15 Ιουνίου 2026
Με λένε Κατίνα. Καφετζού τριάντα χρόνια. Και σήμερα είχα μια μέρα που ούτε σε σίριαλ δεν τη βλέπεις. Γιατί ήρθαν δύο. Όχι οι αρχηγοί. Οι παρατρεχάμενοι. Αυτοί που τρέχουν πιο γρήγορα κι από τα ποσοστά των αφεντικών τους. Ο πρώτος μπαίνει με ύφος ανθρώπου που έχει μέσα στο κινητό του ολόκληρη την προεκλογική καμπάνια και περιμένει απλώς να του πω «ναι» για να την ενεργοποιήσει.
«Κατίνα», μου λέει, «ήρθα εκ μέρους του προέδρου». «Ποιου προέδρου;» τον ρωτάω. «Του δικού μου», μου λέει. «Α, του δικού σου», του κάνω. «Γιατί υπάρχουν τόσοι πρόεδροι στην κεντροαριστερά που αν τους βάλεις στη σειρά κάνουν ολόκληρο προεδρείο». Δεν γέλασε. Αυτοί δεν γελάνε ποτέ. Είναι εκπαιδευμένοι. Γυρνάω το φλιτζάνι. Βλέπω έναν άνθρωπο που κρατάει ένα πανό που γράφει «ΔΩΡΕΑΝ ΜΜΜ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΕΩΣ 24». Και από κάτω, με μικρά γράμματα: «Οι υπόλοιποι πληρώνετε κανονικά, ευχαριστούμε». «Ωραίο», του λέω. «Και τι άλλο;» «Τετραήμερη εργασία», μου λέει με καμάρι. «Δηλαδή», του κάνω, «ο κόσμος δεν έχει λεφτά να πάει σούπερ μάρκετ κι εσείς του τάζετε φύκια για μεταξωτές κορδέλες»
«Ο κόσμος δεν έχει λεφτά να πάει σούπερ μάρκετ κι εσείς του τάζετε φύκια για μεταξωτές κορδέλες»
Μετά από λίγο μπαίνει ο δεύτερος. Αυτός είναι πιο… επαναστατικός. Κουβαλάει ένα φλιτζάνι δικό του —λες και δεν με εμπιστεύεται— και πριν καν καθίσει, αρχίζει: «Κατίνα, ήρθα εκ μέρους του αρχηγού της ΕΛΑΣ». «Της Αστυνομίας;» τον ρωτάω. «Όχι, της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης». «Α, του Τσίπρα δηλαδή». «Ναι, αλλά μην το λες έτσι. Είναι νέο κόμμα. Καινούργιο. Φρέσκο. Σαν να μην υπήρξε ποτέ πρωθυπουργός». Γελάω. Δεν γελάει. Συνεχίζει. «Θα καταργήσουμε τις Πανελλαδικές». «Ωραία», του λέω. «Και πώς θα μπαίνουν στα πανεπιστήμια;» «Με άλλο τρόπο». «Ποιον;» «Θα τον βρούμε». «Α, θα τον βρείτε. Δεν τον έχετε βρει ακόμα, αλλά θα τον βρείτε. Μάλιστα. Και τα κόκκινα δάνεια;» «Θα τα πάρουμε από τα funds και θα τα βάλουμε σε δημόσιο φορέα». «Δηλαδή θα τα πληρώσουμε όλοι μαζί;» «Όχι, θα τα πληρώσουν τα funds». «Τα funds θα τα πληρώσουν; Τα funds που βγάζουν δισεκατομμύρια; Αυτά θα τα πληρώσουν;» Σιωπή. «Θα τα πληρώσουν, θα τα πληρώσουν», μουρμούρισε. Αλλά δεν ακουγόταν ούτε ο ίδιος σίγουρος.
Γυρνάω το φλιτζάνι του δεύτερου. Βλέπω έναν άνθρωπο πάνω σε ένα άρμα. Το άρμα έχει πάνω του ένα πανό που γράφει «ΤΩΡΑ ΜΙΛΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ». Και από κάτω, με ψιλά γράμματα: «Αρκεί να συμφωνείτε με τον αρχηγό». «Και τι βλέπεις για το μέλλον;» με ρωτάει. «Βλέπω ότι τρέχετε σε έναν μαραθώνιο. Με τερματισμό τη ΔΕΘ. Αλλά το ταβάνι είναι στο 15% και δεν σπάει με τίποτα». «Και ο άλλος;» με ρωτάει — γιατί πάντα ρωτάνε για τον άλλον, αυτό είναι το αγαπημένο τους σπορ. «Ο άλλος κοιμάται», του λέω. «Κυριολεκτικά. Είδα το φλιτζάνι του. Ο αρχηγός του κοιμάται και ο παρατρεχάμενός του τρέχει. Εσένα ο αρχηγός σου τουλάχιστον είναι πονηρός κι ιντριγκαδόρος. Απλώς… ξανασυστήνεται σαν να μην τον ξέρουμε».
📖 Το Συμπέρασμα του Φλιτζανιού:
Και οι δύο παρατρεχάμενοι τρέχουν για τα αφεντικά τους. Ο ένας τρέχει για έναν που κοιμάται. Ο άλλος τρέχει για έναν που παριστάνει ότι ξύπνησε. Και το ταβάνι —το ρημάδι το 15%— κάθεται εκεί ασάλευτο και τους κοιτάζει και γελάει. Γιατί ξέρει ότι όσες υποσχέσεις κι αν μοιράσουν, όσα δωρεάν εισιτήρια κι αν τάξουν, όσα άρματα κι αν στολίσουν, το νούμερο δεν αλλάζει. Και ο Μητσοτάκης, από τον ρετιρέ, ούτε που ασχολείται. Αυτός έχει άλλη έγνοια. Πώς θα μοιράσει τα δικά του δωρεάν.
Έφυγαν και οι δύο. Ο ένας για το Ίλιον, ο άλλος για την Κοκκινιά. Και εγώ έμεινα με δύο άδεια φλιτζάνια και μια απορία: Γιατί στέλνουν τους παρατρεχάμενους να μάθουν το μέλλον, αφού το μέλλον το ξέρουν ήδη; Είναι γραμμένο στις δημοσκοπήσεις. Στο 15%. Και στο ταβάνι που δεν σπάει.
Με εκτίμηση,
Η Κατίνα η Καφετζού
Τριάντα χρόνια στο πόστο… και ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί στέλνουν τους παρατρεχάμενους να ρωτήσουν αυτό που ήδη ξέρουν.
