Η μεγάλη απάτη της φορολόγησης του πλούτου

Όταν η πολιτική μυθολογία συγκρούεται με την οικονομική πραγματικότητα

Το σύνθημα που επιβιώνει παρά τα λάθη του

Υπάρχουν πολιτικά συνθήματα που επιβιώνουν δεκαετίες όχι επειδή είναι σωστά, αλλά επειδή ακούγονται ευχάριστα σε όσους θέλουν εύκολες λύσεις για δύσκολα προβλήματα. Ένα από αυτά είναι η περίφημη «φορολόγηση του πλούτου». Κάθε φορά που η χώρα αντιμετωπίζει δημοσιονομικές δυσκολίες, κάθε φορά που αναζητούνται πόροι για νέες δαπάνες, εμφανίζεται η ίδια πρόταση: «Να πληρώσουν οι πλούσιοι».

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η πολιτική αφήγηση συγκρούεται διαρκώς με την πραγματικότητα.

Το πραγματικό κόστος της φορολογικής επιδρομής

Αν η υπερφορολόγηση του πλούτου ήταν η λύση, η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι οικονομικός παράδεισος. Για δεκαετίες αυξάναμε φόρους, επιβάλλαμε εισφορές, δημιουργούσαμε νέες επιβαρύνσεις και τιμωρούσαμε σχεδόν κάθε μορφή παραγωγικής δραστηριότητας. Το αποτέλεσμα δεν ήταν περισσότερες επενδύσεις, υψηλότεροι μισθοί ή ισχυρότερη οικονομία. Το αποτέλεσμα ήταν φυγή κεφαλαίων, αποεπένδυση, λουκέτα και μια νέα γενιά ανθρώπων που αναζήτησε ευκαιρίες στο εξωτερικό.

Η αλήθεια που πολλοί αποφεύγουν να πουν είναι απλή: ο πλούτος δεν είναι στατικό μέγεθος. Δεν κάθεται ακίνητος περιμένοντας τον εκάστοτε πολιτικό να τον φορολογήσει. Μετακινείται. Αναζητά ασφάλεια, σταθερότητα και απόδοση. Όταν μια χώρα αντιμετωπίζει την επιχειρηματικότητα περίπου ως ύποπτη δραστηριότητα, οι επενδύσεις απλώς κατευθύνονται αλλού.

Η πρόκληση της παραγωγής πλούτου

Κάποιοι μιλούν για αυξήσεις στη φορολογία μερισμάτων λες και ανακάλυψαν κάποιο κρυφό θησαυρό. Παραβλέπουν όμως ότι πριν φτάσει κάποιος να εισπράξει μέρισμα έχουν ήδη προηγηθεί φόροι κερδών, ασφαλιστικές εισφορές, ενεργειακό κόστος, δημοτικά τέλη, γραφειοκρατικές επιβαρύνσεις και δεκάδες ακόμη κόστη που μειώνουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Αντί να αναρωτηθούν γιατί η Ελλάδα δυσκολεύεται να προσελκύσει παραγωγικές επενδύσεις, προτείνουν να γίνει ακόμη λιγότερο ελκυστική.

Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι που ζητούν μεγαλύτερη φορολογία απαιτούν ταυτόχρονα περισσότερες επενδύσεις, καλύτερους μισθούς, περισσότερες θέσεις εργασίας και ισχυρότερη ανάπτυξη. Θέλουν περισσότερους καρπούς από ένα δέντρο που φροντίζουν καθημερινά να κόβουν από τη ρίζα.

Το συμπέρασμα

Η πραγματική πρόκληση για την Ελλάδα δεν είναι πώς θα μοιράσει έναν πλούτο που δεν παράγεται. Είναι πώς θα δημιουργήσει περισσότερο πλούτο. Πώς θα αυξήσει την παραγωγικότητα, πώς θα προσελκύσει κεφάλαια, πώς θα ενισχύσει τις εξαγωγές και πώς θα μετατρέψει τη χώρα σε τόπο όπου αξίζει να επενδύει κανείς.

Η ανάπτυξη δεν γεννιέται από τη φορολογική επιδρομή. Γεννιέται από την εμπιστοσύνη, τη σταθερότητα και την ανταγωνιστικότητα. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς μια βολική πολιτική μυθολογία που υπόσχεται πολλά, παράγει λίγα και στο τέλος αφήνει τον λογαριασμό στους ίδιους τους πολίτες που υποτίθεται ότι προστατεύει.

Η φορολόγηση του πλούτου ως καθολική απάντηση σε κάθε πρόβλημα δεν είναι οικονομική στρατηγική. Είναι το τελευταίο καταφύγιο όσων αδυνατούν να εξηγήσουν πώς παράγεται ο πλούτος εξαρχής.

«Η φορολόγηση του πλούτου ως καθολική απάντηση σε κάθε πρόβλημα δεν είναι οικονομική στρατηγική. Είναι το τελευταίο καταφύγιο όσων αδυνατούν να εξηγήσουν πώς παράγεται ο πλούτος εξαρχής»