το δεις.

«Πολύ καλό παιδί, αποκλείεται να…» Είναι η φράση κλειδί, που συνοδεύει κάθε μικρή ή μεγάλη έκπληξη, κάθε ξαφνική αποκάλυψη, κάθε φορά που η πραγματικότητα αποφασίζει να μας τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια. Το λέμε με κομμένη την ανάσα, σαν να μας χτύπησε κεραυνός εν αιθρία.

Η αλήθεια, όμως, είναι πολύ πιο πεζή.
Δεν σε χτύπησε κανένας κεραυνός. Απλώς ήσουν στο σύννεφό σου. Ζούσες με την άνεση της βεβαιότητας ότι οι άνθρωποι είναι ακριβώς όπως τους ζωγραφίζεις. Ότι οι προθέσεις τους είναι αγνές, επειδή έτσι σε βόλευε. Αλλωστε ο κόσμος γυρίζει αποκλειστικά γύρω από μια ευγένεια, ευπρέπεια, δικαιοσύνη, ανταπόδοση, ετσι δεν είναι;

Ο έξω κόσμος, όμως και τελικά, βλέπεις, οτι είναι φτιαγμένος από αιχμηρές γωνίες, από αδικίες ,απο σκληρότητα, απο το πως βολεύει. Καθώς η πραγματικότητα πονάει, έχουμε ανάγκη το φανταστικό, το ιδανικό. Πλάθουμε έναν κόσμο όπως θα ‘πρεπε να είναι, επειδή ο αληθινός είναι αφόρητος ή τουλάχιστον δύσκολος. Έτσι, αναγκαστικά, ανεβαίνουμε στα σύννεφα. Ψάχνουμε ένα καταφύγιο , γιατί η γη φαίνεται πολύ δύσκολη .

Κάποια στιγμή, όμως, ή ακούγεται η φωνή από κάτω ή σε σκουντάει απότομα ο ίδιος ο περίγυρος: «Κατέβα από το σύννεφο».

Στην αρχή αντιστέκεσαι. Θες να μείνεις εκεί ψηλά, να προστατεύσεις την ψευδαίσθησή σου. Μέχρι που έρχεται η στιγμή της αποκάλυψης. Και τότε, με το στόμα ανοιχτό και τα μάτια ορθάνοιχτα από το σοκ, το ξεστομίζεις: «Έπεσα από τα σύννεφα!».

Και γιατί να εκπλήσσεσαι;
Τα σύννεφα δεν είναι για να αράζεις πάνω τους.
Τα σύννεφα υπάρχουν για να πέφτουμε προδιαγεγραμμένα. Σαν να μας περιμένουν, στρωμένα από την αρχή, να γκρεμιστούμε στην αλήθεια.

Για πάμε πάλι…«Αποκλείεται, δεν το πιστεύω.»