17 Ιουνίου 2026
Όταν η λύση γίνεται ακόμη ένα πρόβλημα
Η ρύθμιση που η αγορά ζητούσε – αλλά όχι έτσι
Η επέκταση του ορίου αποπληρωμής οφειλών στις 72 δόσεις ήταν, αναμφίβολα, ένα από τα πλέον αναμενόμενα μέτρα της κυβερνητικής ατζέντας. Η αγορά το ζητούσε επίμονα χρόνια, και η πάγια ρύθμιση των 24 δόσεων είχε αποδειχθεί εδώ και καιρό ανεπαρκής μπροστά στο βουνό των ληξιπρόθεσμων χρεών.
Η ανάγκη ήταν κάτι παραπάνω από προφανής: μέσα σε έναν μόνο χρόνο, οι οφειλές προς την Κοινωνική Ασφάλιση εκτινάχθηκαν κατά 2 δισ. ευρώ, φτάνοντας στα 51,78 δισ. ευρώ στο τέλος του πρώτου τριμήνου του 2026. Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους για μια αγορά που ασφυκτιά και ένα σύστημα είσπραξης που λειτουργεί με την ταχύτητα της χελώνας.
«Πριν καν ψηφιστεί, η ρύθμιση προκαλεί ήδη αντιδράσεις – τα εμπόδια είναι περισσότερα από τις λύσεις»
Το «μισό μέτρο» που κάνει περισσότερο κακό παρά καλό
Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι τόσο ρόδινη. Πριν καν ψηφιστεί και τεθεί σε ισχύ, η ρύθμιση προκαλεί ήδη αντιδράσεις. Το μείζον ζήτημα, που απειλεί να ακυρώσει στην πράξη κάθε καλή πρόθεση, είναι ένα και μόνο: οι 72 δόσεις αφορούν μόνο ένα μέρος των χρεών – και συγκεκριμένα όσα δημιουργήθηκαν έως τις 31 Δεκεμβρίου 2023.
Για τις πιο «φρέσκες» οφειλές, αυτές που προέκυψαν από το 2024 μέχρι σήμερα, ο οφειλέτης θα πρέπει να αρκεστεί στην παλιά ρύθμιση των 24 δόσεων. Με άλλα λόγια, η διαδικασία αποπληρωμής διευκολύνεται μόνο για ένα τμήμα του χρέους – κι αυτό ακριβώς είναι το σημείο που προβληματίζει, παρά διευκολύνει.
Τα «αγκάθια» της νέας ρύθμισης:
- Περιορισμός χρονικού εύρους: Οι 72 δόσεις αφορούν ΜΟΝΟ οφειλές έως 31/12/2023.
- Οι νέες οφειλές μένουν εκτός: Χρέη από το 2024 και μετά ρυθμίζονται με 24 δόσεις.
- Υψηλό επιτόκιο: Παραμένει σταθερά υψηλό – εμπόδιο στην ομαλή λειτουργία της ρύθμισης.
- Αντιδράσεις της αγοράς: Οι φορείς ζητούν αλλαγές ακόμη και την «ύστατη ώρα».
Η ώρα της κρίσιμης παρέμβασης – Πριν να είναι αργά
Στο τραπέζι των συζητήσεων της Βουλής τις επόμενες ημέρες, το θέμα αναμένεται να συζητηθεί εκτενώς. Παράγοντες της αγοράς έχουν ήδη εκφράσει δημόσια τον προβληματισμό τους, ζητώντας έστω και την «ύστατη ώρα» ευνοϊκές αλλαγές στη ρύθμιση, πριν αυτή κάνει την επίσημη εμφάνισή της.
Επιπλέον, ένα ακόμη εμπόδιο που υπονομεύει την αποτελεσματικότητα του μέτρου είναι το επιτόκιο, το οποίο παραμένει σταθερά υψηλό, αυξάνοντας το πραγματικό κόστος της αποπληρωμής. Χωρίς ουσιαστικές παρεμβάσεις από το οικονομικό επιτελείο, η ρύθμιση κινδυνεύει να εξελιχθεί σε άλλη μια ηχηρή αποτυχία – μια ακόμη προσπάθεια να πάρει ανάσα η αγορά που θα πέσει στο κενό, αφήνοντας πίσω της περισσότερη απογοήτευση παρά ελπίδα.
«Όταν μια ρύθμιση αντί να λύνει προβλήματα, δημιουργεί νέα ερωτήματα, τότε το πιθανότερο είναι ότι οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη αβεβαιότητα – και αυτό η αγορά δεν το αντέχει άλλο.»
