Ένα ιστιοφόρο 13 μέτρων με μηχανική βλάβη, τέσσερις επιβαίνοντες σε κίνδυνο, άνεμοι 8 μποφόρ και ένα λιμάνι που γιόρταζε. Η επιχείρηση διάσωσης κράτησε δύο ώρες. Οι εικόνες από τα ρυμουλκά δείχνουν τη «μάχη» με τα κύματα.
Πετρούλα Γεωργοπούλου | 02.10.2026 Ελλάδα
Ήταν λίγο μετά τις έξι το απόγευμα της Πέμπτης, στο λιμάνι της Κορίνθου. Στην προβλήτα βρισκόταν σε εξέλιξη η τελετή εγκαινίων της έκθεσης «Κορινθία 2026». Ο κόσμος κυκλοφορούσε ανάμεσα στα περίπτερα, οι ομιλίες διαδέχονταν η μία την άλλη. Κανείς δεν έδινε σημασία στη θάλασσα. Η θάλασσα, όμως, είχε αρχίσει να θυμώνει από το πρωί.
Το ιστιοφόρο, μήκους περίπου 13 μέτρων, ερχόταν από τον Κορινθιακό. Στο σκάφος επέβαιναν τέσσερα άτομα, δύο Ιταλοί υπήκοοι και δύο ακόμη μέλη πληρώματος. Κάποια στιγμή, το μηχάνημα σταμάτησε. Δεν ήταν απλή βλάβη. Ήταν μια βλάβη που άφησε το σκάφος χωρίς πρόωση, ακυβέρνητο, σε μια θάλασσα που ήδη φούσκωνε από τους βόρειους ανέμους. Οι τέσσερις άνθρωποι πάνω στο σκάφος κατάλαβαν αμέσως ότι δεν θα έφταναν στο λιμάνι με τις δικές τους δυνάμεις. Σήκωσαν τα χέρια, πήραν το ασύρματο, κάλεσαν σε βοήθεια.
Το Λιμεναρχείο Κορίνθου ειδοποιήθηκε αμέσως. Η επιχείρηση ξεκίνησε με μια σκέψη που δεν ειπώθηκε ποτέ δυνατά: αν το ιστιοφόρο έπεφτε στα βράχια ή αν αναποδογύριζε, οι τέσσερις άνθρωποι δεν θα είχαν καμία τύχη. Οι άνεμοι στο σημείο έφταναν τα 8, τοπικά και 9 μποφόρ. Τα κύματα ήταν ψηλά, τα διαστήματα ανάμεσά τους μικρά. Κάθε προσέγγιση ήταν ρίσκο.
Στο σημείο έσπευσαν σκάφη του Λιμενικού και δύο ρυμουλκά της Διώρυγας Κορίνθου. Τα ρυμουλκά ήταν ο μόνος τρόπος. Ένα σκάφος 13 μέτρων που έχει χάσει την πρόωσή του δεν μπορεί να δεχτεί βοήθεια από μια λέμβο. Χρειάζεται δύναμη, χρειάζεται σταθερότητα, χρειάζεται ένα σκάφος που να αντέχει να το «πιάσει» και να το τραβήξει. Τα δύο ρυμουλκά πλησίασαν με προσοχή. Οι χειριστές τους έβλεπαν το ιστιοφόρο να ανεβοκατεβαίνει, να γέρνει, να χάνει ύψος ανάμεσα στα κύματα. Η επικοινωνία με τους τέσσερις επιβαίνοντες ήταν συνεχής. Κάποια στιγμή, ένα από τα ρυμουλκά κατάφερε να πλησιάσει αρκετά. Τα σχοινιά πέρασαν. Το ιστιοφόρο δέθηκε.
Από εκείνη τη στιγμή, η επιχείρηση πέρασε σε δεύτερη φάση. Το ρυμουλκό έπρεπε να τραβήξει το ιστιοφόρο προς το λιμάνι, κόντρα στον άνεμο, μέσα σε κύματα που το χτυπούσαν από τα πλάγια. Η διαδρομή ήταν μικρή, αλλά κάθε μέτρο ήταν δύσκολο. Το ιστιοφόρο δεν έμπαινε σε πορεία. Γλιστρούσε, στρεφόταν, απειλούσε να πέσει πάνω στο ρυμουλκό. Χρειάστηκαν δύο ολόκληρες ώρες για να διανυθεί η απόσταση από το σημείο της βλάβης μέχρι την ασφάλεια της προβλήτας.
Όταν το ιστιοφόρο έδεσε τελικά στο λιμάνι, οι τέσσερις επιβαίνοντες ήταν καλά στην υγεία τους. Δεν είχαν τραυματιστεί. Δεν είχαν πάθει υποθερμία. Δεν είχαν χάσει την ψυχραιμία τους. Κατέβηκαν στην προβλήτα, κάποιοι από αυτούς κρατώντας ακόμη τα σωσίβια. Η έκθεση «Κορινθία 2026» συνεχιζόταν δίπλα τους. Ο κόσμος είχε αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι κάτι είχε συμβεί. Τα φλας άρχισαν να αστράφτουν.
Η επιχείρηση ολοκληρώθηκε χωρίς τραυματισμούς. Και σε ένα λιμάνι που γιόρταζε, η διάσωση τεσσάρων ανθρώπων από τα μανιασμένα κύματα αποτέλεσε το πιο δυνατό σημείο της ημέρας. Δεν ήταν μια απλή επέμβαση. Ήταν μια υπενθύμιση ότι η θάλασσα, ακόμη και δίπλα σε μια προβλήτα γεμάτη κόσμο, μπορεί να γίνει θανάσιμη σε λίγα λεπτά. Και ότι κάποιοι άνθρωποι, με στολές ή με απλά αδιάβροχα, βγαίνουν εκεί έξω για να φέρουν τους άλλους πίσω.
