Συναγερμός για την Ακρίβεια: Πώς το 5% Μάς Φέρνει στην Τρίτη Θέση της Ε.Ε.
Ο εναρμονισμένος πληθωρισμός του Μαΐου σκαρφάλωσε στο 5%, μια επίδοση που μας φέρνει στην άβολη τρίτη θέση της Ε.Ε., πίσω μόνο από Βουλγαρία (6%) και Λιθουανία (5,1%). Αυτό το νούμερο θα έπρεπε να ηχεί σαν καμπάνα κινδύνου, καθώς είμαστε μιάμιση φορά πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο του 3,2%. Η απόκλιση δεν είναι πλέον συγκυριακή αλλά βαθιά δομική, αποκαλύπτοντας ότι κάτι στην ελληνική οικονομία λειτουργεί ως ενσωματωμένος μηχανισμός ανατίμησης.
Η μόνιμη γειτνίαση με τη Βουλγαρία στους σχετικούς πίνακες θα έπρεπε να μας προβληματίζει ακόμα περισσότερο. Η βαλκανική χώρα, βγαίνοντας από τον κομμουνισμό, βελτιώνει σταθερά τις επιδόσεις της, ενώ εμείς δεν έχουμε καταφέρει να επιστρέψουμε ούτε στο πραγματικό ΑΕΠ του 2009. Το 2024 η Βουλγαρία βρισκόταν στο 66% του μέσου κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ε.Ε. (τελευταία) κι εμείς προτελευταίοι στο 70%. Μέσα στο 2025, η κατάσταση άλλαξε: συναντηθήκαμε ακριβώς στο ίδιο σκαλοπάτι (68%), με εκείνη να ανεβαίνει κι εμάς να κατεβαίνουμε από το 70%. Το πιο καυστικό σημείο σύγκρισης, ωστόσο, είναι το δημόσιο χρέος: 153,6% του ΑΕΠ για την Ελλάδα, μόλις 24,1% για τη Βουλγαρία.
Ο Μύθος του «Εισαγόμενου» Πληθωρισμού και το Πλήγμα στην Ανταγωνιστικότητα
Με τον πληθωρισμό της Ευρωζώνης να διαμορφώνεται στο 3,2%, η διαφορά των σχεδόν δύο ποσοστιαίων μονάδων λειτουργεί ως τροχοπέδη για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Η παραγωγικότητα της εργασίας υποχωρεί, τα πραγματικά εισοδήματα συμπιέζονται ταχύτερα από όσο θα ανέμενε κανείς, και η ακρίβεια ροκανίζει την αγοραστική δύναμη. Το αφήγημα της κυβέρνησης περί «εισαγόμενου πληθωρισμού» καταρρέει μπροστά στα στοιχεία της Eurostat.
Τον Μάιο, η Ελλάδα βρέθηκε δεύτερη στην αύξηση των τιμών ενέργειας με εκτίναξη 20,2%, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν 11,1%. Παρότι διαθέτουμε αγροτικό πλεονέκτημα και άφθονο ήλιο, καταγράψαμε τη δεύτερη μεγαλύτερη αύξηση στα νωπά τρόφιμα (7,9%), σχεδόν διπλάσια από το 4,2% της Ε.Ε. Ακόμα και στις υπηρεσίες, η αύξηση άγγιξε το 7% (έναντι 3,5% στην Ε.Ε.), αποκαλύπτοντας μια εγχώρια πληθωριστική δυναμική που δεν οφείλεται σε εξωτερικές πιέσεις.
📊 Τα Στοιχεία που Διαψεύδουν το Αφήγημα:
- Ενέργεια: +20,2% (Ε.Ε.: +11,1%).
- Νωπά Τρόφιμα: +7,9% (Ε.Ε.: +4,2%).
- Υπηρεσίες: +7,0% (Ε.Ε.: +3,5%).
Το «Καλό» Πρόσωπο του Πληθωρισμού: Χρέος Μειώνεται, Φόροι Αυξάνονται
Ο πληθωρισμός, ωστόσο, έχει και μια άλλη όψη: λειτουργεί ως κρυφός σύμμαχος των κρατικών ταμείων. Φουσκώνει το ονομαστικό ΑΕΠ, μειώνοντας αυτόματα τον δείκτη χρέους προς ΑΕΠ – το περίφημο «παρονομαστικό» εφέ. Παράλληλα, αυξάνει τα φορολογικά έσοδα, αφού ο ΦΠΑ επιβάλλεται σε συνεχώς διογκούμενες τιμές. Ευνοημένοι βγαίνουν και οι επενδυτές του Χρηματιστηρίου, με τις μετοχικές αξίες να αναπροσαρμόζονται ανοδικά μέσω της πληθωριστικής διόγκωσης των κερδών και των αποτιμήσεων.
Με τον φετινό πληθωρισμό να εκτιμάται στο 4,6%, το ΑΕΠ προβλέπεται να φτάσει τα 259,83 δισ. ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι το δημόσιο χρέος που παραλάβαμε από το 2025 θα υποχωρήσει αυτομάτως στο 139,6% του ΑΕΠ, χωρίς να χρειαστεί ούτε ένα ευρώ πρόωρης αποπληρωμής. Αν, μάλιστα, χρησιμοποιηθούν 7 δισ. ευρώ από τα ταμειακά διαθέσιμα των 40 δισ. για πρόωρη εξόφληση δανείων, το χρέος θα συρρικνωθεί στα 355,8 δισ. ευρώ ή στο 136,9% του ΑΕΠ.
🔹 Το Πληθωριστικό «Κούρεμα» Χρέους σε Αριθμούς:
- Ονομαστικό ΑΕΠ 2026: 259,83 δισ. €
- Χρέος/ΑΕΠ χωρίς πρόωρες πληρωμές: 139,6%
- Με πρόωρη εξόφληση 7 δισ. €: 136,9%
Φτωχότεροι αλλά με Μικρότερο Χρέος: Το Οξύμωρο της Ελληνικής Πραγματικότητας
Ο πληθωρισμός αποδεικνύεται ένα δίκοπο μαχαίρι: από τη μία συρρικνώνει το βάρος του δημόσιου χρέους, δίνοντας ανάσα στα δημοσιονομικά μεγέθη, από την άλλη όμως λεηλατεί την αγοραστική δύναμη και υπονομεύει την πραγματική οικονομία. Στο τέλος της ημέρας, οι πολίτες γίνονται φτωχότεροι, ακόμα κι αν οι δείκτες χρέους δείχνουν βελτίωση.
Η εικόνα είναι σαφής: ο επίμονα υψηλός πληθωρισμός λειτουργεί ως άτυπος μηχανισμός αναδιανομής, μεταφέροντας πόρους από τις τσέπες των καταναλωτών στα κρατικά ταμεία και στους δείκτες των αγορών. Το ερώτημα είναι αν αυτή η «επιτυχία» στη μείωση του χρέους αξίζει το τίμημα της συνεχιζόμενης φτωχοποίησης.
