Η αποχή, η απάθεια και η ανάγκη για έναν λόγο που να μιλάει στην ψυχή

Η σιωπηλή ζήτηση για αλλαγή

Οι πολίτες απέχουν μαζικά από την πολιτική. Η αποχή δεν είναι αδιαφορία. Είναι συνειδητή απόρριψη. Είναι μια σιωπηλή κραυγή. Μια κραυγή που λέει: «αυτή η πολιτική δεν με εκφράζει».

Τα νέα κόμματα που ξεπηδούν προσπαθούν να απαντήσουν. Η κεντροαριστερά αναζητά νέα αφήγηση. Όμως το ερώτημα παραμένει: θα μιλήσουν με μια γλώσσα που να αγγίζει την καρδιά των πολιτών;

Η πολιτική γλώσσα έχει χρεοκοπήσει. Είναι ξύλινη, τεχνοκρατική, αποστειρωμένη. Μιλάει για «αφηγήματα» και «στρατηγικές». Ξεχνάει τους ανθρώπους.

Η γλώσσα των συμβούλων και η απουσία των βιωμάτων

Οι πολιτικοί επικοινωνούν με λέξεις-κλειδιά. Μιλούν για «ανταγωνιστικότητα» και «βιωσιμότητα». Οι πολίτες ακούν μόνο κενά.

Οι σύμβουλοι πολιτικής επικοινωνίας παράγουν λόγο. Όμως αυτός ο λόγος είναι πλαστός. Δεν έχει σχέση με τη ζωή του ανθρώπου που παλεύει να τα βγάλει πέρα.

Η κεντροαριστερά και τα νέα κόμματα καλούνται να σπάσουν αυτόν τον κύκλο. Να μιλήσουν με μια γλώσσα που να αναγνωρίζει τον πόνο, την αγωνία, την ελπίδα. Όχι με μια γλώσσα που κρύβεται πίσω από τεχνικούς όρους.

Το βίωμα και η ανάγκη για αυθεντικότητα

Οι πολίτες βιώνουν την ακρίβεια, την ανασφάλεια, την αβεβαιότητα. Η πολιτική όμως τους μιλάει με αφηρημένες έννοιες. Το χάσμα μεγαλώνει.

Τα νέα κόμματα έχουν μια ευκαιρία. Να μιλήσουν με αυθεντικότητα. Να χρησιμοποιήσουν μια γλώσσα που να βγαίνει από την εμπειρία. Όχι από τα εγχειρίδια.

Η κεντροαριστερά πρέπει να αλλάξει. Να αφήσει τις παλιές συνήθειες. Να αναζητήσει νέες λέξεις. Νέες εικόνες. Νέους τρόπους να λέει την αλήθεια.

Ο κίνδυνος της συνέχισης

Αν η πολιτική γλώσσα δεν αλλάξει, η αποχή θα συνεχιστεί. Οι πολίτες θα παραμείνουν σιωπηλοί. Η απάθεια θα θρέφει την απάθεια.

Ο κομματικός κατακερματισμός και η κρίση εκπροσώπησης τροφοδοτούν το φαύλο κύκλο. Τα νέα κόμματα μπορούν να τον σπάσουν. Με μια γλώσσα που να ενώνει, όχι να χωρίζει.

Η κεντροαριστερά έχει την ευθύνη. Να δημιουργήσει έναν λόγο που να αλλάζει τον κόσμο αλλάζοντας την παράσταση που έχουμε για αυτόν. Μια γλώσσα που να κάνει την πολιτική ξανά πραγματική.

«Δεν υπάρχει πιο επαναστατική πράξη από το να μιλάς σε κάποιον με μια γλώσσα που καταλαβαίνει. Η πολιτική το ξέχασε. Ήρθε η ώρα να το θυμηθούμε»