Νίκες-έκπληξη στη Νέα Υόρκη – Ο δήμαρχος Μαμντάνι αναδεικνύεται σε εθνικό παράγοντα

Η σοσιαλιστική πτέρυγα χτυπά την πόρτα του Κογκρέσου — Και η απάντηση του κατεστημένου αργεί

Η βραδιά που άλλαξε τον συσχετισμό

Ο Ζόχραν Μαμντάνι δεν είναι απλώς ένας δήμαρχος. Είναι το πρόσωπο μιας πολιτικής τάσης που απειλεί να ανατρέψει τις παραδοσιακές ισορροπίες του Δημοκρατικού Κόμματος. Οι τρεις νίκες που πέτυχαν υποψήφιοι που υποστήριξε στις προκριματικές εκλογές της Νέας Υόρκης αποτελούν μια ηχηρή επιβεβαίωση της ανόδου του. Δεν πρόκειται απλώς για τοπικές επιτυχίες. Είναι μια σαφής ένδειξη ότι η δημοκρατική σοσιαλιστική πτέρυγα διεκδικεί πλέον κεντρικό ρόλο στην εθνική πολιτική σκηνή.

Οι υποψήφιοι του Μαμντάνι κέρδισαν τρεις διαφορετικές έδρες, δύο εκ των οποίων ανήκαν σε βουλευτές με ισχυρό πολιτικό βάρος. Ο Μπραντ Λάντερ νίκησε τον Νταν Γκόλντμαν, έναν βουλευτή που ολοκλήρωνε τη δεύτερη θητεία του. Η Νταριαλίζα Άβιλα Σεβαλιέ επικράτησε του Αντριάνο Εσπαϊλάτ, ενός ισχυρού στελέχους που προήδρευε της Ισπανοαμερικανικής Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Η Κλερ Βαλντέζ κατέλαβε μια κενή έδρα, νικώντας τον πρόεδρο του δήμου του Μπρούκλιν. Όλες τους είναι νίκες με συμβολική και πολιτική βαρύτητα.

Ένα κίνημα που ωριμάζει

Το πολιτικό φαινόμενο Μαμντάνι δεν ξεκίνησε χθες. Οι ρίζες του βρίσκονται στην προεδρική εκστρατεία του Μπέρνι Σάντερς το 2016, που έδειξε ότι υπάρχει ένα τεράστιο ακροατήριο για μια ριζοσπαστική ατζέντα. Σήμερα, αυτή η ατζέντα βρίσκει έκφραση σε τοπικό επίπεδο, με μια νέα γενιά ηγετών να διεκδικεί ρόλο στο Κογκρέσο.

Οι πρόσφατες νίκες των δημοκρατικών σοσιαλιστών σε προκριματικές εκλογές στην Ουάσινγκτον και το Λος Άντζελες δείχνουν ότι η τάση αυτή δεν περιορίζεται στη Νέα Υόρκη. Είναι ένα κύμα που διεκδικεί χώρο σε εθνικό επίπεδο. Παράλληλα, η αντίδραση στην προεδρία Τραμπ και η στάση της κυβέρνησης Μπάιντεν απέναντι στον πόλεμο στη Γάζα έχουν λειτουργήσει ως καταλύτες, δίνοντας φωνή σε μια οργή που αναζητούσε διέξοδο.

Το πρόβλημα της ηγεσίας

Οι νίκες αυτές φέρνουν στην επιφάνεια μια βαθιά αμηχανία για την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος. Ο Χακίμ Τζέφρις, ηγέτης της πλειοψηφίας στη Βουλή, κράτησε αποστάσεις από τον Μαμντάνι μέχρι την τελευταία στιγμή. Ο Τσακ Σούμερ, ηγέτης της Γερουσίας, επέλεξε να μην τοποθετηθεί καθόλου. Και οι δύο γνωρίζουν ότι η άνοδος των δημοκρατικών σοσιαλιστών απειλεί να αποδυναμώσει τον έλεγχό τους.

Η ήττα του Εσπαϊλάτ, ενός επιφανούς στελέχους της Ισπανοαμερικανικής Ομάδας, από μια υποψήφια που υποστηρίζει ανοιχτά τον Μαμντάνι, στέλνει ένα μήνυμα που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Οι δημοκρατικοί σοσιαλιστές κερδίζουν σε ασφαλείς έδρες, αλλά ο δρόμος προς την πλειοψηφία περνά μέσα από τις αμφίρροπες περιφέρειες. Το ερώτημα είναι αν το κόμμα μπορεί να διατηρήσει την ενότητά του.

«Αν ένα μέλος των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών μπόρεσε να εκθρονίσει τον πρόεδρο της Ισπανόφωνης Ομάδας, αυτό αλλάζει τα δεδομένα»