Μετά από μια από τις πιο αμφίρροπες εκλογικές αναμετρήσεις στην ιστορία της Σουηδίας, το κεντροαριστερό μπλοκ εξασφαλίζει οριακή πλειοψηφία τριών εδρών, την ώρα που η ακροδεξιά υποχωρεί για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες. Ο σχηματισμός κυβέρνησης, ωστόσο, παραμένει ένα πολύπλοκο παζλ, με το Κεντρώο Κόμμα να κρατά το «κλειδί» και τις διαπραγματεύσεις να προμηνύονται σκληρές.
Γιώργος Παπαγιάννης | 14.09.2026 |Διεθνή
Η Σουηδία ξύπνησε σήμερα με ένα πολιτικό τοπίο που θυμίζει περισσότερο θρίλερ παρά εκλογική αναμέτρηση. Με το 94% των ψήφων καταγεγραμμένο, το κεντροαριστερό μπλοκ της Μαγκνταλένα Άντερσον εξασφαλίζει 176 έδρες στο κοινοβούλιο των 349, έναντι 173 για τον τετρακομματικό δεξιό συνασπισμό του απερχόμενου πρωθυπουργού Ουλφ Κρίστερσον. Η διαφορά των τριών εδρών είναι, σύμφωνα με τη σουηδική εκλογική αρχή, οριακή αλλά επαρκής για μια πλειοψηφία – υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι τα τέσσερα κόμματα που την απαρτίζουν μπορούν να συνεννοηθούν.
Η Μαγκνταλένα Άντερσον εμφανίστηκε ενθουσιώδης μιλώντας στους υποστηρικτές της, δηλώνοντας ότι «αν τα αποτελέσματα σταθούν, η Σουηδία θα αποκτήσει νέα κυβέρνηση». Το κόμμα της, ωστόσο, κατέγραψε το χειρότερο ποσοστό του εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα, συγκεντρώνοντας μόλις 28,1% των ψήφων – μια πτώση 2,2 ποσοστιαίων μονάδων σε σχέση με το 2022. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη της χώρας, αποδεικνύοντας την ανθεκτικότητα του σοσιαλδημοκρατικού «καρδιάς» στο εκλογικό σώμα. Από την πλευρά του, ο Ουλφ Κρίστερσον αρνήθηκε να παραδεχθεί την ήττα του. «Οι ψηφοφόροι έχουν εκφράσει την άποψή τους, αλλά δεν έχουμε ακόμη τελικό αποτέλεσμα», δήλωσε, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας εναλλακτικής κυβερνητικής λύσης.
Το «αίνιγμα» του Κεντρώου Κόμματος και οι «κόκκινες γραμμές»
Το πραγματικό «κλειδί» της επόμενης μέρας είναι το Κεντρώο Κόμμα (Centerpartiet), το οποίο έχει ταχθεί κατά της συμμετοχής του σε οποιαδήποτε κυβέρνηση που θα περιλαμβάνει είτε το Αριστερό Κόμμα είτε τους Σουηδούς Δημοκράτες. Αυτή η «κόκκινη γραμμή» καθιστά τον σχηματισμό μιας σταθερής κυβέρνησης πλειοψηφίας εξαιρετικά δύσκολο, με το SVT να χαρακτηρίζει την κατάσταση «αδύνατη εξίσωση». Η κεντροαριστερή συμμαχία – Σοσιαλδημοκράτες, Αριστερά, Πράσινοι και Κεντρώοι – συγκεντρώνει το 49,5% των ψήφων, έναντι 49,1% για τον δεξιό συνασπισμό. Το αποτέλεσμα αυτό, αν και δίνει στην κεντροαριστερά την πλειοψηφία των εδρών, δεν εγγυάται ομαλή διακυβέρνηση. Το Αριστερό Κόμμα, με ποσοστό 8,2%, έχει ζητήσει υπουργικές θέσεις, ενώ το Κεντρώο Κόμμα, με 7,1%, αρνείται κατηγορηματικά να συνεργαστεί μαζί του, δηλώνοντας ότι προτιμά ακόμη και πρόωρες εκλογές από μια τέτοια συμμαχία.
Η «πτώση» της ακροδεξιάς και το μήνυμα για την Ευρώπη
Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα στοιχεία της φετινής αναμέτρησης ήταν η υποχώρηση των ακροδεξιών Σουηδών Δημοκρατών (SD), οι οποίοι συγκέντρωσαν 17,6% των ψήφων, σημειώνοντας πτώση σχεδόν τριών ποσοστιαίων μονάδων σε σχέση με το 20,5% του 2022. Πρόκειται για την πρώτη φορά που το κόμμα, το οποίο έχει τις ρίζες του στον νεοναζιστικό χώρο, χάνει έδαφος από την ίδρυσή του το 1988. Το κόμμα παρέμεινε εκτός κυβέρνησης καθ’ όλη τη διάρκεια της προηγούμενης θητείας, στηρίζοντας εξωτερικά τον Κρίστερσον. Παρά την εκλογική του κάμψη, ο ηγέτης του, Τζίμι Όκεσον, δήλωσε ότι «δεν θα μάθουμε απόψε» ποιος θα σχηματίσει την επόμενη κυβέρνηση. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί, σύμφωνα με αναλυτές, μια ανάσα για τις προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη, σε μια περίοδο που η ακροδεξιά κερδίζει έδαφος σε χώρες όπως η Γερμανία, όπου το AfD σημείωσε πρόσφατα σημαντική νίκη σε κρατιδιακές εκλογές. Η Σουηδία, παραδοσιακά μια από τις πιο φιλελεύθερες κοινωνίες της Ευρώπης, φαίνεται να στέλνει ένα μήνυμα ότι η στροφή προς τα άκρα δεν είναι αναπόφευκτη.
Η επόμενη μέρα και τα εκκρεμή ερωτήματα
Η καταμέτρηση των επιστολικών ψήφων και των ψήφων των Σουηδών του εξωτερικού ξεκινά την Τετάρτη, με το τελικό αποτέλεσμα να μην αναμένεται πριν από το τέλος της εβδομάδας. Μέχρι τότε, οι διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης θα βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, με όλα τα σενάρια να παραμένουν ανοιχτά. Το βέβαιο είναι ότι η Σουηδία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια από τις πιο σύνθετες πολιτικές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της. Η οριακή πλειοψηφία, οι ασυμβίβαστες «κόκκινες γραμμές» και οι προσωπικές αντιπαλότητες μεταξύ των κομμάτων συνθέτουν ένα παζλ που δύσκολα θα λυθεί χωρίς θυσίες και συμβιβασμούς.
