Η δυσφορία της αναμονής ή αλλιώς η παγίδευση του ενδιάμεσου

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα πολλές φορές μου έχει τύχει να παγιδευτώ σε εκείνο το κενό που μεσολαβεί ανάμεσα στη σκέψη και την πράξη. Σε αυτό το «ενδιάμεσο», όπου ο χρόνος σταματά να τρέχει, ας το πούμε φυσιολογικά και μετατρέπεται κάτι σαν βάρος.

Μια σφιγμένη γροθιά, μια κοφτή αναπνοή, ένα διαρκές κοίταγμα του ρολογιού, η αίσθηση ότι ο χώρος ή ο χρόνος γύρω σου στενεύει.

Όσο μεγαλώνεις, άραγε, το διάστημα αυτό της αναμονής μεγαλώνει ή μικραίνει;

Θεωρητικά, βάσει εμπειρίας και επειδή το έχεις συναντήσει ξανά το μονοπάτι, ξέρεις τι θέλεις και οφείλεις να το κάνεις άμεσα. Η ωριμότητα άλλωστε μας δίνει τα εργαλεία να αναγνωρίζουμε τα μοτίβα γρήγορα, να παρακάμπτουμε τις περιττές αμφιβολίες και να κινούμαστε με ασφάλεια προς τη λύση.

Η ίδια εμπειρία, όμως, είναι που έρχεται ταυτόχρονα και σου ψιθυρίζει… «Πρόσεξε, γιατί τα πράγματα πολλές φορές δεν είναι όπως φαίνονται».

Την ίδια στιγμή ξέρεις ότι τα περιθώρια διόρθωσης αντικειμενικά στενεύουν. Κάθε λάθος κίνηση πλέον κοστίζει περισσότερο, κάθε απόφαση φέρει μαζί της το βάρος των συνεπειών της, και αυτή η επίγνωση φρενάρει το βήμα.

Η διπλή παγίδα του ενδιάμεσου

Έτσι γεννιέται η διπλή παγίδα του ενδιάμεσου. Από τη μία πλευρά, βρίσκεσαι αντιμέτωπος με την εξωτερική αβεβαιότητα και με όλα αυτά τα αμέτρητα πράγματα που εκκρεμούν γύρω σου και δεν εξαρτώνται από το δικό σου χέρι. Από την άλλη, όμως, μένεις ακινητοποιημένος από τις ίδιες σου τις σκέψεις, καθώς το μυαλό ζυγίζει αδιάκοπα ρίσκα, σενάρια και εναλλακτικές εκδοχές της ζωής σου.

Όσο αναβάλλεις την ετυμηγορία για να προστατευτείς, τόσο συνειδητοποιείς ότι το τίμημα της αναβολής είναι μεγαλύτερο από το τίμημα μιας λανθασμένης επιλογής. Η ενέργεια που καταναλώνεται στο να κρατάς τη ζωή σου σε παύση είναι διπλάσια από την ενέργεια που απαιτεί η ίδια η δράση.

Κάθε απόφαση σημαίνει εκ των πραγμάτων έναν αποχαιρετισμό στις υπόλοιπες εκδοχές του μέλλοντός σου, κι όμως, η εμμονή να κρατάς όλες τις πόρτες ανοιχτές σε κρατά απλώς φυλακισμένο στον διάδρομο.

Το οριακό σημείο

Φτάνεις έτσι στο οριακό σημείο. Εκεί όπου η ανάγκη για αλλαγή ξεπερνά τον φόβο του λάθους. Το βάρος του να μένεις στάσιμος γίνεται τόσο αβάσταχτο, που η απαίτηση του εαυτού σου μετατρέπεται σε μια επιτακτική ανάγκη: να παρθεί επιτέλους η απόφαση, η όποια απόφαση.

Γιατί μόνο έτσι ξεπαγώνει ο χρόνος, μόνο έτσι διαλύεται το ενδιάμεσο, και η ζωή ξεκινά ξανά να κυλά.