Η Κωνσταντίνα Μίχου γράφει για τη σιωπή που κληρονόμησε από τη μητέρα της, την υπερέκθεση των social media και την πραγματική αυθεντικότητα που κρύβεται πίσω από τα κρυμμένα βάσανα.
Κωνσταντίνα Μίχου | 16.09.2026 |Απόψεις
Η μητέρα μου έχει φύγει εδώ και 37 χρόνια. Είναι πολλά τα χρόνια. Τόσα που δεν είμαι πια σίγουρη τι από όλα όσα έπραξα στη ζωή μου τα έκανα επειδή μου τα έμαθε εκείνη ή επειδή απλώς έτσι έτυχε.
Κάποτε είχα μια μητέρα. Αυτό μόνο ξέρω. Κι όμως, όσο κι αν ξεθωριάζει ο χρόνος, υπάρχει μια συμβουλή της που αντηχεί ακόμα ολοζώντανη, σαν να ειπώθηκε χθες:
«Τις σκέψεις σου ποτέ σε κανέναν.»
Άκου συμβουλή τώρα…
Η παρακαταθήκη μιας άλλης εποχής, μιας γενιάς που πίστευε πως ό,τι κρατάς κλειδωμένο μέσα σου δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου. Για θυμήσου τις ταινίες, τη στιγμή της σύλληψης: «Ό,τι πεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου».
Τελικά, τι είναι η σιωπή; Σκοπιμότητα ή ασπίδα και μηχανισμός επιβίωσης;
Δεν θεωρώ ότι η μητέρα μου σιωπούσε από σκοπιμότητα. Η σιωπή της, η σιωπή μιας ολόκληρης γενιάς, ήταν μηχανισμός επιβίωσης απέναντι σε συλλογικά τραύματα, πολέμους, φτώχεια, κοινωνικό στίγμα. Και σίγουρα η συμβουλή της δεν βγήκε από κακία, αλλά από φόβο.
Στέκομαι στο παρόν και χαμογελώ.
Ζούμε στην εποχή του «φόρα παρτίδα».
Στο δικό μου προφίλ στο Facebook, για παράδειγμα, γράφω ως επεξήγηση «είμαι ο εαυτός μου». Άρα τα πάντα γύρω μου πρέπει να λέγονται, να δείχνονται και να ανεβαίνουν στο σεντόνι της δημόσιας θέασης; Σκέψεις, σχέσεις, συναισθήματα; Όλα στο φως, λες και αν δεν δει ο κόσμος τι νιώθω, ακυρώνεται η ίδια μου η ύπαρξη;
Είναι όμως αυτή η υπερέκθεση αληθινή ελευθερία; Ή μήπως είναι απλώς μια φθηνή ανάγκη για προσοχή;
Κι ύστερα, έρχεται η ίδια η ζωή να κάνει τα δικά της παιχνίδια.
Γιατί, για την ιστορία, από αυτοάνοσα σκίζω.
Και κάπου εδώ πιάνω τον εαυτό μου να κάνει μια επικίνδυνη σκέψη. Κι αν όσα δεν είπα, όσα έπνιξα, όσα κατάπια για να τηρήσω τη συμβουλή, βρήκαν έναν άλλο δρόμο να βγουν στην επιφάνεια;
Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοια σύνδεση. Ξέρω όμως πως η σκέψη είναι και ενδιαφέρουσα και γοητευτική.
Προσπαθείς μια ζωή να κρύψεις τις αδυναμίες σου για να προστατευτείς κι εκείνες, κάποια στιγμή, βγαίνουν «φόρα παρτίδα» μέσα από τη σάρκα σου; Γίνονται τότε τα βάσανα που δεν χώρεσαν στη σιωπή σου και βρήκαν έναν άλλον τρόπο να μιλήσουν;
Αν αυτό ισχύει τότε εκεί καταλαβαίνεις τη διαφορά. Το «φόρα παρτίδα» των social media είναι επιλεγμένο, φιλτραρισμένο και φροντισμένο για να μαζεύει καρδούλες. Η πραγματική έκθεση, όμως, είναι γυμνή και σκληρή.
Ίσως τελικά η αλήθεια να μην βρίσκεται ούτε στη φοβική σιωπή που μου δίδαξε η μητέρα μου ούτε στην επιδερμική εξομολόγηση που μας επιβάλλει το σήμερα.
Πραγματική αυθεντικότητα είναι να κοιτάς τα κρυμμένα σου βάσανα στα μάτια. Να αναγνωρίζεις τι σου κόστισε η σιωπή σου και να μπορείς να το λες με ένα αφοπλιστικό, πικρό χαμόγελο.
Χωρίς φίλτρα, αλλά και χωρίς την ανάγκη να σου το χειροκροτήσει κανείς.
