Ο Δημήτρης Γιαλουράκης γράφει για την παγίδα της νοσταλγίας στην πολιτική: πώς επιμένουμε να ζούμε σε παραμύθια του χθες, την ώρα που η ζωή έχει ανοίξει το επόμενο κεφάλαιο.
Δημήτρης Γιαλουράκης | 14.09.2026 |Απόψεις
«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Κοκκινοσκουφίτσα…»
Όλοι ξέρουμε την ιστορία. Και όλοι, λίγο-πολύ, έχουμε μάθει να κρατάμε από κάθε ιστορία εκείνο το κομμάτι που μας βολεύει.
Κανείς δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα τι απέγινε ο κυνηγός. Αν ήταν καλός άνθρωπος, αν έδερνε τα παιδιά του ή αν κακομεταχειριζόταν τη γυναίκα του. Αυτά δεν χωράνε στο παραμύθι που θέλουμε να διηγηθούμε.
Η Κοκκινοσκουφίτσα μεγάλωσε; Δεν μας ενδιαφέρει. Η γιαγιά πέθανε; Δεν έχει σημασία. Το δάσος κάηκε κι έγινε πόλη; Ας μην το συζητήσουμε.
Εμείς θέλουμε να θυμόμαστε το παραμύθι όπως το γνωρίσαμε.
Κάπως έτσι κάνουμε και στην πολιτική.
Η Αριστερά, για παράδειγμα, εξακολουθεί πολλές φορές να επιστρέφει στον Εμφύλιο, στη Χούντα και στις ιστορίες των προηγούμενων γενεών, σαν να μην πέρασε ο χρόνος. Σαν να πρέπει τα εγγόνια να συνεχίσουν να ζουν με τα τραύματα, τις διαμάχες και τα συνθήματα των παππούδων τους.
Αλλά τα εγγόνια μεγάλωσαν.
Και μπορεί να μη χαμογελούν πια με τα ίδια παραμύθια.
Το ίδιο, βέβαια, συμβαίνει παντού. Άλλος θυμάται τι έκανε ο Ανδρέας, άλλος τι έκανε ο τάδε πριν από είκοσι χρόνια, άλλος τι είπε ο δείνα πριν από πέντε και κάποιος άλλος μια δήλωση πριν από τρία.
Ο καθένας διαλέγει τη δική του σελίδα από το παρελθόν και την κρατά σαν απόδειξη για το σήμερα.
Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα:
Το χθες είναι χθες.
Δεν είναι αύριο.
Το αύριο δεν το ξέρουμε. Το σήμερα, όμως, το βλέπουμε.
Και το σήμερα είναι διαφορετικό από εκείνο που περιγράφουν οι παλιές ιστορίες.
Η τεχνολογία άλλαξε. Η κοινωνία άλλαξε. Η οικονομία άλλαξε. Οι άνθρωποι άλλαξαν. Οι νέες γενιές έχουν άλλες ανάγκες, άλλες αγωνίες και άλλες ερωτήσεις.
Κι εμείς εξακολουθούμε να ψάχνουμε απαντήσεις σε βιβλία που γράφτηκαν για έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια.
Δεν χρειάζεται να ξεχάσουμε την Ιστορία.
Χρειάζεται να πάψουμε να κατοικούμε μέσα σε αυτήν.
Γιατί όσο εμείς τσακωνόμαστε για το προηγούμενο κεφάλαιο, η ζωή έχει ήδη ανοίξει το επόμενο.
Η Κοκκινοσκουφίτσα μεγάλωσε.
Έγινε γιαγιά.
Η γιαγιά πέθανε.
Το δάσος κάηκε και στη θέση του χτίστηκε μια πόλη.
Κι εμείς ακόμα συζητάμε για τον λύκο.
Εσύ;
Έχεις μεγαλώσει μαζί με την Κοκκινοσκουφίτσα ή εξακολουθείς να ζεις μέσα στο ίδιο παραμύθι;
