Κωνσταντίνα Μίχου | 30.09.2026 Απόψεις
Όταν έγραφα το «Για τα μάτια του κόσμου», η βασική μου παρατήρηση ήταν απλή, αλλά πικρή….. όσο περισσότερα πράγματα κάνουμε στη ζωή μας απλά, για να ικανοποιήσουμε τους άλλους, τόσο πιο βίαια μας χτυπάει η κρίση της μέσης ηλικίας. Επειδή ξαφνικά καταλαβαίνεις πως τα φώτα χαμηλώνουν, το χειροκρότημα λιγοστεύει και νιώθεις ,με έναν κόμπο στο στομάχι, ότι είσαι πλέον «για λίγες παραστάσεις ακόμα».
Μετά από εκείνο το κείμενο, η Κατερίνα με πλησίασε και μου είπε: «Πρέπει να γράψεις το επόμενο».
Όταν τη ρώτησα με τι θέμα, η απάντησή της ήταν ακαριαία:
«Η ματαιοδοξία της νεότητας και η νέα σιδερώστρα της ρυτίδας μας».
Απόρησα. «Ποια ήταν η παλιά;» τη ρώτησα.
«Η πρώτη ήταν με κρέμες…» μου είπε. «Τώρα πάμε σε πιο dark…»
Η Κατερίνα δεν μου έδωσε απλά μια ιδέα. Μου πέταξε τη φυσική συνέχεια της κουβέντας μας.
Γιατί τι κάνει ο άνθρωπος όταν συνειδητοποιεί ότι η παράσταση οδεύει προς το φινάλε; Πανικοβάλλεται. Και όταν ο πανικός συναντά την παλιά μας συνήθεια, να ζούμε «για τα μάτια του κόσμου», γεννιέται η ανάγκη να παραταθεί η σεζόν πάση θυσία.
Κάποτε, η «σιδερώστρα» της φθοράς ήταν αθώα. Ήταν η ενυδατική κρέμα, ίσως το κολλαγόνο, μια προσπάθεια να μεγαλώσουμε όμορφα και να γλυκάνουμε το χρόνο. Ήταν ας πούμε μια απλή “σιδερώστρα” με ατμό, που αφορούσε αποκλειστικά σε φροντίδα και αρκετή αποδοχή.
Τώρα όμως, περάσαμε στο «dark».
Η νέα σιδερώστρα δεν περιποιείται, εξαφανίζει. Δεν λειαίνει απλώς τη ρυτίδα, αλλά παγώνει το χαμόγελο, ακινητοποιεί την έκφραση, σβήνει την ιστορία που γράφτηκε πάνω στο πρόσωπό μας. Από τις ενέσεις και τις επεμβάσεις μέχρι τα ψηφιακά φίλτρα που ισιώνουν τα πάντα στα social media, γινόμαστε εθελοντές σε μια βιομηχανία που πουλάει την ψευδαίσθηση της αιώνιας νεότητας.
Το “σκοτεινό” της υπόθεσης δεν βρίσκεται στη βελόνα ή στο νυστέρι. Βρίσκεται στον τρόμο. Στην άρνησή μας να αποδεχτούμε ότι ο χρόνος κυλάει. Στο γεγονός ότι προτιμάμε να παραμορφωθούμε παρά να γεράσουμε, αρκεί το κοινό στις κερκίδες να μην παρατηρήσει τις “τσακίσεις” μας.
Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Αν η κρίση μέσης ηλικίας μας διδάσκει κάτι, είναι ότι το κοινό για το οποίο «σιδερώνουμε» τη ζωή και το πρόσωπό μας, αργά ή γρήγορα θα κοιτάξει αλλού.
Αν λοιπόν είμαστε πράγματι «για λίγες παραστάσεις ακόμα», μήπως είναι κρίμα να τις δώσουμε πίσω από μια παγωμένη μάσκα; Μήπως αντί να ψάχνουμε πιο «dark» τρόπους να λειάνουμε τις ρυτίδες μας, είναι καιρός να αλλάξουμε το ρεπερτόριο και να απολαύσουμε τη σκηνή όπως ακριβώς είμαστε;
Υ.Γ. Επειδή το «dark» κομμάτι της ομορφιάς δεν είναι μόνο ψυχολογικό αλλά και επικίνδυνο για την υγεία μας…ΠΡΟΣΟΧΗ αν τελικά αποφασίσεις να περάσεις το κατώφλι της αισθητικής βελτίωσης, γιατί η αυτοδιάθεση είναι απόλυτο δικαίωμα του καθενός, κάντο με ΑΣΦΑΛΕΙΑ. Απευθύνσου αποκλειστικά σε εξειδικευμένους γιατρούς και πιστοποιημένους χώρους με άδεια λειτουργίας. Άσε στην άκρη τα «μου είπαν», τα «άκουσα» και τις προσφορές κάτω από το τραπέζι. Αν είναι να φροντίσεις το πρόσωπό σου, κάντο τουλάχιστον με σεβασμό στην υγεία σου.
