Την ώρα που η ενεργειακή κρίση συνθλίβει νοικοκυριά και επιχειρήσεις, οι αυστηροί δημοσιονομικοί κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας μοιάζουν με «ζουρλομανδύα». Αύριο, μια μεγάλη κινητοποίηση στο Μιλάνο θα ζητήσει την αναστολή τους. Δεν την οργανώνουν, όμως, τα αριστερά κόμματα, αλλά η ακροδεξιά ευρωομάδα «Πατριώτες για την Ευρώπη».
Ο Ματέο Σαλβίνι, επικεφαλής της Λέγκας και αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης, κατηγορεί τις Βρυξέλλες για «αυτοκτονικές και παράλογες αποφάσεις». Η διαμαρτυρία του, ωστόσο, δεν περιορίζεται στην Ιταλία: αντανακλά μια ευρύτερη δυσαρέσκεια που η παραδοσιακή Κεντροαριστερά αδυνατεί να εκφράσει.
Το παράδοξο της δημοσιονομικής πολιτικής:
- Δέκα από τα 27 κράτη μέλη βρίσκονται ήδη σε διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος.
- Οι αμυντικές δαπάνες εξαιρέθηκαν από το Σύμφωνο για τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης – τα όπλα έχουν προτεραιότητα έναντι της κοινωνικής προστασίας.
- Η πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, αποκλείει οποιαδήποτε χαλάρωση, ακόμη και υπό το βάρος της κρίσης στον Κόλπο.
Το κενό ηγεσίας και η άνοδος της ακροδεξιάς
Ενώ η φον ντερ Λάιεν συνιστά… τηλεργασία μία ημέρα την εβδομάδα για να αντιμετωπιστούν οι υψηλές τιμές καυσίμων, και ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας προειδοποιεί ότι τα αποθέματα κηροζίνης θα εξαντληθούν σε έξι εβδομάδες, η μόνη πολιτική φωνή που αξιώνει δυναμικά αναστολή του Συμφώνου είναι η ακροδεξιά. Αυτή η πολιτική τύφλωση της Κεντροαριστεράς εξηγεί, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, την άνοδο της λαϊκίστικς Δεξιάς σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Η αντίφαση γίνεται ακόμη πιο κραυγαλέα όταν η Κομισιόν, την ίδια στιγμή, εφευρίσκει δημοσιονομικό χώρο για τα όπλα. Ο επανεξοπλισμός της Ευρώπης και ο κεντρικός ρόλος της Ουκρανίας σε αυτόν, φαίνεται να είναι σήμερα προτεραιότητα, ενώ οι οικονομικές συνέπειες του πολέμου στον Κόλπο –που πλήττουν άμεσα τα νοικοκυριά– αντιμετωπίζονται με γραφειοκρατική αδιαφορία.
«Χιλιάδες αξιοπρεπείς άνθρωποι θέλουν μια Ευρώπη που δεν θα περιορίζεται από παράλογους και αυτοκαταστροφικούς κανόνες», δήλωσε ο Σαλβίνι, εκφράζοντας ένα αίσθημα που μοιράζονται πολλοί πολίτες.
Η κρίση στη Μέση Ανατολή δεν δείχνει σημάδια υποχώρησης. Οι τιμές της ενέργειας θα παραμείνουν υψηλές για μήνες, αυξάνοντας τον πληθωρισμό και την ακρίβεια. Και όμως, οι Βρυξέλλες επιμένουν σε κανόνες που είναι ταυτόχρονα σκληροί και ανεφάρμοστοι.
Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο: πόσες ακόμη κρίσεις πρέπει να εκδηλωθούν για να συνειδητοποιήσουν οι «γραφειοκράτες» ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας, στην παρούσα του μορφή, αποτελεί εμπόδιο, όχι εργαλείο;
