Ο πρώην υπουργός και αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Ιωάννης Βαρβιτσιώτης, άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 93 ετών, στις 15:30 το απόγευμα, στο σπίτι του στην Αθήνα – Μια ζωή αφιερωμένη στην πολιτική, με παρουσία άνω των τεσσάρων δεκαετιών
Ηρώ Σιββοπούλου | 2 Αυγούστου 2026 ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Την τελευταία του πνοή σε ηλικία 93 ετών άφησε ο πρώην υπουργός Ιωάννης Βαρβιτσιώτης, ιστορικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, της οποίας διετέλεσε και αντιπρόεδρος. Ο εκλιπών έφυγε ήσυχα στις 15:30 το απόγευμα στο σπίτι του στην Αθήνα, ανήμερα των γενεθλίων του – κατά μια ειρωνεία της τύχης.
Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης υπήρξε μία από τις μακροβιότερες και πιο έμπειρες πολιτικές προσωπικότητες της μεταπολεμικής Ελλάδας, με κοινοβουλευτική παρουσία που εκτείνεται σε περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες. Υπήρξε ο ένας από τους δύο τελευταίους εν ζωή βουλευτές της ΕΡΕ και το τελευταίο εν ζωή μέλος της Βουλής του 1961.
Το χρονικό της απώλειας
Ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Αυγούστου 1933. Σήμερα, ανήμερα της 93ης επετείου των γενεθλίων του, ο κορυφαίος πολιτικός άνδρας άφησε την τελευταία του πνοή. Αφήνει πίσω του τέσσερα παιδιά: τον πρώην υπουργό Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, τη δημοσιογράφο Ελένη, τον Θωμά και τον Κωνσταντίνο.
Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε θλίψη στον πολιτικό κόσμο, με πλήθος συλλυπητηρίων μηνυμάτων να καταφθάνουν από όλο το πολιτικό φάσμα, αναγνωρίζοντας την τεράστια προσφορά του στα κοινά.
«Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης έφυγε στις 15:30 ήσυχα στο σπίτι του στην Αθήνα. Μάλιστα σήμερα είχε – κατά μια ειρωνεία της τύχης – τα γενέθλιά του»
«Υπήρξε ο ένας από τους δύο τελευταίους εν ζωή βουλευτές της ΕΡΕ και το τελευταίο εν ζωή μέλος της Βουλής του 1961»
Η πολιτική διαδρομή μιας ζωής
Ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ της τότε Δυτικής Γερμανίας, με ειδίκευση στο Εταιρικό Δίκαιο. Με την επιστροφή του στην Αθήνα άρχισε να δικηγορεί και το 1960 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Την εποχή εκείνη γνωρίστηκε με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, γνώριμο του πατέρα του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, ο οποίος του ανέθεσε να συντάξει εισηγήσεις προς κυβερνητικούς παράγοντες, ενώ λίγο αργότερα τον όρισε υποψήφιο βουλευτή της ΕΡΕ στη Β΄ Περιφέρεια Αθηνών. Στις εκλογές του 1961 εξελέγη βουλευτής, επανεκλεγείς στις εκλογές του 1963, του 1964 και σε όσες ακολούθησαν.
Η μακρόχρονη κοινοβουλευτική παρουσία
Κατά τη διάρκεια της πολιτικής του καριέρας, διετέλεσε γραμματέας του προεδρείου της Βουλής (1961-1963), γραμματέας της επιτροπής αναθεώρησης του Συντάγματος (1963) και κοσμήτορας της Βουλής (1965-1967). Υπήρξε μόνιμο μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στις εργασίες σύνδεσης Ελλάδας με την ΕΟΚ την περίοδο 1962-1967, λαμβάνοντας επίσης μέρος σε κοινοβουλευτικές ομάδες του ΝΑΤΟ.
Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας, και συγκεκριμένα τον Ιούλιο του 1968, μαζί με άλλους βουλευτές άρχισε να προσυπογράφει ανακοινώσεις περί επανόδου της χώρας στη δημοκρατική ομαλότητα. Οι Αρχές του απαγόρευσαν την έξοδο από τη χώρα, με αποτέλεσμα να συλληφθεί στις 9 Οκτωβρίου και να περιοριστεί επί ένα πεντάμηνο σε πλήρη απομόνωση.
Τα υπουργικά αξιώματα και η προσφορά του
Μετά τη μεταπολίτευση, συμμετείχε ως υφυπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του 1974 και στη συνέχεια διατέλεσε σε σειρά υπουργικών αξιωμάτων:
- Υφυπουργός Εξωτερικών (1974 – 1975)
- Υπουργός Εμπορίου (1975 – 1977)
- Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (1977-1980)
- Υπουργός Εθνικής Άμυνας (Κυβέρνηση Συνεργασίας, 1989)
- Υπουργός Εμπορίου (Οικουμενική Κυβέρνηση, 1989)
- Υπουργός Εθνικής Άμυνας (1990-1993)
- Υπουργός Δικαιοσύνης (1992)
Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (1985-1996) και αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας (1994-1997). Το 1989 τάχθηκε κατά της παραπομπής του Ανδρέα Παπανδρέου. Από τον Ιανουάριο του 1998 μέχρι τον Αύγουστο του 2010 διετέλεσε πρόεδρος του «Ινστιτούτου Κ. Καραμανλής».
Ο συγγραφέας και ο στοχαστής
Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης υπήρξε επίσης παραγωγικός συγγραφέας, με πολλές μελέτες νομικού και πολιτικού περιεχομένου. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν: «Η ονομαστική μετοχή» (1960), «Η ΕΟΚ και το Εταιρικόν Δίκαιον» (1970), «Η αλλαγή στο εδώλιο» (1984), «Αποκατάσταση Ιστορικών Αληθειών» (1985), «Η αλήθεια για το παρελθόν πυξίδα για το μέλλον» (1989), καθώς και οι «Τυφλοί στρατοί – Η Δύση και η Απειλή του Ισλαμικού Φονταμενταλισμού» (2008) και «Αναζητώντας την Τέχνη» (2008).
Τιμήθηκε από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος, καθώς και με άλλα ανώτερα παράσημα διαφόρων κρατών.
Η απώλεια του Γιάννη Βαρβιτσιώτη σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής στην ελληνική πολιτική σκηνή, αφήνοντας πίσω του ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα στη νεότερη πολιτική ιστορία της χώρας.
