Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε βαθιά δυσαρέσκεια, ανασφάλεια και απαισιοδοξία. Η κρίση κόστους ζωής, ο υψηλός πληθωρισμός, η αύξηση της απασχόλησης σε χαμηλόμισθες θέσεις, οι ελλείψεις στη δημόσια υγεία, η εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης και ο κίνδυνος ύφεσης συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα. Προσθέστε την κρίση θεσμών από υποκλοπές και ΟΠΕΚΕΠΕ, την απαίτηση για ευθύνες στα Τέμπη και την αυταρχική στροφή της κυβέρνησης. Η κοινωνία, λοιπόν, αναζητά μια πραγματικά προοδευτική πολιτική – που να φέρνει απτά αποτελέσματα, όχι θεωρητικές κορώνες.
Το μεγάλο λάθος που γίνεται συχνά στην Αριστερά είναι η εμμονή με ένα φανταστικό «αριστερόμετρο»: το κατά πόσο μια διακήρυξη ή μια πρόταση είναι αρκετά ριζοσπαστική στα λόγια, αντί να εξετάζεται αν μπορεί πράγματι να εφαρμοστεί και να βελτιώσει τη ζωή των πολιτών. Αυτή η νοοτροπία οδήγησε σε εσωτερικές τριβές στον ΣΥΡΙΖΑ, με «τάσεις» που ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι είναι πιο αριστερά από την ηγεσία – όχι από πεποίθηση, αλλά για να διεκδικήσουν ρόλους και υπουργεία. Και σήμερα, τους βλέπουμε να καταγράφουν μετρήσεις του δικού τους αριστερόμετρου, παραβλέποντας το δικό τους αποτυχημένο έργο.
🔹 Η προοδευτική πολιτική είναι πράξη, όχι λόγια:
- Πραγματική αναδιανομή: Αύξηση φορολογίας στα υπερκέρδη, όχι στα μεσαία στρώματα.
- Στήριξη της εργασίας: Συλλογικές συμβάσεις, καλύτερες απολαβές και ενίσχυση της διαπραγματευτικής δύναμης των εργαζομένων.
- Δημόσια Υγεία & Παιδεία: Συγκεκριμένες αυξήσεις και προσλήψεις για την κάλυψη αναγκών, όχι ουτοπικές εξισώσεις με τη Δυτική Ευρώπη.
- Δίκαιη ενεργειακή πολιτική: Μέτρα συγκράτησης του κόστους, ακόμα κι αν δεν αντιστρέφονται ιδιωτικοποιήσεις.
- Στέγη: Βήματα για έλεγχο του κόστους και παροχή στέγης σε ευάλωτους.
- Αξιοποίηση πόρων: Καταπολέμηση της διασπάθισης της δημόσιας δαπάνης για ενίσχυση μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Δεν χρειάζεται να ονειρευόμαστε μια ανέφικτη επανάσταση ούτε να φανταζόμαστε πως μπορούμε να εξέλθουμε από το ευρώ ή να ανατρέψουμε γεωπολιτικές σταθερότητες. Χρειάζεται ρεαλισμός. Η χώρα κινείται στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, με περιορισμούς αλλά και δυνατότητες. Η «πατριωτική εισφορά» δεν θα καταργήσει το κεφάλαιο, αλλά μπορεί να χρηματοδοτήσει δημόσια νοσοκομεία και σχολεία. Και αυτό είναι ήδη μια τεράστια διαφορά σε σχέση με το σήμερα.
Αντίστοιχα, στην εξωτερική πολιτική, αντί να υιοθετούμε συνθήματα της δεκαετίας του ’70, μπορούμε να ασκήσουμε κριτική στο Ισραήλ, να συντονιστούμε με τις ευρωπαϊκές δυνάμεις που ζητούν λογοδοσία Νετανιάχου και να προωθούμε την Ευρώπη ως πόλο ειρήνης. Αυτά είναι εφικτά, συγκεκριμένα βήματα.
Οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για την «καλύτερη γεωμετρία» της Αριστεράς. Θέλουν να μπορούν να πηγαίνουν σε ένα σχολείο που λειτουργεί, σε ένα νοσοκομείο που δεν έχει ελλείψεις, να έχουν μια δουλειά με αξιοπρέπεια και μια στέγη. Θέλουν να σταματήσουν οι νέοι να μεταναστεύουν. Αυτή είναι η πραγματική προοδευτική πολιτική. Και για να γίνει αυτή η πολιτική, χρειάζεται σοβαρή επεξεργασία, κοστολόγηση και θεσμικός σχεδιασμός, όχι κούφια ριζοσπαστικά λόγια.
Δεν κυβερνάμε με διακηρύξεις, αλλά με νομοσχέδια. Και τα κοινωνικά προβλήματα λύνονται με θεσμικές αλλαγές και χρηματοδότηση – όχι με μετρήσεις του «αριστερόμετρου».
Σε τελική ανάλυση, το ερώτημα δεν είναι αν μια πολιτική είναι αρκετά «αριστερή» σύμφωνα με ιδεολογικές εμμονές, αλλά αν μπορεί να κάνει τη ζωή των πολιτών καλύτερη. Αυτή είναι η πρόκληση για κάθε δύναμη που επιθυμεί μια δημοκρατική και προοδευτική διακυβέρνηση.
