11 Ιουνίου 2026
Από την Αποκάλυψη στον Παραλογισμό: Ένα Σινεφίλ Ταξίδι που Αξίζει να Κάνετε
Ημέρα Αποκάλυψης: Ο Σπίλμπεργκ Ξανασυναντά τους Εξωγήινους
Είκοσι δύο ολόκληρα χρόνια μετά τον «Πόλεμο των Κόσμων», ο Στίβεν Σπίλμπεργκ επιστρέφει στο είδος που τον ανέδειξε ως τον κορυφαίο παραμυθά του Χόλιγουντ. Η «Ημέρα Αποκάλυψης» («Disclosure Day») δεν είναι απλώς μια ακόμη ταινία επιστημονικής φαντασίας — είναι η ωριμότερη και πιο σκοτεινή ματιά του πάνω στο φαινόμενο της εξωγήινης ζωής. Ενώ παλαιότερα οι εξωγήινοι του Σπίλμπεργκ ήταν φιλικοί επισκέπτες (βλ. «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου» και «Ε.Τ.»), εδώ η απειλή είναι αδιόρατη, το σασπένς κυριαρχεί και η συνωμοσιολογία δίνει τον τόνο.
Η υπόθεση ακολουθεί τη Μάργκαρετ Φερτσάιλντ (Έμιλι Μπλαντ), μια μετεωρολόγο από το Κάνσας Σίτι που κυριεύεται από μια μυστηριώδη δύναμη ενώ βρίσκεται ζωντανά στον αέρα. Η μοίρα της τη φέρνει στο πλευρό του Ντάνιελ Κέλνερ (Τζος Ο’ Κόνορ), ενός ειδικού στην κυβερνοασφάλεια που βρίσκεται ένα βήμα πριν αποκαλύψει μια τεράστια κρατική συνωμοσία δεκαετιών. Το μυστικό αφορά την ύπαρξη εξωγήινης νοημοσύνης — και η ώρα της αποκάλυψης πλησιάζει.
Από την άλλη πλευρά, το φιλμ δεν στερείται αντιφάσεων. Το σενάριο του Ντέιβιντ Κεπ, αν και λειτουργικό, αποκαλύπτει μια συντηρητική στροφή του σκηνοθέτη. Παρ’ όλα αυτά, η σκηνοθετική μαεστρία του Σπίλμπεργκ είναι εμφανής από το πρώτο λεπτό: τα ψαγμένα πλάνα, η δεξιοτεχνική αφήγηση και οι φρενήρεις ρυθμοί κρατούν τον θεατή καθηλωμένο για 145 λεπτά. Σημαντική είναι η συνεισφορά της φωτογραφίας του Γιάνους Καμίνσκι και της μουσικής του 94χρονου Τζον Γουίλιαμς — πιθανότατα το κύκνειο άσμα του. Εν ολίγοις, πρόκειται για αποθέωση του σκεπτόμενου ψυχαγωγικού σινεμά, έστω κι αν απέχει έτη φωτός από τις «Επαφές Τρίτου Τύπου».
«Κάθε ταινία επιστημονικής φαντασίας που έχω δει μας προειδοποιεί για πράγματα που τελικά γίνονται πραγματικότητα»
Ο Ξένος: Ο Οζόν Αναμετράται με τον Καμί
Εξήντα πέντε χρόνια μετά την αποτυχημένη απόπειρα του Λουκίνο Βισκόντι, ο Φρανσουά Οζόν καταπιάνεται με ένα από τα εμβληματικότερα μυθιστορήματα του 20ού αιώνα. «Ο Ξένος» («The Stranger») μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τον Μερσό, τον απαθή ήρωα του Αλμπέρ Καμί, σε μια κλασικίζουσα ασπρόμαυρη μεταφορά που σέβεται απόλυτα το πρωτότυπο κείμενο. Ο Μπενζαμέν Βουαζέν, στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ενσαρκώνει έναν νέο που μοιάζει να περιφέρεται στη ζωή σαν θεατής — αδιάφορος για τον θάνατο της μητέρας του, απαθής μπροστά στον έρωτα, ανίκανος να παίξει το παιχνίδι των κοινωνικών συμβάσεων.
Αναμφίβολα, ο Οζόν καταφέρνει να αποδώσει την ατμόσφαιρα της αποικιοκρατικής Αλγερίας του ’30, με τη βοήθεια της εξαιρετικής φωτογραφίας του Μανί Ντακός. Ωστόσο, ενώ το πρώτο μέρος στήνει υπομονετικά το πλαίσιο, το δεύτερο —με τη δίκη του Μερσό— είναι εκείνο που απογειώνει το φιλμ. Ο ήρωας δεν καταδικάζεται επειδή σκότωσε έναν Άραβα — αυτό θα μπορούσε να δικαιολογηθεί. Καταδικάζεται επειδή δεν έκλαψε στην κηδεία της μητέρας του, επειδή είχε εξωσυζυγική σχέση, επειδή ήταν άθεος. Με άλλα λόγια, καταδικάζεται για την ασέβειά του στις αξίες της Δύσης.
Παρ’ όλα αυτά, η ταινία έχει ένα ελάττωμα που δύσκολα παραβλέπεται: της λείπει το πάθος και η έμπνευση που κάνουν το βιβλίο να στοιχειώνει τον αναγνώστη για πάντα. Οι εικόνες του Οζόν είναι άρτιες αλλά φευγαλέες, ενώ ο αντικομφορμισμός του Καμί δεν χρειαζόταν τις επεξηγήσεις που επιλέγει ο σκηνοθέτης στο φινάλε.
🎬 Οι Επανεκδόσεις της Εβδομάδας:
- S.O.S Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα (1964): Το αντιπολεμικό αριστούργημα του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, με τον Πίτερ Σέλερς σε τρεις ρόλους, παραμένει τρομακτικά επίκαιρο — η σκηνή με τον πιλότο-καουμπόι που καβαλά τη βόμβα θα στοιχειώνει για πάντα το κοινό.
- Blow-Up (1966): Ο Χρυσός Φοίνικας του Μικελάντζελο Αντονιόνι, με τον Ντέιβιντ Χέμινγκς ως φωτογράφο μόδας που ανακαλύπτει τυχαία έναν φόνο, εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς στην ποπ κουλτούρα.
Το Ιερό Αγόρι: Ιταλικός Τρόμος με Υπαρξιακό Βάθος
Σε ένα φαινομενικά ευτυχισμένο ιταλικό χωριό, ο νέος δάσκαλος Σέρτζιο (Μικέλε Ριοντίνο) ανακαλύπτει ότι πίσω από τα χαμόγελα κρύβεται ένα σκοτεινό μυστικό. Ο Πάολο Στριπόλι, με φόντο ένα παλιό σιδηροδρομικό δυστύχημα, στήνει μια ατμόσφαιρα αμφιθυμίας όπου η αγκαλιά —σύμβολο παρηγοριάς— μετατρέπεται σε εναγκαλισμό των πιο σκοτεινών ενστίκτων. Αν και η ταινία πάσχει από την υπερφιλοδοξία του νεαρού σκηνοθέτη να μιλήσει για περισσότερα απ’ όσα μπορεί, το καλοδουλεμένο προφίλ του Σέρτζιο κρατά τα νήματα της πλοκής.
Από την επιστημονική φαντασία του Σπίλμπεργκ μέχρι τον υπαρξισμό του Καμί και από τον ψυχολογικό τρόμο του Στριπόλι μέχρι τις αθάνατες επανεκδόσεις των Κιούμπρικ και Αντονιόνι, η εβδομάδα προσφέρει ένα πλούσιο κινηματογραφικό μενού που καλύπτει κάθε γούστο.
