16 Ιουνίου 2026
Μια Συμφωνία-Ασπιρίνη για μια Αρρώστια που Παραμένει Ανίατη
Το Θέατρο του Θριάμβου και η Άβολη Αλήθεια
Ηανακούφιση που σκόρπισε η συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν για τα Στενά του Ορμούζ μοιάζει απόλυτα δικαιολογημένη — τουλάχιστον επιφανειακά. Οι αγορές ανέπνευσαν, οι κυβερνήσεις έσπευσαν να χαιρετίσουν την εξέλιξη και ο Ντόναλντ Τραμπ, με το γνωστό του ταλέντο στη σκηνοθεσία, φόρεσε το κοστούμι του ειρηνοποιού. Αν, ωστόσο, ξύσει κανείς λίγο την επιφάνεια αυτής της λαμπερής ανακοίνωσης, θα βρει από κάτω μια αλήθεια που κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί: η συμφωνία αυτή δεν λύνει τίποτα. Απλώς μεταθέτει το πρόβλημα για αργότερα. Και μάλιστα με τρόπο που επιτρέπει στην Τεχεράνη να πανηγυρίζει περισσότερο από τη Ουάσιγκτον — κι ας μην το λέει δυνατά.
Το Ιράν έκλεισε τα Στενά, τρόμαξε τον πλανήτη και τώρα τα ανοίγει σαν να κάνει χάρη. Αυτό δεν είναι ήττα — είναι στρατηγική.
Τα Ζητήματα που Πήγαν… Διακοπές
Αν κάποιος νομίζει ότι με αυτή τη συμφωνία λύθηκε το πρόβλημα, μάλλον δεν διάβασε τα ψιλά γράμματα — κυρίως γιατί δεν υπάρχουν καν. Το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης παραμένει ανέγγιχτο. Τα αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου βρίσκονται ακόμη εκεί. Το βαλλιστικό της οπλοστάσιο συνεχίζει να εξελίσσεται. Και οι σύμμαχοι του Ιράν στην περιοχή —από τη Χεζμπολάχ μέχρι τους Χούθι— δεν έλαβαν καμία εντολή να κατεβάσουν τα όπλα. Όλα αυτά απλώς παραπέμφθηκαν σε επόμενο γύρο συνομιλιών, λες και πρόκειται για θέματα που μπορούν να περιμένουν στην ουρά σαν να είναι αιτήσεις για σύνταξη. Στο μεταξύ, η μόνη χειροπιαστή εξέλιξη είναι ότι τα δεξαμενόπλοια θα περνούν ξανά από τα Στενά — κι αυτό υπό όρους που κανείς δεν γνωρίζει ακόμη.
📋 Τι Δεν Λύθηκε με τη Συμφωνία:
- Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν — απλώς παραπέμφθηκε σε νέες συνομιλίες.
- Τα αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου — παραμένουν ακέραια.
- Το βαλλιστικό οπλοστάσιο — συνεχίζει να αναπτύσσεται.
- Οι σύμμαχοι του Ιράν στην περιοχή — καμία δέσμευση για αποκλιμάκωση.
Ο Τραμπ Πήρε Χρόνο — το Ιράν Πήρε Αυτό που Ήθελε
Ηπραγματική είδηση, λοιπόν, δεν είναι ότι υπογράφηκε μια συμφωνία. Είναι ότι το Ιράν κατάφερε να μετατρέψει το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ σε ένα διαπραγματευτικό όπλο που ανάγκασε τις μεγάλες δυνάμεις να επιστρέψουν στο τραπέζι. Η Τεχεράνη μπορεί να έχασε στρατιωτικά, αλλά κέρδισε πολιτικά — και μάλιστα με τρόπο που της επιτρέπει να διαπραγματευτεί τα επόμενα βήματα από θέση ισχύος. Ο Τραμπ, από την πλευρά του, κέρδισε χρόνο και μια φωτογραφία που θα τον δείχνει «νικητή». Αλλά η ειρήνη δεν κρίνεται από τα δελτία Τύπου — κρίνεται από το αν λύνονται οι αιτίες που προκάλεσαν τον πόλεμο. Και σε αυτό το πεδίο, η πραγματική διαπραγμάτευση μόλις αρχίζει.
Η συμφωνία για τα Στενά του Ορμούζ μπορεί να κατέβασε τους τόνους, αλλά δεν έσβησε τη φωτιά. Και όσο τα αίτια του πολέμου παραμένουν ανέγγιχτα, η επόμενη κρίση δεν είναι θέμα του «αν» — είναι θέμα του «πότε».
