Με λένε Κατίνα.
Είμαι καφετζού.
Τριάντα χρόνια τώρα κοιτάζω φλιτζάνια.
Ξέρω τι λένε.
Ξέρω τι κρύβουν. Και σήμερα είχε πολλά. Δεν ήταν ένα από κείνα τα ήσυχα πρωινά.
Σήμερα το φλιτζάνι ταραζόταν.
Βλέπω αρχηγούς. Πολλούς.
Μαζεμένους σε μια αυλή, να τσακώνονται ποιος θα κάτσει στην καρέκλα.
Η καρέκλα είναι σπασμένη.
Από την αρχή.
Μα εκείνοι δεν το βλέπουν.
Την βάφουν, την στολίζουν, της βάζουν μαξιλάρια.
Η καρέκλα παραμένει σπασμένη.
Βλέπω δημοσκόπους. Αχ, τι δεν βλέπω!
Κάθονται, μετρούν, κάνουν νούμερα.
Τα νούμερα αλλάζουν ανάλογα με το ποιος πληρώνει. Ο ένας λέει 14%, ο άλλος 16%, ο τρίτος βάζει 12% για να μην τον καταλάβουν.
Κι εγώ αναρωτιέμαι: αν τους ζητήσουμε να μετρήσουν τα….κομματικά στελέχη, θα βρουν άλλους αριθμούς;
«Το φλιτζάνι δεν έχει κομματική ταυτότητα. Το φλιτζάνι βλέπει μόνο αλήθειες. Αυτό είναι και το πρόβλημά μου»
Βλέπω πολιτικά στελέχη. Μιλάνε με γλώσσα ξύλινη.
Ξύλο είναι, καρυδιά ή δρυς.
Μυρίζει βερνίκι, όχι άνθρωπο.
Λένε «ανάπτυξη», «μεταρρύθμιση», «πράσινη μετάβαση».
Κι εγώ κοιτάω τα μάτια τους.
Τα μάτια είναι άδεια.
Λες και τα έχουν αφήσει σε κάποιο γραφείο.
Βλέπω τον κόσμο. Αυτόν έξω. Δεν κάθεται. Στέκεται όρθιος. Κοιτάει, ακούει, μετά σηκώνει τους ώμους και φεύγει. Δεν τον βλέπω μέσα στο φλιτζάνι να ψηφίζει. Τον βλέπω να απέχει. Να παρακολουθεί από μακριά. Η αποχή δεν είναι αδιαφορία. Είναι κραυγή.
Όσα είδε το φλιτζάνι σήμερα:
- Αρχηγοί που τσακώνονται για σπασμένη καρέκλα.
- Δημοσκόποι που μετράνε όσα τους συμφέρουν.
- Γλώσσα ξύλινη, βερνικωμένη, χωρίς ψυχή.
- Κόσμο που στέκεται όρθιος, κοιτάει και φεύγει.
- Αποχή. Μεγάλη. Σιωπηλή. Κραυγή.
Τι τους είπα λοιπόν;
Το φλιτζάνι σήμερα είπε μια κουβέντα. «Όταν η πολιτική γίνεται θέατρο, οι πολίτες γίνονται θεατές. Και οι θεατές, μια ωραία στιγμή, σηκώνονται και φεύγουν. Όχι επειδή βαρέθηκαν. Επειδή κατάλαβαν ότι η παράσταση είναι φτιαγμένη. Πως οι ηθοποιοί παίζουν για να τους κοροϊδέψουν.»
Το φλιτζάνι σήμερα είχε μια τρύπα. Όχι, δεν έσπασε. Απλώς έδειξε ότι κάτι λείπει. Κάτι σημαντικό. Η ελπίδα. Κάπου εκεί, μέσα στην τρύπα, χάθηκε κι αυτή.
Μα, ε, τι να κάνουμε;
Θα πιω τον καφέ μου. Θα περιμένω την επόμενη μέρα. Ίσως τότε το φλιτζάνι γεμίσει πάλι. Μα μέχρι τότε… ας γελάσουμε. Είναι ο μόνος τρόπος για να μην κλάψουμε.
Μ’ εκτίμηση,
Η Κατίνα η Καφετζού
✦ Ειδική στις σπασμένες καρέκλες, στις δημοσκοπήσεις και στις τρύπες ✦
Διάβασε το φλιτζάνι σου. Έχει πολλά να σου πει.
Η Κατίνα η Καφετζού είναι αρθρογράφος. Ασχολείται με την πολιτική σάτιρα, τις δημοσκοπήσεις και τα φλιτζάνια που λένε πάντα την αλήθεια. Δεν κρύβεται πίσω από το χαλί. Λέει ό,τι βλέπει.
