Κωνσταντίνα Μίχου | 03.10.2026 Απόψεις
Η πολιτική επικοινωνία στα social media μοιάζει συχνά με ένα γρήγορο, λαμπερό κολάζ. Λίγα δευτερόλεπτα, μερικά ασπρόμαυρα πλάνα από τη Βουλή, λίγη τεχνητή νοημοσύνη και η εικόνα μιας μεγάλης αλλαγής στην πόλη αρκούν για να στηθεί ένα αφήγημα «κάθαρσης».
Αυτή ακριβώς η γραμμή αποκαλύπτεται και στις προσκλήσεις που κυκλοφόρησαν για το 1ο Ετήσιο Συνέδριο των Δημοκρατών – Metagora. Τα μηνύματα αυτά ευαγγελίζονται μια επιστροφή στην Αρχαία «Αγορά», όπου οι πολίτες έχουν «πραγματική φωνή» και συζητούν «επί της ουσίας», υποσχόμενα μάλιστα «Πολιτική με Πολιτισμό» επειδή, όπως τονίζουν, «η δική σου ζωή είναι το δικό μας κέντρο».
Στο επίκεντρο αυτού του αφηγήματος μπήκε η μεταμόρφωση του παλιού Hilton της Βασιλίσσης Σοφίας στο υπερπολυτελές The Ilisian. Οι γκρεμισμένοι τοίχοι και τα γιαπιά χρησιμοποιήθηκαν αλληγορικά, όπου το παλιό παρουσιάστηκε σαν κάτι φθαρμένο και τοξικό, ενώ το νέο πλασαρίστηκε ως η λαμπερή, αναγκαία λύση. Μια κλασική προσπάθεια πολιτικού rebranding, ντυμένη με ωραίες κουβέντες για νέα εποχή και διάλογο.
Η παγίδα της ισοπέδωσης
Αυτό το παιχνίδι με τα σύμβολα, όμως, δεν σταματά στα κτήρια. Επεκτείνεται και στον πυρήνα της πολιτικής ζωής, με έναν τρόπο που τελικά αδικεί την ίδια την πραγματικότητα. Το πιο προβληματικό σημείο σε αυτά τα πλάνα αρχείου από τη Βουλή είναι ο τρόπος που ισοπεδώνουν τα πάντα.
Όταν παίρνεις στιγμές από μια σοβαρή κοινοβουλευτική μάχη και τις περνάς σε ασπρόμαυρο για να τις βαφτίσεις συλλήβδην «τοξικό παλιό», αγνοείς την ουσία.
Αν σε αυτές τις φωτογραφίες υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι, δημοκρατικοί, που δίνουν τη μάχη τους μέσα στο κοινοβούλιο, αυτό δεν αλλάζει εντελώς την εικόνα;
Δεν γίνεται ξαφνικά όλο αυτό ένα δήθεν χαοτικό σκηνικό επειδή έτσι βολεύει το καινούργιο αφήγημα.
Το να τα τσουβαλιάζεις όλα μόνο και μόνο για να χωρέσουν σε μια έτοιμη ιστορία, δείχνει πόσο φτηνό είναι τελικά αυτό το τέχνασμα.
Όταν η πραγματικότητα χαλάει το αφήγημα
Και σαν να μην έφτανε αυτή η αντίφαση, το αφήγημα σκίστηκε στη μέση μόλις συνάντησε την πραγματικότητα. Η μουσική που έντυσε το βίντεο χρησιμοποιήθηκε χωρίς την άδεια του δημιουργού της, προκαλώντας την άμεση και οργισμένη αντίδραση του Σταύρου Ξαρχάκου. Ο συνθέτης ξεκαθάρισε δημόσια ότι ποτέ δεν δίνει τα έργα του σε πολιτικούς και ζήτησε να κατέβει αμέσως το υλικό.
Εκεί ακριβώς δοκιμάστηκε στην πράξη όλο αυτό το οικοδόμημα. Το σποτ και τα email μιλούσαν για πολιτισμό, σεβασμό και νέα ήθη, αλλά στην πράξη προέκυψε μια εικόνα που κάθε άλλο παρά συμβαδίζει με αυτά, γιατί αφορά σε χρήση ενός έργου χωρίς προηγούμενη άδεια του δημιουργού του, προκειμένου και απλά να υπηρετήσει ένα πολιτικό μήνυμα.
Το ταμείο
Τελικά, το δίπολο Hilton-Ilisian αποδείχθηκε απλώς ένα έξυπνο σκηνοθετικό κόλπο. Γιατί άλλο είναι να παρουσιάζεις το καινούργιο και άλλο να χρειάζεται να μηδενίσεις το παλιό για να το αναδείξεις.
Και όταν προσπαθείς να χτίσεις έναν «νέο κόσμο» μηδενίζοντας τους πάντες, πατώντας σε ξένες πλάτες και ξεχνώντας στην πράξη τα βασικά που ο ίδιος επικαλείσαι, το μόνο που τελικά καταφέρνεις να ανακαινίζεις είναι η δική σου αμηχανία.
